Op deze blog schrijf ik allerlei stukjes uit mijn jeugd, gezin en andere zaken die mij op dat moment bezig hielden.
Op mijn tweede blog heb ik mijn creativiteit los gelaten. Was het eerst borduren en breien, nu is het alleen nog maar haken wat me heerlijk van de straat houdt.
Avalon`s creablog: http://avalon022.blogspot.com/

Vanaf 2005 hou ik een digidagboek bij. Ik heb hierin over vanalles geschreven. Soms schrijf ik drie stukjes in een week en soms duurt het maanden voordat ik weer inspiratie krijg om iets op te schrijven. Dat kan dus vanalles zijn, heel persoonlijke dingen, wanneer ik niet lekker in mijn vel zit, herinneringen uit mijn jeugd en de tijd dat we met onze kinderen als gezinnetje samenwoonden, vakantie- of dagtripverhaaltjes, maar ook gekke, droevige of gewoon dagelijkse dingen die ik om mij heen registreer en waarover ik het leuk vind iets te schrijven. Alle verhaaltjes staan sowieso in pdf formaat op mijn drive, maar ik heb besloten om zo langzamerhand alle verhaaltjes alsnog te publiceren op deze blog. Veel leesplezier.

Ps-1. al bladerend door de onderwerpen zie ik nu [1-8-2013] dat het een rommeltje is geworden met de lettertypes en grootte van letters. Hoe dat komt weet ik niet. Wel weet ik dat ik ze zo niet gepost heb. Dus het zal wel weer een onvoorziene truc van Google zijn.
Ps-2: de bovenstaande foto is door mij genomen in een goddelijk rustige omgeving in de buurt van Säffle [Midden Zweden] in juni 2012

zondag 4 november 2012

"Ballen schieten"


Geschreven: 4 november 2012
Dagtekening: 90er jaren en 3 november 2012


Hoe we in het verleden aan de Sony playstation zijn gekomen weet ik niet precies meer, maar na een beetje brainstormen met Suzanne bleek dat het ik hem in de 90er jaren zelf gekocht heb omdat ik het allemaal wel leuk vond voor de kinderen. Het was iets bijzonders in die tijd. De klassieker "Sonic the hedgehog" was één van de eerste spelletjes en later kwam daar o.a. Mickey Mouse en een racespelletje bij. Ik bemoeide me er nauwelijks mee want behalve dat ik wist hoe het apparaat moest worden aangesloten, waren de knopjes van de joystick voor mij abacadabra.

Dat veranderde totaal, toen iemand met het Bubble Bobble spel thuiskwam. Het was een spelletje waarmee je een combinatie van drie balletjes van dezelfde kleur uit het speelveld kon schieten. Ook bevond er zicht een groen draakje in het spel dat drie keer een koprol maakte als je het speelveld leeg kon maken. Lukte dat echter niet, dan vergoot hij dikke tranen. Het spelletje was superverslavend en ik kon er dan ook niet genoeg van krijgen. Nadat de lol er voor de kinderen allang vanaf was, zat ik nog tot diep in de nacht met het schijfje in de playstation en de joystick in mijn handen "ballen te schieten". Ik vond het geweldig. Hoeveel keer ik alle versies van het spel heb uitgespeeld, weet ik echt niet meer, maar het moeten er heel veel geweest zijn. Uiteindelijk is het me toch waarschijnlijk gaan vervelen, want de playstation, die intussen ook behoorlijk door de techniek was achterhaald, is op een of andere manier uit ons huis verdwenen.

Gisterenavond zat ik te met mijn tablet in Google Play een beetje doelloos de bladen omhoog te vegen, zonder dat de tekst echt tot me doordrong. Toen ineens zag ik het. Bubble Bobble! Hee dat kwam me bekend voor. Toen ik het geinstalleerd en geopend had, begon ik te spelen en van lieverlee kwamen al die nachtelijke sessies weer bovendrijven. Het spel was niet van het toenmalige Japanse Taito, maar de Arcade- en puzzelversie waren bijna hetzelfde en zelfs de spellen die ik in het verleden drie of vier keer moest spelen om naar het volgende level te komen, waren nauwelijks veranderd. Dat had ik gauw gezien. Alleen het groene draakje was verdwenen. Het was nu een bruin diertje wat nog het meest leek op een eekhoorn, maar in het koprollen maken en tranen vergieten deed hij niet onder voor zijn voorganger.

Liggend in bed met de tablet in mijn handen vlogen de ballen weer over mijn scherm. Het speelveld was wel iets kleiner, maar de omstandigheden waren nu heel was comfortabeler. Hoewel het nog steeds dezelfde nachtelijke uren waren, lag ik nu lekker warm onder de dekens. Wat tien jaar technische vooruitgang al niet teweeg kan brengen. Helaas is een ding niet veranderd. Het is nog net zo verslavend als toen.