Op deze blog schrijf ik allerlei stukjes uit mijn jeugd, gezin en andere zaken die mij op dat moment bezig hielden.
Op mijn tweede blog heb ik mijn creativiteit los gelaten. Was het eerst borduren en breien, nu is het alleen nog maar haken wat me heerlijk van de straat houdt.
Avalon`s creablog: http://avalon022.blogspot.com/

Vanaf 2005 hou ik een digidagboek bij. Ik heb hierin over vanalles geschreven. Soms schrijf ik drie stukjes in een week en soms duurt het maanden voordat ik weer inspiratie krijg om iets op te schrijven. Dat kan dus vanalles zijn, heel persoonlijke dingen, wanneer ik niet lekker in mijn vel zit, herinneringen uit mijn jeugd en de tijd dat we met onze kinderen als gezinnetje samenwoonden, vakantie- of dagtripverhaaltjes, maar ook gekke, droevige of gewoon dagelijkse dingen die ik om mij heen registreer en waarover ik het leuk vind iets te schrijven. Alle verhaaltjes staan sowieso in pdf formaat op mijn drive, maar ik heb besloten om zo langzamerhand alle verhaaltjes alsnog te publiceren op deze blog. Veel leesplezier.

Ps-1. al bladerend door de onderwerpen zie ik nu [1-8-2013] dat het een rommeltje is geworden met de lettertypes en grootte van letters. Hoe dat komt weet ik niet. Wel weet ik dat ik ze zo niet gepost heb. Dus het zal wel weer een onvoorziene truc van Google zijn.
Ps-2: de bovenstaande foto is door mij genomen in een goddelijk rustige omgeving in de buurt van Säffle [Midden Zweden] in juni 2012

dinsdag 26 februari 2013

Ban de bom


Geschreven: Opperdoes, 22 juni 2006
Dagtekening: Amsterdam, 21-11-1981 en Den Haag 29-10-1983

Gisterenavond tijdens de film "De Aanslag" van Fons Rademaker kwam het allemaal weer boven; de massale antikernwapen-demonstraties uit de beginjaren `80. Ik ging meteen het herinneringsboek met mijn eigen foto`s nog eens zoeken om het allemaal nog eens te bekijken. Helaas is en blijft dat boek spoorloos en moet ik dit stukje helemaal uit mijn herinnering schrijven. Maar één ding weet ik nog steeds heel zeker, boek of geen boek, ik ben er nog steeds trots op dat ik met alletwee die grote Antikernwapendemonstraties heb meegelopen. In Amsterdam met Rob, Ingrid en onze buurvrouw Hilda en in Den Haag alleen met Rob en Ingrid. Dat meelopen gaf een gevoel wat niet te beschrijven valt. Het begon in Bovenkarspel al. Een stampvolle trein die richting Amsterdam gaat; vol met mensen met hetzelfde doel. Iedereen is vriendelijk voor elkaar en als je dan na Bovenkarspel en Hoogkarspel station Hoorn binnenrijdt, verbaasde je je erover dat al die mensen van dat volle perron ook nog in die trein pasten. Op naar Amsterdam, kaartjes worden niet gecontroleerd want de conducteur zal het een worst wezen wie er betaald heeft of niet. Iedereen gaat voor het goede doel naar Amsterdam en die enkeling die dat toevallig niet van plan was heeft mazzel. Trouwens hij kwam die trein nooit door, want over al stonden en zaten mensen die voor een groot gedeelte ook nog beladen waren met spandoeken en borden.Op de balkons waren vele mensen er maar bij op de grond gaan zitten.



Het Centraal Station in Amsterdam bood dezelfde aanblik. Hordes mensen die allemaal richting Museumplein liepen, want daar begon de demonstratie. Uiteindelijk stonden we op het Museumplein helemaal vast. Dat was best wel beangstigend want als er ook maar iets zou zijn gebeurd kon je geen kant op. Toen de mensenmassa richting Dam begon te lopen werd het beter. Daar liep je dan. Om je heen zag ik de meest afgrijselijke en vreemdsoortige leuzen op spandoeken en zelfgemaakte borden. Velen hadden hun gezicht als doodskop of wit geschilderd en velen liepen er angstaanjagend gekleed bij. Doch de boodschap was duidelijk. Niemand was gediend van Kernwapens in Nederland en ook niet in de rest van de wereld. Dit mocht en kon niet. Vernietigingswapens moesten weg want dit was zinlozer dan zinloos. Daar was een en dezelfde gedachte in zo`n 500.000 hoofden. In jezelf denk je hetzelfde. Ik ben moeder; ik heb kinderen en je denkt aan de toekomst. Die is er niet met die rotdingen. Welke mensen beginnen nu aan zoiets. Ik liep daar gebiologeerd mee en ik ervoer wat massahysterie is. Gelukkig dit keer in een goede vorm. Ik stond er middenin en dat wil niet zeggen dat je alleen maar kijkt. Een groot deel van het ervaren is ook het geluid. Niet alleen de leuzen, want ik hoorde vanalles om je heen. Toeters, geschreeuw, zingen en ga zo maar door. Daar heb ik voor het eerst ervaren wat een "wave" is. In de Raadhuisstraat herinner ik het me nog. Je hoort het geschreeuw beginnen bij de Westerkerk, en zwelt dan aan totdat hij bij jouw is, je doet net zo hard mee en dan wordt het zachter om bij het Paleis op de Dam te stoppen. En niet alleen het geluid, maar als een golf doet iedereen met het geluid mee zijn armen omhoog. Dit moet je meegemaakt hebben om te begrijpen want het valt eigenlijk niet te beschrijven.

Bij de Dam aangekomen werd de stoet ontbonden en we probeerden we weer terug te komen op het Centraal Station. Toen begonnen de natuurlijke behoeften onze aandacht weer te vragen en een kop koffie en een plasje zouden een uitkomst wezen. Maar ja, je bent niet de enige. Op het Damrak was een Burger King, waar nog wel wat ruimte was. We wilden naar binnen maar een personeelslid dat in de deur stond kon aan onze buttons zien dat we meegelopen hadden. Naar aanleiding daarvan werden we als criminelen de deur gewezen en de zaak uitgezet. Dat was een nieuwe ervaring en een idiote ook nog. Rede voor mij om in mijn latere leven nooit meer een Burger King te bezoeken. Uiteindelijk hadden we mazzel dat we toch nog een beetje snel richting Centraal Station waren gelopen. Wij konden nog het station en de trein in naar huis. Het dankwoord van het NS personeel dat loeihard door de omroepinstallatie van die trein werdt gesproken bezorgde mij op dat moment kippevel.Vlak na ons hebben ze vanwege de grote toeloop het station tijdelijk moeten sluiten. Rob die we ergens die dag kwijt waren geraakt zagen we later op het NOS Journaal nog als laatste door de deuren glippen. Van de optredens en verdere gebeurtenissen in de stad hebben we later op de tv nog het nodige gezien, want als je daar loopt heb je geen flauw idee wat er verder in de stad nog om je heen gebeurt. Dat is op dat moment ook totaal onbelangrijk want het erbij zijn en je mening kenbaar maken is verrreweg het belangrijkste. Een dag om nooit te vergeten. Toch drong het bij de hoge heren niet helemaal door, want we hebben het twee jaar later in Den Haag nog eens over moeten doen. Ook dit keer waren er vele mensen op de been, hoewel iets minder dan in Amsterdam. Wijzelf werden ook wat slimmer. Via een kleine radio die we mee hadden genomen, wisten we wat er op dat moment verder in de stad gebeurde. Ook in het buitenland was er gedemonstreerd maar het aantal mensen wat toen in Amsterdam op de been was is nooit overtroffen. Gelukkig heeft het uiteindelijk wel resultaat opgeleverd. Die rotdingen zijn in Woensdrecht nooit gekomen en ook in Europa zijn er heel wat minder opgeslagen dat eerst de bedoeling was. In Vietnam gingen de Amerikanen ten onder en na de val van de muur is de wereld dusdanig veranderd dat de hele Oost-West dreiging verdween. Eind goed al goed zou je denken. Helaas is niets minder waar. Ik hoef maar om me heen te kijken om de islamitische dreiging steeds reeeler te zien worden. Ik vind het doodeng. Enger eigenlijk, want tegen wapens kun je demonstreren, maar maar hoe doe je dat met zo`n onzichtbare dreiging. Toch als er weer 500.000 mensen hier tegen zouden gaan demonstreren en ik kan het lichamelijk nog aan zou ik weer meedoen.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen