Op deze blog schrijf ik allerlei stukjes uit mijn jeugd, gezin en andere zaken die mij op dat moment bezig hielden.
Op mijn tweede blog heb ik mijn creativiteit los gelaten. Was het eerst borduren en breien, nu is het alleen nog maar haken wat me heerlijk van de straat houdt.
Avalon`s creablog: http://avalon022.blogspot.com/

Vanaf 2005 hou ik een digidagboek bij. Ik heb hierin over vanalles geschreven. Soms schrijf ik drie stukjes in een week en soms duurt het maanden voordat ik weer inspiratie krijg om iets op te schrijven. Dat kan dus vanalles zijn, heel persoonlijke dingen, wanneer ik niet lekker in mijn vel zit, herinneringen uit mijn jeugd en de tijd dat we met onze kinderen als gezinnetje samenwoonden, vakantie- of dagtripverhaaltjes, maar ook gekke, droevige of gewoon dagelijkse dingen die ik om mij heen registreer en waarover ik het leuk vind iets te schrijven. Alle verhaaltjes staan sowieso in pdf formaat op mijn drive, maar ik heb besloten om zo langzamerhand alle verhaaltjes alsnog te publiceren op deze blog. Veel leesplezier.

Ps-1. al bladerend door de onderwerpen zie ik nu [1-8-2013] dat het een rommeltje is geworden met de lettertypes en grootte van letters. Hoe dat komt weet ik niet. Wel weet ik dat ik ze zo niet gepost heb. Dus het zal wel weer een onvoorziene truc van Google zijn.
Ps-2: de bovenstaande foto is door mij genomen in een goddelijk rustige omgeving in de buurt van Säffle [Midden Zweden] in juni 2012

maandag 29 juli 2013

Het altootje

Geschreven: Opperdoes, 16 februari 2006
Dagtekening: januari 1996-maart 1997

Toen ik eenmaal mijn rijbewijs in mijn zak had moest nauurlijk het echte werk nog beginnen. Je voelt je een hele piet en je denkt dat je de wereld aankan, maar zo werkte het natuurlijk niet. Nu begon het echte rijden pas. Om toch vast een keertje te rijden heb ik een paar dagen na het examen een auto gehuurd. De bedoeling was om lekker alleen zonder iemand naast je wat gaan toeren. Dat was leuk bedacht maar eigenlijk was het die dag ondoenlijk want wat niemand natuurlijk van te voren kon weten mistte het superzwaar. Je zag werkelijk geen hand voor ogen en dat was niet bevorderlijk voor mij om eens even relaxed te gaan rijden. Wat ik die dag gedaan heb weet ik niet meer maar echt leuk was het niet.

Belangrijker was natuurlijk de vraag, hoe kom je aan een auto. Mij leek een Fiat Panda wel wat, maar die werd door Suzanne met een woord de grond ingeboord. "Roestbak" Wel had zij via kennissen nogal wat "ervaring" met Suzuki`s. Volgens hen waren ze goed en aangezien wij geen beter alternatief konden bedenken togen wij naar de Suzuki garage van die kennissen.

Ik was zo groen als gras en termen als stuurbekrachtiging, inruilwaarde, rijklaar maken, etc. waren voor mij abacadabra. Toch maar een beetje doen of ik er iets vanaf wist want anders leek ik wel erg blond. De verkoper Arjen [naar bleek later] deed zijn best en was erg vriendelijk. Onze bescheiden keus voor een Suzuki Alto leek in eerste instantie best wel wat en hoewel de kleur mij niet echt aanstond hebben we er een jaar tot volle tevredenheid in gereden. Heel leuk is de traditie dat wanneer je de bestelde auto komt ophalen je felicitaties krijgt en aan de dame een bos bloemen wordt overhandigd. Meestal zal het wel zo zijn dat de heer dan met dame en bloemen in de spiksplinternieuwe auto wegrijdt. Nou bij mij dus niet maar alla geen probleem ik reed die auto zelf wel weg met de bloemen op de achterbank.


De verzekeringsagent had trouwens ook nog een leuke vraag. Om de premie te berekenen wilde hij ongeveer weten hoeveel we dachten te gaan rijden dat eerste jaar. Oeps, uhh, geen idee natuurlijk.Uit ervaring wijs geworden suggereerde deze beste man om maar een gemiddelde in te vullen van 10.000 - 15.000 km per jaar. Dat was dus effe lachen aan het eind van het jaar. Een gemiddelde van 30.000 kwam beter in de richting. Daar gingen we dus. De weg op! Eerst natuurlijk met de bibbers. Je hebt geen enkele ervaring en dan nog een spiksplinternieuwe auto ook. Maar het wende al snel.

Een leuke anekdote wil ik hierover nog wel kwijt. Ik denk dat ik een maandje reed en ik ging met Karel en mamma naar het kruiend ijs kijken langs de dijk bij Warder. Een smalle weg langs de dijk die door dat ijs verheven was tot toeristische attractie en dus best wel druk was. Op een gegeven moment konden we niet verder doordat het ijs over de dijk heen was gekruid waardoor het over de weg heen lag. Parkeren en draaien kon je niet maar op een gegeven moment zag ik een plekje waar dat wel kon bij een boerderij onder aan de dijk. De helling af zou voor mij zo onervaren als ik was geen probleem moeten zijn en dat was het ook niet geweest als er geen auto op op hetzelfde moment diezelfde helling omhoog zou komen rijden. Natuurlijk was dat wel het geval en aangezien omhoogrijdend verkeer voorrang heeft moest ik weer omhoog. Wat nu, ik stond halverwege die helling en wat ik ook probeerde, achteruit die helling weer op was echt geen optie, dat lukte voor geen meter en die tegenligger was ook niet van zins weer naar beneden te rijden. Dus daar stonden we. Een paar hopeloze gebaren mijnerzijds kwamen ook niet over dus was er maar een oplossing. Auto stilzetten, op de handrem, uitstappen en tegen die man zeggen dat ik pas een maandje reed. Dat was dus grote hilariteit bij de tegenligger en met een big smile ging hij gelukkig weer naar beneden.

Na een jaar was wel duidelijk dat die Alto leuk is voor boodschapjes om de hoek, maar gezien de enorme afstanden die ik er mee reed vond ik hem een beetje te licht. Kijkaan ik was dus een jaar verder en niet zo blond meer. Niet dat die auto het niet kon, integendeel, hij reed met gemak 140 km per uur, maar voor de veiligheid vond ik een iets zwaardere auto beter. Maar een ding zou ik gaan missen. Het was zo`n leuk spelletje om op de snelweg dure bmw`s en mercedessen in te gaan halen. Je kon er vergif op innemen dat ze erachteraan kwamen, want dat was toch echt hun eer te na. Ingehaald worden door een Alto! Dat was dikke pret.

Uiteindelijk maar weer naar de Suzuki garage. Intussen was het natuurlijk ook onze garage geworden en ik heb voor die tijd nooit geweten dat de garage net zoiets is als een huisarts. Je hebt er een en als er geen problemen komen blijf je bij diezelfde garage. Onze keus viel op een Suzuki Swift. Een geweldige auto waarmee we in 7 jaar twee keer de wereld zijn rond geweest wat dus wil zeggen ruim twee keer de klok rond, zonder noemenswaardige problemen. Deze Swift is een verhaal apart en dat wordt het dus ook want dit stukje is gewijd aan het altootje NN-HZ-97.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen