Op deze blog schrijf ik allerlei stukjes uit mijn jeugd, gezin en andere zaken die mij op dat moment bezig hielden.
Op mijn tweede blog heb ik mijn creativiteit los gelaten. Was het eerst borduren en breien, nu is het alleen nog maar haken wat me heerlijk van de straat houdt.
Avalon`s creablog: http://avalon022.blogspot.com/

Vanaf 2005 hou ik een digidagboek bij. Ik heb hierin over vanalles geschreven. Soms schrijf ik drie stukjes in een week en soms duurt het maanden voordat ik weer inspiratie krijg om iets op te schrijven. Dat kan dus vanalles zijn, heel persoonlijke dingen, wanneer ik niet lekker in mijn vel zit, herinneringen uit mijn jeugd en de tijd dat we met onze kinderen als gezinnetje samenwoonden, vakantie- of dagtripverhaaltjes, maar ook gekke, droevige of gewoon dagelijkse dingen die ik om mij heen registreer en waarover ik het leuk vind iets te schrijven. Alle verhaaltjes staan sowieso in pdf formaat op mijn drive, maar ik heb besloten om zo langzamerhand alle verhaaltjes alsnog te publiceren op deze blog. Veel leesplezier.

Ps-1. al bladerend door de onderwerpen zie ik nu [1-8-2013] dat het een rommeltje is geworden met de lettertypes en grootte van letters. Hoe dat komt weet ik niet. Wel weet ik dat ik ze zo niet gepost heb. Dus het zal wel weer een onvoorziene truc van Google zijn.
Ps-2: de bovenstaande foto is door mij genomen in een goddelijk rustige omgeving in de buurt van Säffle [Midden Zweden] in juni 2012

zondag 22 september 2013

Geraniums

Geschreven: Opperdoes, 27 juli 2009
Dagtekening: Voorjaar 2009

Al zolang als wij in Opperdoes wonen is de spoortuin een zoodje. Dat is niet zo verwonderlijk want op het oog lijkt het nogal onduidelijk wie er verantwoordelijk is voor het onderhoud. Echter ons huurcontract is er duidelijk over. De tuin is niet bij de huur inbegrepen, dus is ga ik ervan uit dat wij er in principe niets aan hoeven doen. Een goeie zet van Jaap die ons hiermee beschermde voor een enorme taak. Dat wordt helaas onder de medewerkers van de Stoomtram anders opgevat. Logisch natuurlijk want zij weten niets van ons huurcontrakt en daarom gaat daar dus het verhaal dat wij er niets aan willen doen. Dat is niet helemaal onwaar, want vooral de eerste aanzet en het onkruidvrij maken is een werk wat wij echt niet aan zouden kunnen. Verder vergt het nogal wat investering om er iets redelijks van te maken en dat zie ik ook niet echt als mijn taak. Echter een stukje van die enorme tuin bijhouden zou ik best leuk vinden want dan zou ik eindelijk eens een hoekje kunnen creëren waarin we misschien wat vrijer buiten kunnen zitten. Dus met een goede samenwerking zouden we er best iets moois van kunnen maken, huurcontract of niet.

Om de boel toch een beetje op te leuken hang ik al jaren vijf bakken geraniums aan de hekken en die doen het wonderbaarlijk. In mei als de nachtvorst over is ga ik naar De Boet in Hoogwoud en haal voor twee tientjes geraniums. Ik vul de bakken en alleen als het erg droog is moet je ze even wat water geven. Verder doen ze alles zelf en ze bloeien dan wondermooi door tot diep in de herfst. Daarbij zet ik, als ik nog wat heb, enkele bloempotten bij de retirade en station Opperdoes is weer een beetje netjes voor de zomer.


Op één van de vaste maandagmiddagen bij mijn moeder kwam het gesprek ook eens op die spoortuin. Op dat moment stond het gras zoals gewoonlijk weer bijna tot aan mijn knieën, maar mijn geraniums waren schitterend. Ik zong mijn lof over die bloemen en hoe goed ze het bij mij in die bakken deden. Toen deed mijn moeder een duit in het zakje. "Geraniums", zei ze, "die heb ik nooit gekocht hoor". Op mijn vraag waarom dan wel niet, kwam het verbluffende antwoord. "Nou dan kan ik er ook niet achter gaan zitten!" Ik was sprakeloos, en nu ik er eens goed over nadenk klopt het echt. Ik kan me niet heugen dat ik vroeger thuis geraniums op de vensterbank heb zien staan. 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen