Op deze blog schrijf ik allerlei stukjes uit mijn jeugd, gezin en andere zaken die mij op dat moment bezig hielden.
Op mijn tweede blog heb ik mijn creativiteit los gelaten. Was het eerst borduren en breien, nu is het alleen nog maar haken wat me heerlijk van de straat houdt.
Avalon`s creablog: http://avalon022.blogspot.com/

Vanaf 2005 hou ik een digidagboek bij. Ik heb hierin over vanalles geschreven. Soms schrijf ik drie stukjes in een week en soms duurt het maanden voordat ik weer inspiratie krijg om iets op te schrijven. Dat kan dus vanalles zijn, heel persoonlijke dingen, wanneer ik niet lekker in mijn vel zit, herinneringen uit mijn jeugd en de tijd dat we met onze kinderen als gezinnetje samenwoonden, vakantie- of dagtripverhaaltjes, maar ook gekke, droevige of gewoon dagelijkse dingen die ik om mij heen registreer en waarover ik het leuk vind iets te schrijven. Alle verhaaltjes staan sowieso in pdf formaat op mijn drive, maar ik heb besloten om zo langzamerhand alle verhaaltjes alsnog te publiceren op deze blog. Veel leesplezier.

Ps-1. al bladerend door de onderwerpen zie ik nu [1-8-2013] dat het een rommeltje is geworden met de lettertypes en grootte van letters. Hoe dat komt weet ik niet. Wel weet ik dat ik ze zo niet gepost heb. Dus het zal wel weer een onvoorziene truc van Google zijn.
Ps-2: de bovenstaande foto is door mij genomen in een goddelijk rustige omgeving in de buurt van Säffle [Midden Zweden] in juni 2012

zondag 22 september 2013

Hoezo "Anglofielen" ?




Dit zijn eigenlijk wel twee heel bijzondere foto`s in mijn collectie. Iedereen kent wel de vorm van het eiland van Groot Brittannië en als je dan een schuine lijn trekt van linksonder naar rechtsboven dan heb je aan het uiteinde van die lijn aan de kust de plaatsen waar deze foto`s genomen zijn.

De eerste is op 3 september 2000 genomen op in Lands End in het uiterste zuidpuntje van Cornwall en de tweede op 19 juni 2003 bij John O’Groats in Caithness in het uiterste noordoosten van Schotland. Beide plaatsen om nooit te vergeten. In het zuiden was het een kermisachtige vertoning waar het stervensdruk was en in het noorden stormde het zo erg dat de boot naar de Orkney eilanden het bijna liet afweten. Dat lag ons eigenlijk veel beter.

Toch hebben we de Orkney eilanden bereikt. Daar heb ik in Skara Brae de best bewaarde neolitische
nederzetting bekeken die tot nu toe gevonden is. Je kan zelfs in de huizen lopen. Sommige huizen zijn zo goed bewaard gebleven dat slechts het dak verdwenen is, maar verder was het stenen gedeelte van het huis helemaal intact. Het gaf me een eigenaardig gevoel om te lopen op dezelfde grond en stenen vloer waar vijf eeuwen geleden ook mensen hadden geleefd en gelopen. Dan gaat mijn fantasie toch aardig 
met me aan de loop hoor. Hoe zouden ze geleefd hebben?, Hadden ze ook van die dagen dat niets lukt, vertelden ze elkaar moppen, gingen ze bij elkaar op visite, etc. etc. Via verdere opgravingen is er wel wat bekend van hun levenswijze maar ja dat kan je toch niet controleren en vragen aan die mensen kan je het al helemaal niet. Dit is een van mijn foto`s van een huis, waarop je duidelijk kunt zie waar de slaapplaats was. Verder in het midden de plek waar het vuur gestookt werd. Het ziet er zo allemaal niet zo comfortabel uit, maar met alles erop en eraan zal het best een fijn huis geweest zijn. 

De terugweg met de boot was nog erger. De golven sloegen over de boot heen en alle kinderen die nog op het dek stonden moesten naar beneden want anders zouden ze overboord slaan. Toch is dat weer geen uitzondering daar. Niet voor niets is, “Sorry for the weather”, een veelgehoorde uitspraak van de "locals". Van mij hoeft dat sorry echter niet, het was geweldig, en dit bezoek staat nog steeds in de top
drie van mijn vakantie-ervaringen.



Geschreven: Opperdoes, 5 september 2005
Dagtekening: 3 september 2000 en 19 juni 2003.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen