Op deze blog schrijf ik allerlei stukjes uit mijn jeugd, gezin en andere zaken die mij op dat moment bezig hielden.
Op mijn tweede blog heb ik mijn creativiteit los gelaten. Was het eerst borduren en breien, nu is het alleen nog maar haken wat me heerlijk van de straat houdt.
Avalon`s creablog: http://avalon022.blogspot.com/

Vanaf 2005 hou ik een digidagboek bij. Ik heb hierin over vanalles geschreven. Soms schrijf ik drie stukjes in een week en soms duurt het maanden voordat ik weer inspiratie krijg om iets op te schrijven. Dat kan dus vanalles zijn, heel persoonlijke dingen, wanneer ik niet lekker in mijn vel zit, herinneringen uit mijn jeugd en de tijd dat we met onze kinderen als gezinnetje samenwoonden, vakantie- of dagtripverhaaltjes, maar ook gekke, droevige of gewoon dagelijkse dingen die ik om mij heen registreer en waarover ik het leuk vind iets te schrijven. Alle verhaaltjes staan sowieso in pdf formaat op mijn drive, maar ik heb besloten om zo langzamerhand alle verhaaltjes alsnog te publiceren op deze blog. Veel leesplezier.

Ps-1. al bladerend door de onderwerpen zie ik nu [1-8-2013] dat het een rommeltje is geworden met de lettertypes en grootte van letters. Hoe dat komt weet ik niet. Wel weet ik dat ik ze zo niet gepost heb. Dus het zal wel weer een onvoorziene truc van Google zijn.
Ps-2: de bovenstaande foto is door mij genomen in een goddelijk rustige omgeving in de buurt van Säffle [Midden Zweden] in juni 2012

maandag 11 december 2017

Toch nog gevonden!








30 augustus jl. raakte ik bij het schoonmaken van het toetsenbord, mijn numerieke 4-toetsje kwijt. Ondanks een gedegen zoektocht onder bank, stoelen en andere meubelen bleef hij spoorloos.


Vanmiddag was ik tijdens het naaien van de beren mijn grote stopnaald kwijt. De bank ging weer van de muur en tot mijn stomme verbazing lag daar niet mijn naald, maar wel mijn toetsje. Hoe kan dat nou? . Toen niet en nu wel? Heeft dat ding de zowaar ruim drie maanden onder de bank gelogeerd? Het blijft vreemd, want de vorige keer had ik daar toch ook goed gezocht.


Mijn blijdschap, dat ik eindelijk smoezelige afdek-leukoplastje van het toestenbord kon halen, werd getemperd door het feit dat ik die naald niet kon vinden. Heel vervelend als je beren voor kinderen in elkaar zet. Wat als je hem per ongeluk te ver doordrukt, ik moet er niet aan denken! Toch begon ik na die intensieve zoektocht aan mijzelf te twijfelen. Ik gebruik altijd twee naalden synchroon, omdat ik dan wat simpeler de poten en oren er goed aan kon zetten. Had ik er echt al twee gebruikt, of maar één. Ik wist het niet meer.

Ik appte Suzanne en ja hoor, het was weer zover. Ik had hem gisteren voor de zoveelste keer bij haar laten liggen. Oud worden, grrrrrrr.........


Ps:
Nu 11.55 uur krijgt het naaldenverhaal nog een andere wending. Het doosje van met mijn steekmarkeerders valt uit mijn handen en meteen zie ik mijn langgezochte naald tussen de scharnier uitvallen. Blijft het een raadsel dat ik dat helemaal niet gezien heb. Nou ja, het is opgelost met eigenlijk alleen maar winnaars. Ik heb mijn toetsenbord toetsje terug. Dat zou ik nooit gevonden hebben als ik niet die enorme zoekactie zou hebben ondernomen. Duhuh , ik weer. Voel me dom. !!!!!!. O, ja en van dat ouder worden, neem ik niets terug. Ik begin een hopeloze warhoofd te worden. Hahahahaha. 

vrijdag 1 december 2017

Spelen met lichtjes






Het is allemaal begonnen in het diepe zuiden van Nederland. In december 2012, liepen Suzanne, Christiaan en ik in de grotten van Valkenburg. Op deze zo sfeervolle locatie werd een kerstmarkt gehouden, die zijn weerga niet kent. In een van de grotten zagen wij een heel bijzondere kraam, die zo leek te zijn weggehaald uit Azie, met daarin allemaal lichtslingers die versierd waren met vlinders en bloemen. Hoe deze vlinders en bloemen gemaakt waren was mij bekend, want ik was in het verleden, ook bezig geweest met die gekleurde panties en ijzerdraad, waarvan die versiering was gemaakt. De frele bloemen en vlinders waren verwerkt in een sliert kerstboomlampjes, en het effect was verbluffend. Dochter Suzanne en ik vielen ervoor als een blok en kochten beide een vlinder- en een bloemensliert. Thuisgekomen, hebben we ze meteen opgehangen. Bij mij hingen ze er tot de verhuizing afgelopen maart en bij Suzanne tot op de huidige dag.



In februari 2014 legde mijn vlinderslinger het loodje. Alle lampjes bleven uit en ook reservelampjes mochten niet meer baten. Wat nu, ik was er helemaal nog niet op uitgekeken en baalde als een stekker. Ik heb de sliert van de muur gehaald en ontdekte dat de vlinders [anders dan bij de bloemenslinger merkte ik later] niet met lijm aan de lampjes waren bevestigd. Dat opende perspectieven! Ik sloopte de vlinders van de slinger en deed ze voorzichtig in een doos in afwachting van het volgende kerstseizoen. Ja dat moest helaas, want in februari kerstlampjes kopen, is niet echt voor de handliggend. Zo gezegd, zo gedaan en in november 2014 lijmde ik met een lijmpistool, tot mijn verrassing eigenlijk zonder veel moeite, de vlinders op een serie nieuwe lampjes. Alles brandde nu weer en heeft dat tot maart 2017 zonder haperingen gedaan. Na de verhuizing heb ik het een beetje laten versloffen, wist niet zo goed, waar ik de slingers zou ophangen en had ze tot een week terug, zonder meer in de doos laten liggen. Met de kerst in zicht heb ik de vlinderslinger weer voor het raam gehangen.

Of het zo moest zijn gaf bij Suzanne de andere slinger het afgelopen jaar op. Net als bij mij, deed de volledige slinger het niet meer. Uit elkaar halen, zoals ik had gedaan bij de vlinders was helaas geen optie, want alle bloemblaadjes waren apart om de "steel" van het lampje bevestigd. Het resultaat zou zijn, dat de bloemen volledig uit elkaar zouden vallen en dat krijg je met de beste wil van de wereld niet meer in elkaar. Wat nu? Ik wist eigenlijk meteen, Mijn huis is veel kleiner dan dat van haar en ik kon mijn bloemenslinger niet kwijt. Die lag nog steeds in een doos. Ook bij mij waren wat lampjes stuk, maar hij deed het nog wel. Dus de oplossing was simpel. Ik heb mijn sliert aan Suus gegeven en met behulp van wat reservelampjes, hebben we van twee één complete lichtsnoer kunnen maken, waarvan alle lampjes weer brandden.

Dat was het verhaal van onze Valkenburgse slingers. Maar toch kwam van het een het anders. Ik liep al een tijdje rond met het idee om zelf met haken een lichtslinger met bloemen te gaan maken. Dat kwam door mijn vlinder- en bloemenslinger, maar ook omdat ik op het net wel eens iets in die richting had gezien. Dat hield niet over hoor, het zullen alleen maar een paar foto`s zijn geweest, meer niet. Het beste bewijs dat het me al een tijd bezig had gehouden, was het feit, dat het jaar ervoor al een led-lichtslinger bij de Boet had gekocht. Nu moest het er maar eens echt van komen. Ik zocht een bloemenpatroon en ben vorige week begonnen met haken. Al gauw was het duidelijk, dat die bloem het niet ging worden. Hij was te groot en beviel me voor geen meter. Ik greep naar plan B, tw. zelf iets ontwerpen en dat ging stukke beter. Achteraf gezien was het nog handiger ook, want dan zou ik geen last hebben van copyrights en kan ik met het patroon doen wat ik wil. Het haken ging als een zonnetje. De bloemenslinger werd zo mooi, dat ook Suzanne zich intussen een slag in de rondte zit te haken en mijn vlinderslinger helaas naar de keuken moest verhuizen.

















Tenslotte, ik was ze bijna vergeten, mijn bloemenlampjes. Die kocht ik een jaar of wat geleden ook bij de Boet. Ze zaten in Opperdoes jarenlang in een grote lantaren, die op een achteraf tafeltje in de kamer stond, maar hier in Grootebroek veel te groot bleek te zijn. Dat grote ding moest dus helaas weg. Maar die bloemen dan? Ik herinner me dat ik daarmee tijdens het inpakken, heel lang in mijn handen heb gestaan. Weggooien of bewaren? Ik wist het niet. Uiteindelijk kon ik ze toch niet wegdoen en heb ze meegenomen naar dit huis. En, ja, gelukkig maar. In een verloren kwartiertje heb ik de hele boel met tape op mijn staande schemerlamp geplakt. Mooiiiiiiiiiii………….



Ps. Tijdens de voorbereidingen om mijn digidagboek en fb-posts van 2017 te archiveren, vind ik ineens onderstaande foto, die eigenlijk niet mag ontbreken in dit verhaaltje. Vandaar dat ik nu, vier dagen later, nog deze foto invoeg. "Dag bloemen, dag vlinders, een paar seconden geleden gingen jullie uit. Morgenochtend haal ik jullie van de muur en in deze omgeving komen jullie niet meer terug. Het einde van een tijdperk". 

woensdag 23 augustus 2017

Van 2 blokfluiten en 11 zwemmedailles


Ik was ze eigenlijk al tijdje kwijt. Mijn hele serie van 11 zwemmedailles van de zwemvierdaagse, die ik in de jaren 70 en 80 hier in zwembad "De Kloet" bij elkaar gezwommen had waren onvindbaar. Natuurlijk kon ik zonder, maar toch, zouden dit het eerste slachtoffers zijn van de verhuizing? Je kent dat vast. Af en toe flitst het door je gedachte, zo van "Oh daar moet ik nog eens goed naar gaan zoeken", maar ja, voordat het werkelijk tot daden komt, is het allang weer weg uit je hoofd. Vanmorgen echter heb ik de daad bij de gedachte gevoegd en ben ik serieus gaan zoeken. Ik vond ze niet, maar ik vond iets anders. Haha, mijn blokfluit! Met het ding in mijn handen, dacht ik meteen aan het exemplaar, dat ik zelf maakte op mijn lagere school; tw. de Prof. Burgerschool, te Amsterdam. We kregen een pijp bamboe van ongeveer 50 cm. lang en een diameter van ca. 3,5 cm en moesten in die pijp op de aangewezen plekken negen gaatjes vijlen. Acht aan de [later] bovenkant en eentje aan de onderkant. Nou dat was een klus. We vijlden ons een slag in de rondte, want dat bamboe was hard en de vijltjes klein. Zo klein, dat ik sinds die tijd heel goed wist wat een rattenstaartje was. De leraar, Dhr. Tuin, gaf ons instrukties en na een paar weken ijverig zweten waren de gaatjes klaar.

Waarschijnlijk hebben we met het verder afmaken van de fluit nogal wat hulp gehad, want ik herinner me, behalve het oeverloos vijlen en later het schilderen weinig van mijn bijdrage aan de verdere werkzaamheden. Die bestonden uit het afschuinen van de bamboepijp, het maken van een vierkante gat voor het geluid en het bijsnijden en als afsluiting plaatsen van de kurk in het mondstuk. Maar het schilderen en lakken was aan ons. We fantaseerden er op los en de mooiste ontwerpen kwamen op de fluit. De mijne sprong er beslist niet uit, want mijn versierkunde kwam niet verder dan het maken van wat gekleurde banden, rond het bamboe en wat stippen daartussen. Afsluitend kreeg de fluit nog een paar lagen lak en was toen klaar voor gebruik. Heel spannend was het moment dat we voor het eerst hoorden hoe het geluid van de blokfluit was geworden. En het moet gezegd, dat viel niet tegen.

Nu pas realiseer ik me pas goed hoe knap het ontwerp was en hoe slim hoe het eigenlijk was om slechthorende kinderen op deze manier met muziek in aanraking te brengen. Ik had er lol in en kon heel snel een serie simpele wijsjes spelen. Ook leerden we het notenschrift, iets waar ik ook later veel profijt van heb gehad, zodat ik een klein boekje de gespeelde liedjes kon opschrijven. Vader Jacob, Varia, Abide with me, Home sweet home, ik herinner me ze nog. Later ben ik overgestapt op een "gewone" blokfluit en met de kennis van school heb ik nog een tijd zelf doorgespeeld. Nu zo'n ruime 60 jaar later is de zelfgemaakte blokfluit weg. De kurk verpulverde en stom genoeg heb ik hem weggedaan, zonder er een foto van te maken. Ook het boekje is verdwenen, maar de gewone blokfluit bleef. Stiekumpjes heb ik boven nog even geprobeerd Vader Jacob te spelen, en ja hoor het lukt me nog steeds, want hoe ik de noten moet spelen, bleek nog stevig in mijn vingers en hersenen te zitten.

En die zwemmedailles, waar alles mee begon? Haha, hoe het kwam, daar snap ik niets van, maar ineens wist ik weer in welke doos ik, vlak voor de verhuizing, die dingen had opgeborgen. Een snelle controle bevestigde deze inval en om te voorkomen, dat dit verhaaltje zonder foto het net op moet, heb ik ze allemaal maar even op de foto gezet. Daarna deed ik ze met een gerust hart weer in de doos en zuchtte, "Oef, die heb ik ook weer onder controle".  

donderdag 20 juli 2017

Hoezo slapen?

Gisterenavond om kwart voor 12 dacht ik nog even een paar audioboeken op de mp3 speler te zetten en dan lekker te gaan slapen. Even luisteren werkt prima, ik heb dan weinig of geen geen last van oorsuizen en meestal val ik dan vrij snel in slaap. Ik had uit voorzorg alle boeken in mappen van een half uur verdeeld, zodat hij, als ik in slaap zou vallen, niet meer de hele nacht door bleef spelen. Dat werkte prima.  Maar zoals vaak, zijn plan en uitvoering niet hetzelfde en het liep dus helemaal anders.

Toen de audioboeken op de speler stonden, koppelde ik hem netjes af via het >-tekentje op de laptop, maar waarschijnlijk deed ik dat te snel, en hij bleef hangen. Het scherm vermeldde "data laden" en welke knop ik ook indrukte, er was geen beweging in te krijgen. Dus ook uitzetten was niet aan de orde. Ik heb dat ding na de nodige verwensingen, al lichtgevend tussen mijn bollen wol gekieperd, snel een audioboek op de tablet gezet en proberen te gaan slapen. Maar het idee, dat de tablet aanbleef als ik in slaap zou vallen en daarmee het hele boek zou afspelen, hield me wakker.

Na een uur kreeg ik een ingeving. Eens even googelen wat ik kon doen. En ja hoor, door te googelen op "vastgelopen Sandisk" had ik hem in no time weer aan de praat. Het wondermiddel was, 20 seconden de startknop indrukken en de speler resette zich. Pfff....dat moet je ook maar weten! Waar zouden we toch zijn zonder google en internet.

Helemaal blij zag ik ineens, zelfs in het donker, dat er een stapel t-shirts op mijn dekbed lag. Oh, shit, die waren er ook nog. Het schone wasgoed van die dag, was door Karel van het rek gehaald en op mijn verzoek, netjes op mijn bed gelegd. Dat had ik die middag natuurlijk wel gezien, maar zodra ik me had omgedraaid weer vergeten. Nou ja, dat kon er ook nog wel bij. Dus heb ik, in het donker alle t-shirts opgevouwen en sokken in bolletjes gerold. En ja hoor, je raadt het al. Ik miste een sok. Verdorie, ook dat nog. Ik kan daar niet tegen. Dat hij niet gewassen is, okee, maar ik wil wel weten waar hij is, dus ging ik weer mijn bed uit. In de wasmachine lag hij niet, in de wasmand ook niet en ik had hem ook niet in het donker bij twee andere sokken opgerold. Met moeite heb ik me er maar overheen gezet en de "single-sok" over het randje van het nachtkastlaatje gehangen. Ongeveer half drie ben ik, na een paar regels Agatha Christie subiet in slaap gevallen.

Vanmorgen zag ik natuurlijk meteen die eenzame sok hangen en ging weer bij wasmachine en wasmand langs. Geen sok, zelfs bij daglicht niet. Uiteindelijk bleek, dat ik, ondanks de korte nacht, die ochtend ietsjes slimmer was. Ik kreeg het heldere idee om behalve "in" ook eens "naast" de wasmand te kijken. En zie, daar was hij dan. De verloren sok!!!!

maandag 1 mei 2017

Toilet rhyme


Wie verre reizen doet kan veel verhalen, wordt er vaak gezegd, en daar kan ik eigenlijk maar één ding op zeggen. “Ja dat is helemaal waar”. Gelukkig hoeft het niet alleen bij verhalen te blijven, want ik heb tijdens al die reizen veel foto`s gemaakt, Nu het allemaal wat minder hektisch is kom ik er soms wel eens toe heerlijk weg te zakken in mijn herinneringen en deze via de computer vast te leggen. Een van de leukste kwam ik pas geleden tegen via één van mijn foto`s die ik op dat moment aan het inscannen was.







Op advies van van Eric Knowles van de Antiques Roadshow bezochten wij in Battle [East Sussex] “Yesterday`s World”, een museum, waarin we echt alle gebruiksvoorwerpen uit de laatste 80 jaar te zien waren en allemaal opgesteld zoals we van de engelsen in een museum gewend zijn, dus erg mooi. Na al die cultuur, geschiedenis en nostalgie, waren we best aan een kop koffie toe. Zoals een goede plaats betaamd was er een schitterende pub, genaamd "A Taste of Battle" en we zaten binnen de kortste keren onder de lage plafondbalken.



Na de koffie moest ik uiteraard nog wel even naar het toilet. Via een prachtige omsloten binnentuin kwam ik bij het wchuisje. Al zittende las ik de handgeschreven mededeling die met plakband op de binnenkant van de wcdeur was bevestigd.

Dear Ladies,
We apologise beforehand as the lock on this door can be tempremental.
So if it gets stuck, please relax and don`t panic or go mental.
Just give the lock a little wiggle, and the door a shove gently.
Before you know it, you`ll be back having lunch with the family.
If this fails to work yell and yell till your face goes blue!
And one of our friendly staff will come and save you! X



De anderen begrepen er in eerste instantie niets van toen ik al grinnekend weer aan tafel verscheen. Ik heb niet hoeven "yellen" en was gelukkig snel terug "not having lunch, but just coffee", maar ik ben wel subiet teruggegaan om deze literaire mededeling even op de foto te gaan zetten.



Geschreven: Opperdoes 19 augustus 2009
Dagtekening: Battle, East Sussex mei 2006

vrijdag 14 april 2017

24 dagen later

Zo na alle drukke weken van verhuizen en zo meer, komt er nu een beetje rust in ons Landal huisje. Ja, hihi, dat gevoel heb ik hier nog steeds, hoewel er in geen velden of wegen bossen te bekennen zijn. Bomen wel, hele grote zelfs. Dat is niet altijd even fijn gezien het zonnetje in de achtertuin, maar daarentegen zou het, volgens sommige buurtbewoners,  heel confortabel moeten zijn als het in de zomer bloedheet is.  Ook schijnt iedereen hier zijn hart vast te houden bij windkracht 10, maar laten we hopen, dat de dode takken die dan uit die bomen vallen, de beleefdheid hebbben om een kant op te gaan, waar geen huizen staan.


Natuurlijk zijn we nog niet klaar met alles, dat zou wel heel ongezond zijn, maar het belangrijkste werkt. We kunnen slapen, eten en gewoon de dingen doen, die we altijd al deden. De eerste twee in Grootebroek geboren beertjes, zitten intussen al op de nieuwe bank en hoewel de nieuwe mediabox af en toe nog wat kuren vertoont, is het tv kijken op dat grote nieuwe scherm een feest. Het is toch wel eens fijn zo'n frisse start waarin we bijna alle meubelen de deur uit hebben gedaan. Zo rigoreus zijn we nog nooit te werk gegaan. Zelfs mijn grootste angst, het wonen in een tussenwoning, valt tot op heden erg mee.

Ik ben compleet verlegen met alle hulp die wij van kinderen, kleinkinderen en diverse vrienden hebben gehad. Het is voor mij best moeilijk om toe te geven, dat ik het echt allemaal niet meer zelf kan doen en ik weet dat ik een ramp ben, als ik de controle over acties uit handen moet geven. Toch blijft het nog steeds vreemd dat ik om 10 voor 12 niet alles uit mijn handen hoef te leggen om de tram door te zwaaien. Dat zal nog wel even duren. Gelukkig staat er ruim voldoende "tram-wel-en-wee"  op facebook, zodat ik aardig op de hoogte blijf.

Ik heb nu dus alle tijd om een rustig te overdenken, waarmee ik de nog grotendeels kale muren zal gaan opvullen, waar ik uiteindelijk nog wat lampen zal gaan ophangen en als laatste, wat we uiteindelijk met de tuin zullen gaan doen. We zien het wel, voorlopig vind ik het wennen al werk genoeg. De zomer komt eraan, dus gaan we daar maar eerst eens met volle teugen van genieten.            




donderdag 6 april 2017

Kerkstraat 76 [deel 2]

Vandaag hadden wij een top-ervaring en hoe dat zo kwam, wil ik graag vertellen. Na onze verhuizing, waarin ik gebuffeld heb en helemaal niet hoefde na te denken, wat ik nu weer eens moest gaan doen om me lekker bezig te houden, viel ik vanmorgen een beetje in een gat. In haken had ik geen zin, dus wist ik het even niet meer.

Buiten zitten was niet echt een optie, want hoewel het zonnetje bij tijd en wijle eerlijk zijn best deed, was het toch nogal guur. Aan de andere kant is het ook geen optie, want je zat dan wel buiten, maar dat loste mijn katterige sfeer niet op. Ineens kreeg ik een ingeving. Waarom zouden we voor de verandering niet eens naar Ikea rijden. Daar was ik in “geen tijden” geweest, want het was al bijna drie weken geleden dat ik er voor het laatst was. Ik wist dat ze er leuke en vooral grote klokken hadden en ook pannetjes met glazen deksels. Die hadden we beiden nodig. Het eerste voor Karel, want hij had geen klok waarop hij de tijd goed kon zien en het tweede voor mij, want de pannen die ik al zo`n 20 jaar had, waren altijd al een bron van ergernis geweest. Voordat het kokende water als een zondvloed over de rand van de pan kwam, was het door het metalen deksel zonder gaatje een raadsel wat er in de pan gebeurde en dat was ik nu met die nieuwe kookplaatjes helemaal zat. Zo gezegd, zo gedaan, en voor de vierde keer in enkele weken tijd, nu eens, voor de verandering in gezelschap van Karel, ging ik naar Amsterdam Zuid-Oost.

De boodschappen waren snel gedaan, de koffie was lekker en veel te vroeg om huiswaarts te keren, stonden we weer in de parkeergarage bij de auto. Wat nu? Op verzoek van Karel reed ik naar Abcoude en ik dacht dat we, als we toch in de buurt waren, meteen wel even gedag konden gaan zeggen bij broer Hans en schoonzus Beppie. Natuurlijk hielden we rekening met het feit dat ze wel eens niet thuis konden zijn, maar ja niet geschoten, is altijd mis, dus zouden we een poging wagen.


Toen ik bij de rotonde in de Amsterdamse straatweg, het grote appartenmentencomplex zag, waar vroeger de Boerenbond en later tuincentrum Welkoop was, kwam de eerste verbazing. Onderin dit complex waren spiksplinternieuwe vestigingen van supermarkt Koot, Bakker Both en Gall & Gall. Ze waren allen geopend en het was er een drukte van jewelste. De statige herenhuizen en het Amsterdams koffiehuis verderop in het dorp zullen het met lede ogen hebben zien aankomen, dat hun zondagsrust hierdoor volkomen werd verstoord. We reden het dorp in, passeerden de brug over het Gein, de Hoogstraat, het smalle bruggetje over de Angstel, kwamen langs het Gemeentehuis om via een tweede rotonde bij broer Hans voor een dichte deur te belanden. Wat nu?

Wederom op verzoek van Karel maakte ik het rondje af en reed de Stationsstraat in. Bij het oude station, wat ik opvallend wit en opgeknapt vond , keerde ik en maakte langs het Gein, een foto van ons "oude" huis, richting het dorp met z`n twee karakteristieke kerktorens. Het is en blijft een mooi plaatje, zeker nu de huidige bewoners er van die mooie luiken voor de ramen hebben geplaatst. Terug in het dorp, ging ik rechtsaf en reed even verder weer rechts, de Kerkstraat, met zijn huidige eenrichtingverkeer, in.


Hier was sinds 1971, toen wij deze straat verlieten, weinig veranderd. De Hubo is er nog steeds en alleen het kleine winkeltje van de gezusters Jorna heeft, nadat het in in onze tijd bibliotheek was, nu een bestemming gekregen voor naschoolse opvang. Nog goed herinner ik me de tijd, dat de beide dames er, vanuit de grote houten bakken, die aan de muur bevestigd waren, met zo`n halfronde schep, de suiker, zout of drop los in een bruine puntzak schepten. Liever nog kwam je met je eigen pan of pot om die daar te laten vullen. Ook “De Automaat”, het voormalige petroleumwinkeltje en later breiwinkeltje stond er nog.
Toen we langs nr. 84 reden, sloeg ik, kort daarop, in een impuls links de Bijdorplaan in en parkeerde de auto net om de hoek. Deze straat, genoemd naar een op deze plek staande boerderij met een kaasmakerij, waar ik een keer was binnengeweest, was er in onze tijd nog niet. Ook was de ingang van het kerkhof vanuit de Kerkstraat naar deze straat verplaatst. 

 
Lopende naar ons vroegere huis, riep Karel ineens, "Hier was mijn geboortehuis". Dat werd gehoord door de huidige bewoners, en heel spontaan nodigden zij ons uit om onder het genot van een kop koffie, een kijkje te komen nemen in hun huidige woning. Dat namen we heel graag aan. We wisten dat het na ons vertrek het pand van vijf kleine huisjes tot ��n groot pand was verbouwd. [Zie ook mijn blog Kerkstraat 76]. Ook wisten we dat het heel mooi geworden was, want we hadden er na ons vertrek vanaf de straatkant nog wel eens staan kijken.


Het is bijna onmogelijk te geloven, dat het hetzelfde huis is. Je kijkt nu binnenstaande op nummer 76 zo helemaal door alle vijf de pandjes heen naar nummer 84. Een schitterende moderne ruimte met alle aanpassingen van de moderne tijd. Onvoorstelbaar!

Hoe anders was het in onze tijd. Huisnummer 84, gelegen aan de straatkant was samen met nr. 82 het oorspronkelijke woonhuis van de boerderij en de andere drie waren de woninkjes van de boerenarbeiders. Er was een straatje voor de huisjes en waar nu de tuin is, stonden vroeger meerdere stallen.

Toen wij er leefden, woonde op nr. 84 een alleenstaande man Kees Schalkwijk, op 82 Familie Wiggemansen, op nr. 80 Familie Verweij, op 78 Familie Haarsma [Karel`s ouders] en op 76 dus wij, Karel en Willy Haarsma. Ten tijde van Karels jeugd woonde de Haarsma`s op nr. 76 en die verhuisden later [vanwege de grote schuur] naar nr. 78. Voordat de familie Haarsma zich in dat pandje vestigden, woonde daar de familie Schuiveling, die in die bijbehorende schuur een klompenmakerij runde.
Toen ik Karel leerde kennen in 1965 hadden de Haarsma`s [op nr. 78] nog een buitentoilet met zo`n groot rond deksel. De ongemakken daarvan laten zich raden. Wij hadden geluk, want toen wij in 1966 op nr. 76 kwanen wonen, hadden onze voorgangers, de familie van Ewijk, dit al mooi voor ons opgelost en het toilet in het huis geplaatst. Ook op nr, 78 gebeurde dit toen snel.

Maar nu terug naar april 2017. Wat een pracht is het geworden en ik heb helemaal verliefd geworden op de rood/witte luiken. Het was heel bijzonder, weer in de kamer te staan, waar wij hadden gewoond. Helemaal aan het eind, aan het water, op nr. 76, in dat kleine huisje waar zowel Karel, als onze twee oudste kinderen [Rob in 1967 en Ingrid in 1970] geboren zijn. Alleen de plek van de ramen is herkenbaar, want de smalle keuken is er niet meer en ook de ruimte achter de kamer en de wc zijn verdwenen.




Eigenlijk is alleen de buitenmuur gebleven en is het verdere pand helemaal verbouwd. Verder vond ik het gigantisch dat de oude nummeraanduiding en de vroegere deuren nog steeds gewoon zijn blijven zitten waar die zaten, zodat van buiten heel goed is te zien waar de afzonderlijk huisje waren. Nu liepen wij, 45 jaar later, gewoon binnendoor het huis van nr. 76, via 78, 80, 82 naar 84. Iets waar we natuurlijk nooit van hadden gedacht dat ooit te doen. Sterker nog, in de huisjes 82 en 84 was ik nooit geweest.

Was het in onze tijd het straatje langs de huizen nog een officiele openbare weg, nu is het een schitterende tuin, met alleen nog de grote schuur van de klompenmaker en de Haarsma`s. De rest van de schuurtjes en buitenwc`s zijn allemaal afgebroken. Ook het afstapje bij het water waar ik altijd luiers uitspoelde en waarvan Rob[bie] in water gevallen is, is helemaal weg. Vooral voor Karel, die er natuurlijk nog veel langer gewoond heeft dan ik, was het geweldig. We hebben tijdens de koffie heerlijk in het zonnetje nog vele herinneringen opgehaald daar, zittende op een plek waar wij jaren geleden, ook intens hebben geleefd.

Er lag toen dus nog een tegelpad, waar, Rob[bie] in de box zat, Ingrid in de kinderwagen lag, een groot olievat tegenover de deur op een standaard lag, ik de luiers door het Gein haalde, leerde breien van mijn schoonmoeder, onze kat heerlijk in het zonnetje sliep, en diezelfde schoonmoeder iedere maandag haar ronde trommelwasmachine uit de schuur sleepte en met wringer en al de was deed buiten voor de deur met het kraanwater uit de keuken.

Wij vertrokken er in 1971 met toen een “Onbewoonbaar Verklaarde Woning-bordje” boven de deur en een maandhuur van 21 gulden, en ik ben ontzettend blij dat dit rijtje huizen, met voor ons zo veel herinneringen niet de weg is gegaan, als zoveel oude huizen, maar helemaal aan de slopershamers is ontsnapt,









Ten slotte nog dit. Toen ik uit de Bijdorplaan naar de Kerkstraat liep, zag ik een klein blauw richtingbordje, met de vermelding "De witte dame". Ook op dat bordje stonden twee icoontjes. Een met een bed en eentje met een vork en lepel . Huh?? Nooit van gehoord? Tijdens ons gesprek, daar in het zonnetje werd die vraag beantwoord. Dat, toen ik er keerde, me zo opvallend mooie, witte en nette station Abcoude (hoe anders kende ik het) is verbouwd tot gerennomeerd hotel annex restaurant, genaamd "De Witte Dame". Subliem! Een tweede schitterende ontwikkeling die we nooit konden bedenken. De trein dendert allang niet meer over de spoorbrug, die zoeft nu bijna geluidloos onder de
grond, maar het station, dat compleet verpauperd en vervallen was, heeft een fantastsch nieuwe bestemming gekregen.

Wat een middag!! Eentje om nooit te vergeten. Ik sluit af met ontzettend veel dank aan deze vriendelijke spontane mensen, die ons een zonnige middag van 45 jaar geleden lieten herbeleven en aan Karel, bij wie steeds meer herineringen kwamen boven drijven.

vrijdag 24 maart 2017

Verhuisjournaal-16

23 maart 2017






Voor de tweede keer wakker wordend, ben ik om 6 uur vanmorgen mijn nachtkastje maar gaan opruimen. Slapen werd toch niks meer. Eigenlijk niet zo verwonderlijk, want na die intensieve dag ben ik natuurlijk veel te lang doorgegaan. Aan de ander kant; als ik vroeger naar bed zou zijn gegaan, was het ook niets geworden. Daarvoor zat mijn hoofd veel te vol. Het journaaltje moest er eerst uit, dus zat ik om kwart over 12 in de nachts nog steeds met mijn laptop op schoot.

Toen het nachtkastje voor een deel naar tevredenheid was gevuld, werd ik weer slaperig en met een stapeltje rommel op de vloer voor mijn bed, doezelde ik nog een beetje weg. Echt geslapen heb ik die derde periode niet, maar toen ik mijn ogen weer open deed kwam het zonnetje net boven de dakrand uit en scheen vrolijk door het gordijn. Mijmerend dacht ik aan de afgelopen dagen en aan Karel, die zo vreselijk graag wilde helpen en het niet kon. Wat frustrerend moet het zijn. En dan al mijn gemopper op hem, dat kwam er voor hem dus ook nog bij. Maar ja, wat doe ik, als hij een plastic mandje in de tv kast probeert te proppen, om daar zijn sokken in op te bergen. Juist ja.

Als ik zo om me heen kijk, heb ik nog steeds het gevoel van een midweek in een Landal huisje. Toen Bernard Goldstein, me daar in een fb-reactie naar aanleiding van een foto, attent op maakte, moest ik hem volledig gelijk geven. De indeling, de lichte houtkleur en geur van onze nieuwe ladenkasten dragen daar zeker een steentje aan bij. Niet dat er iets mis is met Landalhuisjes hoor, ik heb al vaker gezegd, dat ik best in zo`n huisje zou willen wonen. En zie het nu eens, het begint er aardig op te lijken. Een lange midweek dus, altijd vakantie, wie zou dat niet willen. Hahaha, dat is wel een beetje overdreven natuurlijk, maar grappig is het wel.

Okee, we dwalen af. Het ergste van de verhuizing hebben we gehad. Nu de wifi nog, dan kan ik ook deze stukjes op mijn blog zetten. Tevens vind ik het nu een mooi moment om mijn verhuisjournaaltjes in deze vorm af te sluiten. We zijn nog lang niet klaar, want er moet nog heel veel opgeruimd worden en een bankstel hebben we ook nog niet uitgezocht, maar het grote verhuisavontuur is gelukkig wel zo`n beetje over. Ik schakel een versnelling terug en ga in een rustiger tempo door. Maar dat houdt niet in dat ik ook met schrijven stop. Natuurlijk niet dat is veel te leuk. Alleen een beetje minder vaak. 

Verhuisjournaal-15

22 Maart 2017

Oefff, wij zijn verhuisd!!!! Eigenlijk liep het als een zonnetje, en ook het echte zonnetje scheen dat het een lieve lust was. Prachtig op tijd stonden de verhuizers voor de deur en voordat we het in de gaten hadden, zat alles zowat in de auto. Alle dozen en zakken van boven werden verzameld in de perronkamer en de bedden speelden het spelletje goed mee, door keurig via het trapgat naar beneden te gaan. Slechts één stellingkastje lag dwars; die moest door het raam naar buiten. Tegen tienen reden we voor de verhuizers uit naar Grootebroek, waar Suzanne ons opwachtten met koffie en tompoezen. Toen ging het snel. Mijn intensieve stickeren werkte goed en voordat we het wisten stond alles al binnen en nog belangrijker, het meeste boven.

Toen de heren van Bert Ooms de straat uit reden, kwam de Mediamarkt erin en bracht de nieuwe tv. Toen konden we aan het werk. Met hulp van Suzanne en Ingrid, startten we met de bedden en daarna de keuken. Voor die laatste was het ondanks al mijn denkwerk, best nog lastig, alles een plekje te geven en ik kwam al gauw tot de conclusie dat een nieuw ritje Ikea onvermijdelijk is. Hoewel ik echt niet zoveel keukenspullen heb en daarnaast de laatste weken ontzettend veel heb gedumpt, kom ik toch kastruimte te kort. Een ladenkast onder mijn kookplaatjes zal uitkomst moeten brengen. De meeste spullen staan nu wel in de keuken, maar ik ben er stellig van overtuigd, dat er nog het nodige van plaats zal wisselen.


Verder zaten we met z`n drieën vanmiddag enorm te hanessen met de tv. We kregen de hele boel voor geen meter aan de praat. Ik was er al bang voor, want de aansluiting is totaal anders als in Opperdoes. Verder had ik toch teveel op mijn kennis uit het verleden vertrouwd en dan ineens kom je jezelf onbarmhartig tegen. Mannetjes- en vrouwtjes-stekkers zijn uit en hoe die draaidingen van tegenwoordig heten, daar heb ik geen notie van. Ook is HDMI tegenwoordig het toverwoord, iets waarvan ik in 1998, toen we voor de laatste keer verhuisden nog nooit had gehoord. Gelukkig, komt er morgenmiddag iemand van Ziggo langs, die ons hiermee uit de brand kan helpen.

Maar de meeste tijd van de middag bestond uit opruimen, nog meer opruimen en een ritje Gamma [verfrollers] en Jysk [kussens en tafelzeil] ertussendoor. Zelfs nu, de eerste dag al, merk ik, hoeveel gemakkelijker het allemaal gaat, met die winkels, zo dicht in de buurt. In wezen is dat idioot, want zover ligt Medemblik niet van Opperdoes, maar toch voelt het anders, en waar hem dat nou precies in zit weet ik niet.

Ook de afhaalchinees is in de buurt. Dat kwam vandaag wel erg gelegen en het is nog lekker ook. Na het eten knapten we allemaal een beetje af en begon het vroege opstaan behoorlijk op te spelen. Na een bakkie koffie/thee en wat kleine klusjes hielden Suzanne en Ingrid het voor gezien en gingen naar huis.

Toen waren we voor het eerst saampjes. Een gekke gewaarwording, in een nieuw huis, zonder tv en wifi, wat zouden we nu eens gaan doen. Ik was al een paar uur op zoek geweest naar een zwart dienblad om alle koffiespullen bij elkaar te zetten op de wasmachine. Daar moest ik dan maar eens mee doorgaan, bedacht ik zo, en daarvoor moest ik naar boven. Omdat ik om dat blad te vinden alle dozen moest openmaken, kon ik ze net ze goed meteen splitsen in een serie “uitpakken” en een serie “dat komt wel eens”. Dat lukte prima, en bij de serie “uitpakken” heb ik daarna de daad bij het woord gevoegd. Helaas gaf het dienblad zijn schuilplaats nog steeds niet prijs.Een deel van de dozen is nu leeg en rest [meest hobbyspullen van mij en fotoalbums] staat netjes in de kast.

Nu terwijl ik dit stukje zit te tikken, is het intussen half één geworden en ik realiseer me dat ik al vanaf 6 uur vanmorgen in de weer ben geweest. Zoiets is in lange niet voorgekomen en ik sta er versteld van, dat ik na vijf uur slaap het nog zo lang heb volgehouden. Maar nu is het welletjes, ik ga proberen te slapen. Maar niet voordat ik Ingrid en Suzanne heel hartelijk bedankt heb voor hun enorme hulp!!!!!

dinsdag 21 maart 2017

Verhuisjournaal-14

Wauw, ik ben klaar met labelen en inpakken. Tenminste zover als mogelijk. De laatste dingen gaan er vanavond voordat ik naar bed ga en morgenochtend vroeg in. Nog even broodjes klaarmaken en dan is zover. Niets rest ons alles uit handen te geven en met nog wat privedingen in de auto achter de verhuiswagen aan richting Grootebroek te rijden. Ik had gedacht, dat ik deze twee laatste dagen niet zoveel meer zou hoeven doen, maar daarin heb ik me schromelijk vergist. Ik heb alle dozen en zakken gelabeld, dwz. alle dingen met een rood kruis moeten naar boven en alle spullen met een blauw kruis + bestemmingssticker mogen beneden blijven. Dat kruis staat met een dikke stift op een kleine sticky note.
Iets anders was niet te koop en het was dus echt behelpen en wat een hoop extra werk met zich meebracht. Ik hoop dat ik al die energie morgen door een vlotte verhuizing een beetje kan terugwinnen, want daar heb ik het voor gedaan. We zullen het meemaken.


Vanmorgen heb ik alle dingen die moeilijk in te pakken zijn zelf al weggebracht. Dat waren o.a. veel grote ingelijste borduurwerken, waarvan ik geen flauw idee heb, wat ik er nu mee, moet doen, de grote vlinders uit Wales, de kleine lichtslierten van bloemen en vlinders, een rekje voor op het aanrecht,  en mijn beertjes voor Berendekens. Toen begon het afsluitende werk. Boven was ik klaar. Alles staat daar gelabeld en ingepakt, behalve de bedden en één wekker. Beneden had ik dat nog niet gedaan, wel had ik al veel ingepakt, maar nu moest het dus nog gelabeld worden en ik begon kamer voor kamer alle resterende losse dingen ergens onder te brengen. En dat is best moeilijk. Een voorbeeld: wat doe je met een afwasteiltje? In een bananendoos?, dan zit die doos voor de helft vol met een heleboel lucht. Natuurlijk kan je het teiltje opvullen, maar dan moet je wel iets hebben wat erin past. Dus geen bananendoos. Gewoon los meeverhuizen?  Nee, ik wil geen losse rommel. Uiteindelijk heb ik al die grote losse plastic dingen maar in een vuilniszak gedaan. Dat lijkt me nog het handigste. Kijk dat is dus één voorbeeld, maar er zijn legio spullen, die je op deze manier lekker bezig kunnen houden.



Nu is het zo goed als klaar. Het een kale boel en een vreemd gezicht. De lege muren zijn  ondanks bijna 20 jaar wonen, witter dan wit en ik merkte boven dat het op de kamer aan de Hoorn-kant al hol begon te klinken. Het ergste vind ik nog, dat ik morgenochtend om half zeven op moet. Ik ben dan echt geen mens, dus Karel en de verhuizers, zullen zich in het eerste uur moeten behelpen, met mij als zombie. Ik ben een enorme slechte slaper, en alleen al het vooruitzicht dat ik er vroeg uit moet, is voor mij een reden helemaal niet te kunnen slapen. Nou ja, dat gebeurt vaker, dus zal ik het wel overleven.

Nu ga ik nog even relaxen bij de tv. De BBC wist zeker dat het voor mij zo`n bijzondere avond was, want tot mijn grote verrassing zag ik een uurtje geleden, dat de BBC vanavond, zomaar twee afleveringen uitzendt van mijn favoriete soap. Tot in Grootebroek!

zondag 19 maart 2017

Verhuisjournaal-13

19 maart 2017 [in bed om 8 uur `s morgens]

Op de valreep stuitte ik gisterenavond op een probleem, wat ik tot toen toe totaal over het hoofd had gezien. Ik had de keuken helemaal ingedeeld en was enthousiast toen me werd gewezen op de wasmachine-aansluiting in het schuurtje, zodat die niet in de keuken hoefde te staan. Zodoende kon ik de koelkast [met twee kookplaatjes, ter vervanging van mijn huidige inductie-kookplaat met vier "pitten"] aan de linker , en de vriezer [met de magnetron erop] aan rechter/raamkant van het aanrecht plaatsen . Aan de andere kant van de keuken zou ik dan, naast de keukenkast, OP het "oma-tafeltje" koffie en thee maken. De wasmachine kon, zoals ik al schreef, in het schuurtje, zonder iets erop, want als die gaat centrifugeren rammelt alles er toch weer af.

Gisterenavond zat ik in Grootebroek, moe maar blij aan, de toen nog voor het raam staande tafel, te genieten, hoe mooi het allemaal geworden was, dat het probleem mijn hoofd binnenkwam. Ik keek naar de ruimte rechts van het aanrecht (bij het raam) en ik realiseerde me ineens dat de verwarming wel heel ver op die plek onder het raam doorliep. Daar kon de koelkast, noch vriezer staan! De verwarmingsplaat zou zowat tegen de zijkant van de vriezer of koelkast komen te zitten. Oefff, wat nu? Dat is balen.


Na goed te hebben nagedacht en wat overleg met Suus en Ingrid ging ik naar bed met het plan de wasmachine en de vriezer maar om te wisselen. De kookplaatjes pasten gelukkig ook op het "oma-tafeltje" en de magnetron kon dan op de koelkast. Koffie/thee zetten moet dan maar op het aanrecht.

Vannacht om half vijf was ik wakker en natuurlijk gaan je gedachten dan weer naar de verhuizing. Ineens realiseerde ik me dat de kookplaatjes niet aan de andere kant van de keuken geplaatst konden worden, want de afzuiger zit aan de kant van het aanrecht. Oh s***, wat nu? Kookplaatjes en magnetron omwisselen? Nee, kan niet! De kookplaatjes op de koelkast plaatsen is geen probleem, maar de magnetron kan niet op het "oma-tafeltje". Veel te groot en te diep! En de magnetron op de vriezer in het schuurtje zag ik ook niet zitten. Zit ik dan met mijn bevroren bammetjes in de schuur. Nee hoor, geen denken aan!

Piekerend ben ik uiteindelijk toch weer in slaap gevallen en zonder dat ik geplaagd werd door kookplaatjes en magnetron werd ik na een paar uur later weer wakker. Terwijl ik dit stukje op de tablet [nog in bed] lig te tikken, vraag ik me af, waarover ik me eigenlijk zo druk maak. Laat het allemaal maar bij plan B, dus de magnetron op de koelkast en de kookplaatjes op het tafeltje. De geurtjes moeten hun weg naar buiten zelf maar zoeken en mij met rust laten. En blijkt het na een een paar weken toch niet te voldoen, is het nog vroeg genoeg om er iets aan te doen.


19 maart 2017 [10 uur `s avonds]

Net voor ons ritje Ikea vanmiddag, omdat Suzanne zonodig een belangrijk snoer moest weggooien, kwam ik tot de ontdekking dat de kookplaatjes niet op het aangewezen tafeltje pasten. Het tafeltje was te klein en de kookplaatjes te groot. Dus...... als we toch naar Ikea gingen konden we meteen wel even naar een ander tafeltje kijken. Maar eenmaal gearriveerd, had ik genoeg van tafels, kookplaatjes, magnetrons, vriezers en koelkasten. Ik was het een beetje zat en om weer door die hele showroom boven te sjouwen, terwijl we voor de werkelijke boodschappen, alleen maar beneden moesten zijn, en heb ik voor de tweede keer de hele zaak uit mijn hoofd gebannen. We hebben lekker gesjopt, vonden wat we nodig hadden en zonder tafel, maar met allemaal leuke dingen zijn we na een paar uurtjes huiswaarts gekeerd. Thuisgekomen herinnerde ik me ineens, dat ik nog een oud tuintafeltje heb, dat nooit heeft buitengestaan. Wat blijkt, de kookplaatjes passen er precies op. Het is helaas niet zo mooi, en ook niet zo passend in de keuken, maar prima om de eerste tijd mee door te komen. Problem solved!!

zaterdag 18 maart 2017

Verhuisjournaal-12

18 maart 2017

Een kort journaaltje dit keer, want ik ben gevloerd, terwijl ik het minste gedaan heb. Maar oh, jongens ik ben zo blij met wat jullie allemaal voor ons gedaan hebben vandaag. Wat hebben jullie een werk verzet. De muren en plafonds van zowel de kamer, keuken als de slaapkamer, hebben jullie allemaal gesausd. Een titanenklus, waar ik de moed niet voor had, om er zelfs maar aan te denken.



Maar daar hield het niet mee op. Ook onze Ikea-aankopen hebben jullie allemaal in elkaar gezet. Kleindochter Sam was werkelijk super in het in elkaar zetten van het spul en samen met broer Silver hebben ze zonder hulp onze nachtkastjes in no time, tiptop in elkaar gezet. Het is trouwens een leuke gedachte dat onze nachtkastjes in elkaar zijn gezet door onze kleinkinderen, dat vergeet je niet gauw. Ook met de rest stonden ze hun vrouwtje/mannetje. De stoelen, tafel en tv-kast, met alles hebben ze geholpen en zelfstandig dingen in elkaar gezet. Zelfs de garderobekast boven is afgemaakt. Het eindresultaat mag er wezen. De kamers en keuken zijn heel rustig en licht, wat nog eens versterkt wordt door de mooie lichte houtkleur van de meubels. Rob, Sandra, Sam, Silver, Ingrid en last but not least Suzanne, allemaal heel, heel hartelijk dank.

vrijdag 17 maart 2017

Verhuisjournaal-11

17 maart 2017

Gisteren, toen ik net verhuisjournaal-10 online had gezet, kreeg ik een mail van mijn broer, die heel lief aanbood, om lampen op te hangen. Oeps, lampen? Daar had ik helemaal nog niet aan gedacht. In ons toekomstige huis hangt in de woonkamer een spaarlamp zo los in een fitting aan het plafond, in de slaapkamer niets en in de keuken was er boven het aanrecht een klein lampje achtergebleven. Verder had ik me niet echt druk gemaakt over lampen daar ik op het moment alleen maar ben uitgegaan van het feit dat we vier grote losse staande schemerlampen en een heleboel bureau/slaapkamerlampjes hebben, waarmee we het de eerstkomende maanden zeker zouden kunnen uitzingen. Daarbij haat ik lampen die aan het plafond hangen. Het wekt voor mij associaties met burgerlijkheid, een tafel met vier stoelen eronder, de jaren 50/60 en tot overmaat van ramp geeft het een vreselijk licht. In ons eerste huis in Bovenkarspel vond ik toen van die nette ronde afdekplaatjes voor de lichtpunten aan het plafond en die gingen ook met ons mee naar huis nummer 2. In Opperdoes was het anders. Net als met de zware eiken meubelen, vond ik met tegenzin, dat het vanwege het decorum anders moest. Vandaar dus lampen aan het plafond. Ook geen pretje, want het plafond is zo hoog, dat ik steeds mijn hart vast hield, dat er ergens in de hoogte iets zou losschieten. Daar kon ik dan met geen mogelijkheid meer bij, want op zo`n hoge ladder staan en dan omhoog kijken, wordt brokken maken. Het is gelukkig nooit gebeurd, maar de lampen hebben ook nooit gebrand. Als stofvangers doen ze uitstekend hun werk en ik laat ze met plezier allebei achter voor de volgende bewoner.



Vanmorgen zat ik daar dan, in een bijna leeg huis op Ikea te wachten. De slaap was nauwelijks uit mijn ogen zo om acht uur in de ochtend, maar ja je moet wat over hebben voor de goede zaak en ik zag het maar als een perfecte oefening voor volgende week, want dan staan de verhuizers om half 8 voor de deur. Rijdende door Opperdoes leek het zondag, maar even verder op de Markerwaardweg, begon het al aardig op een heuse ochtenspits te lijken. Toen ik binnen was heb ik eerst maar eens kop koffie gemaakt, onder welk genot ervan ik ontdekte dat ik wel mijn haaknaalden had meegenomen, maar de katoen was vergeten. Slim!!! Wifi is er ook nog niet, dus eens even lekker surfen op het net of mijn puzzels afmaken kon ik ook vergeten, dus ben ik eerst een kast in het schuurtje gaan verplaatsen, een bestelling veiligheidsoogjes gaan uitzoeken en de grote tuinbank, die midden in de kamer staat en die voor alles gebruikt wordt, behalve zitten, gaan opruimen. Juist toen ik mijn tablet/eboek uit mijn tas had gehaald, kwam Ingrid en werd het toch nog gezellig. Om een lang verhaal verder kort te maken; de Ikeajongens kwamen om half vijf, dus moest er nog de nodige creativiteit uit de kast gehaald worden, zodat er steeds iemand aanwezig was. Toen de bestelling werd gebracht waren we intussen met z`n vieren en na nog even wat afgesproken te hebben voor morgen ging iedereen haars/zijns weeg.

donderdag 16 maart 2017

Verhuisjournaal-10

16 maart 2017

[Zonder foto, dit keer, want ik maak al genoeg reclame!]
Zo er zijn alweer bijna twee dagen om, sinds ik het laatste journaaltje heb geschreven, de tijd vliegt echt en de verhuisdatum komt razendsnel dichterbij. Gisteren hebben we heerlijk rondgewandeld in Ikea en ik heb nog nooit zoveel uitgegeven daar. Ik kocht een tv-[laden]kast en 2 nacht[laden]kastjes van MALM en een eethoek met vier stoeltjes. Allemaal heerlijk licht en niet zo zwaar als dat eiken spul wat we hier in Opperdoes in de kamer hadden staan. Je kunt het mooi vinden of niet, hier vond ik het best wel op zijn plaats, gezien de historie van het pand [een stationswoning uit 1920], maar in een rijtjeswoning in Grootebroek past het beslist niet in de kamer. En passant kochten Suzanne en Ingrid ook nog meubilair, dus was het een uitgemaakte zaak, dat de complete aankoop zou moeten worden thuisbezorgd. Dat het allemaal zo snel zou gaan hadden we niet gedacht, dus wordt het morgen al posten op de Wetering. Hopelijk komen ze vanavond nog los met een exactere tijd, want een bezorgtijd van 8 tot 8 is wel erg ruim. De tijd zal het leren. Drie pleeborstels voor de somma van 99 ct. per stuk, de kussentjes voor mijn vier stoeltjes, twee afvalbakjes voor in de wc, en nog wat kleinere aankopen hebben we zelf maar meteen mee naar huis genomen.

Na twee kookplaatjes bij de Mediamarkt te hebben gekocht, reden we naar de Gamma voor muurverf. Ik was blij dat Suzanne erbij was, want het blik verf was niet te tillen. Gewapend met drie rollers, drie stelen voor de rollers, drie verfbakken, twee kwasten, afplaktape en dus die loeizware bus verf reden we naar de Wetering, waar we alles achterlieten voor de werkzaamheden as. zaterdag. Suzanne en Ingrid zijn experts in het Ikeakasten bouwen en Rob, Sandra, Sam en Silver gaan ons helpen met sauzen. Wauw !!

In de wetenschap, dat ik gisteren twee nachtkastjes heb gekocht, ben ik vanmorgen de oude maar eens gaan slopen. Dat gaat snel, een flinke trap op een cruciale plek, geeft echt wel het gewenste resultaat. De restanten belandden, zoals zoveel de laatste dagen, in de houtbak op het wegbrengstation van de HVC. Daarna heb ik het keukenblok leeggehaald. Op deze plek stonden de spullen, die ik dagelijks gebruik, dus wordt het voor de komende dagen, koken en eten klaarmaken vanuit een bananendoos. Verder ben voor mijn doen zeker, keihard aan de schoonmaak gegaan. De afzuigkap, alle zeiltjes, die dienden als kastpapier in de keukenkasten en de leeggehaalde kastjes en laden zelf, heb ik voor mijn doen, behoorlijk onder handen genomen. Hopelijk heb ik het een beetje goed gedaan, want voor wie mij een beetje kent, zal het geen verrassing zijn, dat ik me, met die aktiviteiten, behoorlijk uit mijn comfort-zone werd gehaald.

dinsdag 14 maart 2017

Verhuisjournaal-9

Oh ik ben blij. De kast is weg dus kunnen onze bedden in de slaapkamer. Jongens, wat zat dat ding me in de weg. Ik ben nu eenmaal een pietje precies, en ik wil echt niet alles laten aankomen op het laatste moment. Ook bestaat het plan om zaterdag de muren te gaan verven en dat gaat nogal gemakkelijk met zo`n grote kast die dan midden in de kamer geparkeerd zou moeten worden. Ingrid en Karel hebben die grote linnenkast samen uit elkaar gehaald en naar boven gebracht. Maar daar hield het niet mee op. Ze heeft hem met heel veel moeite weer bijna in elkaar gezet. Alleen de achterplaat moet nog vastgespijkerd worden en omdat de spijkertjes op waren, ligt hij nu, op zijn rug, boven te wachten op dit werk. Daarna blijft het hopen of hij er een beetje recht uit deze hele operatie komt, want toen hij vanmorgen even op de beentjes werd gezet, hing hij aardig uit het lood. Maar dat is dus van latere zorg. In ben al blij dat het zover is gekomen. Ingrid "Petje af, ik doe het je niet na"!


Maar dat is niet alles wat er is gedaan. Het wordt een heus kastenverhaal, want gisteren heeft Ingrid, ook samen met Karel en mij, de bruine kast naar de vuilstort gebracht. Ongelofelijk wat er in haar kleine citroentje Saxo past. Daar kunnen onze Suzuki`s niet tegenop. Dat was lachen. Op de deuren van die kast zaten nog al onze "windowsheets" van de engelse spoorwegen, dus kreeg de hele wegbrengactie een nostalgisch karakter. Die windowsheets zaten bij sommige treinen in de jaren `90 van de vorige eeuw op de ramen, om aan te geven wat op die rit de eindbestemming was van de trein. Ze werden dus maar 1x gebruikt en meestal kreeg ik van de conducteurs, na een vraag, wel toestemming om ze, als souvenir, eraf te halen. Daar we nogal wat treinreizen hebben gemaakt ontstond er een aardige verzameling, die eenmaal op de kastdeurtjes geplakt, behoorlijk is verschoten. Het was dus niet meer de moeite waard om ze eraf te halen en zo stond stond Karel, midden op het wegbrengstation, quasi een potje te janken, bij de kastdeur. Nu alle kasten weg.  of boven zijn, hoop ik dat voor ons de meest zware klussen zijn geklaard. De rest is aan de verhuizers volgende week. Ingrid, Suzanne en ik gaan morgen naar Ikea, want na heel veel weggedaan te hebben, zullen we toch nog wat vervanging moeten kopen.

En dan nog even dit..........
Ironisch??  Na een vol jaar ons een worst te hebben voorgehouden, dat er op de rotonde van de Almereweg een goedkoop Avia tankstation zou komen, zag ik vanmorgen op die plek voor het eerst een gravende shovel. Huh, gaan het er nu echt van komen?  Leuk hoor, net nu wij weggaan.

zaterdag 11 maart 2017

Verhuisjournaal-8

11 maart 2017

Na de eerste explosieve dagen van inpakken, regelen en heen en weer rijden tussen Opperdoes en Grootebroek kwam het hele avontuur de laatste dagen in een wat rustiger vaarwater. Hoewel we het bijna zouden vergeten, waren er ook nog andere zaken die onze aandacht verdienden. Een paar dokterspraken en een tandartsbezoek wat op het allerlaatste moment werd afgezegd, stonden al in de planning. Want hoe je het ook wend of keert, onze lichamen, weliswaar ten dele schuldig aan de hele onderneming, hebben er geen boodschap aan, dat wij nou toevallig ergens anders gaan wonen.

Toch heb ik een onverminderd aantal bezoeken gebracht aan "het einde van de weg" , waar het inbrengstation van de vuilstort is en waar ook de container van de Kringloop staat. Tot mijn schaamte moet ik bekennen, dat ik,  nu ik wil opschrijven, wat ik zoals wegbracht, het meeste alweer ben vergeten. Oef, hoe belangrijk kon het allemaal zijn! Behalve die bak met bestek natuurlijk, want die herinner ik me maar al te goed. Ik had hem meegenomen naar dochter Ingrid, die de hele doos nog eens aan een grondige inspectie onderwierp en wat dingen omruilden, die zij kon gebruiken. Ook liet ik bij haar de fonduevorken voor Liesbeth achter. Daarna ben ik thuis er nog eens doorheen gegaan en heb tenslotte nog wat messen gered van de ondergang. Toen was het einde verhaal voor de doos en hij belandde, net als al die andere overbodige spullen, in de container van de Kringloop.

Gisterenavond had ik een dip. Het gevoel dat er nog zoveel moest gebeuren en ik op dat moment helemaal niets kon doen en het feit dat er niets op de tv was om me een beetje af te leiden, deden me de das om. Ik liep te ijsberen, zat niet lekker in mijn vel om te haken, met andere woorden, ik kon mijn ei niet kwijt en belandde met mijn tablet om half 10 ongeveer, languit op bed. Daar ontstond uiteindelijk een heerlijk opbeurende berichtenwisseling via messenger met Ingrid en Suzanne en die bracht me er weer helemaal bovenop. Met de belofte dat wij de volgende morgen onder het genot van koffie en thee zouden gaan brainstormen hoe ik het allemaal moest gaan aanpakken met de meubels, kastindelingen en muren sauzen, kwam de energie weer terug. Weer beneden, zette ik, onder het genot van een opgenomen Midsommer Murders, en passant nog bijna twee beren in elkaar.

De koffie/thee sessie vanmorgen was fantastisch. Eerst bij Suzanne en later op de Wetering werd ik een stuk wijzer. We deelden in, bedachten vanalles en als het allemaal lukt zal Ikea woensdag een beste klant aan me hebben. Ook realiseerden we ons, dat, als we komende zaterdag met Rob, Sandra, Sam, Silver, Suzanne, Ingrid en Karel aan het werk zouden gaan, het wel fijn zou zijn, als we allemaal konden zitten. In no time bracht Ingrid onze de tuinbank en drie tuinstoelen, die bij haar stonden, vast naar ons nieuwe adres. Dat zijn al minstens zes zitplaatsen. De rest van de stoelen, koffie/thee en de verfspullen wordt een taak voor de komende week.

Tot zaterdag kunnen we [behalve woensdag] rustig aandoen. Een week waarin ik vergeten dingen kan rechttrekken, spullen die ik graag zelf vervoer overbrengen en vooral veel nadenken hoe ik alles zal gaan indelen. O, ja, en over vergeten dingen gesproken. Gas en electriciteit is geregeld, maar O, jee, er bestaat ook nog zoiets als waterleiding. Jammer dan, maandag zijn ze de eersten!





woensdag 8 maart 2017

Verhuisjournaal-7

8 maart 2017

Een korte dit keer. Ik heb weinig te melden, maar wat er gebeurde was reuze belangrijk. Vandaag kregen we de sleutel. We huren dus nu twee huizen. Dat geeft een raar gevoel en het moet natuurlijk ook niet te lang duren, want zo`n dubbele maandhuur is een beetje duur. Ik ben, na die overdracht, nog even rustig door het huis gelopen, en heb geprobeerd tot me door te laten dringen, dat we over 14 dagen hier echt wonen. Ik moet zeggen, dat lukte niet erg. Wat dochter Suzanne ook zegt, boven is het giga-groot met ontzettend veel bergruimte, maar beneden, waar we "echt willen gaan wonen", wordt het toch nog een hele puzzel om onze spulletjes zo gericht mogelijk een plekje te geven.

Bij alle klussen die er zijn, gaat er ook wel eens eentje wat eenvoudiger. Vanmiddag stuurde ik de adresverandering in de familie rond. Heerlijk zo, tegenwoordig, bijna allemaal per mail, dat ging lekker snel. Zo vlot zelfs, dat één van de eerste reacties helemaal van de andere kant van de wereld kwam. Mijn nicht, die in Zuid-Afrika woont was een van de eersten die ons doorgaf dat ze ons nieuwe adres had genoteerd. Dat is echt leuk!

maandag 6 maart 2017

Verhuisjournaal-6

6
6 maart 2017


Ahwww, vandaag weer een beerput opengetrokken. BESTEK! Ja dat moet met een hoofdletter, want ik kom er in om. Wat doe je met o.a. 18 eetlepels, 40 theelepeltjes, 12 fonduevorken [en geen fonduestel], 24 gebaksvorkjes, 22 kartel- en 12 smeermessen, 3 dunschillers, 4 aardappelmesjes en dan heb ik nog niet eens onze [gelukkig maar] zesdelige cassette, meegeteld. Wat een cassette is zal ik even uitleggen voor de hedendaagse jeugd, want het heeft helemaal niets te maken met de geluidsbandjes, die intussen ook alsweer uit de mode zijn. Een cassette zoals ik bedoel behoorde in de jaren '60 van de vorige eeuw en ver daarvoor, evenals bed- en keukenlinnen tot je uitzet, die nodig had als je ging trouwen. Dat kon veel of weinig zijn, al naar gelang de financiele status van je ouders. Een cassette bestond uit bestek in de breedste zin van het woord.

Mijn nu niet meegetelde cassette bestaat dan nog eens uit: 12 vorken, lepels en messen [van elk 6 kleine en 6 grote], 12 theelepels [alweer], 12 eierlepeltjes, 2 vleesvorkjes, 2 botermesjes, 4 grote opscheplepels, 2 lepeltjes waar ik absoluut niet meer weet waarvoor ze dienen en een messenslijper.







Last but not least, vond ik ook nog wat nostalgische bestek wat er niet uitziet. Het is nl. zilver dus zou het geregeld gepoets moeten worden. Een setje van vork-lepel-mes, dat gezien de inscriptie waarschijnlijk nog van mijn oma, waarnaar ik genoemd ben is geweest. Verder een setje bestaande uit een vork en lepel van mijn vader en een van mijn moeder, waarbij ook nog een klein lepeltje zit. Heel lief is de inscriptie op de achterkant met haar naam "Jopie". Dat breng je toch niet naar de kringloop! Het vierde setje is een kindervork met twee lepels. Het is van zoon Rob, die het nooit heeft meegenomen en ik herinner me nog dat we een keer de lepel kwijt waren en er eentje hebben bijgekocht. Natuurlijk vonden we later de orignele lepel terug. Dit setje moet dus tzt. naar Amsterdam.

Het ergste is eigenlijk nog, dat al dat bestek maar gewoon in de kast ligt, want we gebruikten het alleen bij de -niet zo vaak voorkomende- kerstdiners. In det keukenladen liggen drie vorken, drie lepels en een handjevol messen van Blokker of zoiets. Die worden dagelijks gebruikt. Dus, wat nu????? Na lang wikken en wegen ga ik maar iets meer van mijn cassette gebruiken en heb voor de meeste lepels, vorken en messen de aantallen gehalveerd. Het overschot staat nu in een schoenendoos hier in de kamer. Dus zit je ergens om verlegen, schroom niet, ik heb nog genoeg om weg te geven.

Wat betreft Ziggo heb ik de boel ook maar eens geregeld. Een telefoontje was voldoende. Toch heb ik een heleboel vergeten te vragen. "Houd ik mijn telefoonnummer en wat moeten, zowel Ingrid, Suzanne en ook ik met al die kastjes. Nou ja dat komt nog wel. Op de verhuisdag, neem ik alle oude apparatuur mee en als ik het daar inplug zou alles het moeten doen. Ik ben benieuwd! Voor de mediabox, die ik ook bestelde, was ik voor de verhuizing te laat. Dat komt dus later. Dan komt er dus nog een extra kastje en is het hoog tijd om ook maar iets eens aan al die andere overtollige kastjes te doen.

O, ja, ik heb bij post.nl een verhuisbericht aangeraagd. Ik stond vijf dagen geleden al voor paal bij Stumpel, want ik vroeg naar een invulformulier hiervoor. Dat meisje keek of ze water zag branden, want die dingen zijn schijnbaar al jaren uit de mode. Heb ik weer!
Maar goed, het aantal bedrijven dat je kunt aanvinken, waarnaar dan automatisch een adresverandering gaat is wel fors groter geworden, maar wat ik wilde stond er niet bij. Balen. Ik moet ze dus allemaal apart gaan aanschrijven of inloggen op de "Mijn" pagina en het zelf veranderen. Lekker wel, dat noemen ze dan dienstverlening tegenwoordig.

Wel, wel, zo kan ie wel weer voor vandaag. En ja Ingrid en Joyce, een lange dit keer, jullie krijgen je zin.

zondag 5 maart 2017

Verhuisjournaal-5

5 maart 2017

vandaag was het een "Doei-dag" ofteweg een dag waarop ik allemaal spullen tegenkwam met een verhaal. Dat maakt de zaak er niet eenvoudiger op, maar alles bewaren is toch echt onmogelijk. Als het super moeilijk wordt grijp ik naar één van de twee opties. Toch bewaren of wat ik veel vaker doe, ik maak een foto en doe het dan alsnog weg. Zo krijg ik een geweldige fotofile, waarbij ik later nog eens heerlijk kan wegdromen of wat ik soms ook wel eens doe, een stukje schrijven naar aanleiding van de foto.  


Neem nou deze witte sweater, gekocht in 1993. Hij was toen eigenlijk ook al een beetje krap en helaas heeft hij nooit erg lekker gezeten. Prioriteit nummer 1 was natuurlijk de opdruk en dat ik die niet in de maat XXL kon kopen nam ik voor lief. In 1993, waren we dus op het eiland Man. Een fantastische plek midden in de Ierse zee. Twijfelkont die ik toen ook al was, nam ik natuurlijk pas, aan het eind van de rit weer beneden, in Laxey, de beslissing om deze sweater te kopen. Helaas was hij daar uitverkocht, en ik zou, als ik hem persé wilde kopen weer naar de tram moeten pakken, naar de top van de Snaefell. Waarom Karel die middag niet met me meewilde, weet ik niet meer, maar ik weet zeker dat ik alleen weer de tram nam, de berg op. Het was de laatste rit en echt prettig voelde ik me niet. Dat kan ik me nog goed herinneren, maar schijnbaar was toen, de wil om de trui te hebben groter dan het vooruitzicht om in mijn eentje weer die berg op te moeten. Alle kleding is nu uitgezocht en daar dat het laatste was, wat er nog boven gedaan moest worden, ben ik daar bijna klaar. Alleen de spullen in de bad- en slaapkamer, die wij dagelijks nodig hebben ligt er nog.



















Een tweede auwww-moment had ik, toen ik deze mooie, maar heel veel stofaantrekkende zwanen naar de kliko verwees. Ze zijn opgebouwd uit honderden kleine units, die ik vouwde uit een klein A-formaat papiertje. De techniek komt, als ik het goed begrepen heb, anders dan de meeste origami modellen, uit China. Ook van deze zwanen kan ik zeggen, "Gelukkig hebben we de foto`s nog".....en beter, ik heb ook de patronen nog, dus als ik in de toekomst echt niet meer weet wat ik moet gaan doen, kan ik altijd weer overnieuw beginnen.

Verder ben ik nog even naar Karwei in Enkhuizen gereden, om een bak te halen, voor alle spijkers, schroeven en andere troepjes, zodat ook die netjes met ons mee naar Grootebroek kunnen reizen. Het was zulk prachtig zonnig lenteweer dat ik er meteen een ritje aan heb vastgeplakt. Als ik nu naar buiten kijk, vraag ik me wel af waar dat mooie lenteweer gebleven is, want het regent nu weer pijpestelen.