Op deze blog schrijf ik allerlei stukjes uit mijn jeugd, gezin en andere zaken die mij op dat moment bezig hielden.
Op mijn tweede blog heb ik mijn creativiteit los gelaten. Was het eerst borduren en breien, nu is het alleen nog maar haken wat me heerlijk van de straat houdt.
Avalon`s creablog: http://avalon022.blogspot.com/

Vanaf 2005 hou ik een digidagboek bij. Ik heb hierin over vanalles geschreven. Soms schrijf ik drie stukjes in een week en soms duurt het maanden voordat ik weer inspiratie krijg om iets op te schrijven. Dat kan dus vanalles zijn, heel persoonlijke dingen, wanneer ik niet lekker in mijn vel zit, herinneringen uit mijn jeugd en de tijd dat we met onze kinderen als gezinnetje samenwoonden, vakantie- of dagtripverhaaltjes, maar ook gekke, droevige of gewoon dagelijkse dingen die ik om mij heen registreer en waarover ik het leuk vind iets te schrijven. Alle verhaaltjes staan sowieso in pdf formaat op mijn drive, maar ik heb besloten om zo langzamerhand alle verhaaltjes alsnog te publiceren op deze blog. Veel leesplezier.

Ps-1. al bladerend door de onderwerpen zie ik nu [1-8-2013] dat het een rommeltje is geworden met de lettertypes en grootte van letters. Hoe dat komt weet ik niet. Wel weet ik dat ik ze zo niet gepost heb. Dus het zal wel weer een onvoorziene truc van Google zijn.
Ps-2: de bovenstaande foto is door mij genomen in een goddelijk rustige omgeving in de buurt van Säffle [Midden Zweden] in juni 2012

dinsdag 31 januari 2017

Dodenherdenking

Zelden heb ik er zo over nagedacht als vanmiddag. Ik moest om 4 uur nog even een boodschap doen bij AH in Nibbixwoud en ik rij dus heel rustig door de polder die kant op. Ineens zie ik in Midwoud een vlag halfstok hangen. O, ja dat is waar ook. Dodenherdenking vanavond. De gemeente Noorder-Koggenland heeft ons gevraagd pas na zes uur vanavond de vlaggen uit te hangen, dus ik had ik ze nog niet gezien. Ook had ik er even nog niet aan gedacht. Ik krijg een wee gevoel in mijn binnenste. Daar rij ik dan in vrijheid door een schitterend landschap. Veel uitbundig gekleurde bollenvelden en uitzonderlijk mooi weer. Dan moet ik toch wel even denken dat het de verdienste is van mensen die er hun leven voor hebben opgeofferd dat ik dat kan doen. Daar sta je echt niet zo vaak bij stil. Misschien ben ik een beetje gedeprimeerd, maar ik vind het toch wel frappant dat me dat ineens overviel. 


Terugkomend uit Nibbixwoud zit ik buiten in de schaduw dit stukje te tikken. Straks zullen we ook de vlag halfstok hangen. Nog verder nadenkend over die dodenherdenking kom ik maar tot een conclusie. Dat ik hier zo rustig zit te tikken is niet zo gewoon als het allemaal wel lijkt. Het had zo`n 6 0 geleden wel eventjes anders uit kunnen pakken. Vandaar dat ik één ding zeker weet. Ik heb het mijn hele leven al gedaan en ik zal het blijven doen. Vanavond om acht uur hou ik twee minuten mijn mond en zal aan hen denken, want dat is wel het minste wat ik aan ze verschuldigd ben.  


Geschreven: Opperdoes, 4 mei 2006
Dagtekening: 4 mei 2006

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen