Op deze blog schrijf ik allerlei stukjes uit mijn jeugd, gezin en andere zaken die mij op dat moment bezig hielden.
Op mijn tweede blog heb ik mijn creativiteit los gelaten. Was het eerst borduren en breien, nu is het alleen nog maar haken wat me heerlijk van de straat houdt.
Avalon`s creablog: http://avalon022.blogspot.com/

Vanaf 2005 hou ik een digidagboek bij. Ik heb hierin over vanalles geschreven. Soms schrijf ik drie stukjes in een week en soms duurt het maanden voordat ik weer inspiratie krijg om iets op te schrijven. Dat kan dus vanalles zijn, heel persoonlijke dingen, wanneer ik niet lekker in mijn vel zit, herinneringen uit mijn jeugd en de tijd dat we met onze kinderen als gezinnetje samenwoonden, vakantie- of dagtripverhaaltjes, maar ook gekke, droevige of gewoon dagelijkse dingen die ik om mij heen registreer en waarover ik het leuk vind iets te schrijven. Alle verhaaltjes staan sowieso in pdf formaat op mijn drive, maar ik heb besloten om zo langzamerhand alle verhaaltjes alsnog te publiceren op deze blog. Veel leesplezier.

Ps-1. al bladerend door de onderwerpen zie ik nu [1-8-2013] dat het een rommeltje is geworden met de lettertypes en grootte van letters. Hoe dat komt weet ik niet. Wel weet ik dat ik ze zo niet gepost heb. Dus het zal wel weer een onvoorziene truc van Google zijn.
Ps-2: de bovenstaande foto is door mij genomen in een goddelijk rustige omgeving in de buurt van Säffle [Midden Zweden] in juni 2012

dinsdag 31 januari 2017

Kleurendia`s

KLEURENDIA'S-1

Tot mijn schrik zie dat het is al weer 10 dagen geleden is dat ik iets op mijn space heb geschreven. Geen wonder want ik ben druk bezig geweest met mijn borduurpatronenfile, die als maar groter wordt. Het is 12 Gb geworden en hij moet nu toch echt niet groter worden. Voorlopig is het weer klaar en het staat allemaal netjes geordend op data-dvdtjes. De scanner kan even met pensioen, hoewel niet voor lang want er komt nog een megaklus aan. Ik moet nog zo`n 600 oude kleurdia`s inscannen. Dat scannen is het werk niet, maar er naderhand weer toonbare plaatjes van maken is een ander verhaal. Hieronder plaats ik twee foto`s om te laten zien wat ik bedoel. 




De eerste dia [uit 1968] was alleen maar ingescand. Het agfa blauw is het enige wat er stug is overgebleven na al die jaren. Het tweede plaatje is dezelfde foto na  behandeling met een fotoprogramma. Dat begint er weer wat op te lijken, maar dat wordt dus zo ongeveer 600x 5 minuten werk. Ach dat is niet zo erg, het houdt je van de straat. Dus als je even niets van me hoort komt het daardoor.

Geschreven: Opperdoes, 30 september 2005
Dagtekening: 30 september 2005


KLEURENDIA'S-2

Wat is dat een gek gevoel. Dat is met recht iets van je af voelen glijden. Helemaal klaar. Ik kan het op de bon nog nakijken dat ik een dag voor oudjaar 2003 de Canon scanner kocht bij Beerenpoot in Bovenkarspel. De vorige scanner deed het nog wel maar hij kon geen dia's scannen en deed moeilijk met de nieuwe Windows XP die ik kortgeleden op de computer had laten installeren. Toen kon ik dus beginnen met het inscannen van de duizenden dia's die wij boven op zolder trouw hadden bewaard. Die winter ging snel voorbij, zoals ik ook al vermeldde in het stukje over Februari en op een gegeven moment bleef ik steken want de zomer kwam eraan. De leukste dia's waren intussen al gedigitaliseerd en de druk was een beetje van de ketel. Toch bleef er iets knagen, want er lag nog veel meer. Zin had ik er niet echt in, maar in december 2005, na twee half gedwongen klussen om dia's in te scannen voor kennissen vond ik het van de zotte dat ik wel voor anderen dia's zat te digitaliseren, terwijl ik er ook nog zoveel had liggen, dus ben ik niet echt enthousiast toch maar weer begonnen. Een stel grote vakanties uit de jaren '60 zijn niet de meest interessante plaatjes maar ze zomaar laten liggen kon ik ook niet. Uiteindelijk, toen hiervan het einde in zicht bleek te komen, realiseerde ik me dat mamma ook nog dozen vol vakantiedia's bij haar op zolder had staan. Gelukkig was ik bij het grootste deel van die vakantie's niet aanwezig geweest, maar een paar daarvan had ik ook meegemaakt. Toch wel interessant om die ook even door te nemen, en ja hoor, dat leverde best leuke plaatjes op die ik in geen jaren gezien had. De interessante heb ik allemaal nog ingevoegd. Nu is de serie dus echt helemaal compleet en heb ik alles gedaan. Een kleine berekening levert mij zo ongeveer 4200 plaatjes op die anders bijna verloren zouden zijn gegaan, want helemaal kleurecht blijken die dia's toch niet te zijn. Sommige kleuren waren in de jaren een eigen leven gaan leiden want er waren er nogal wat bij die intussen knal paars of dieprood waren geworden. Dat brengt me eigenlijk op het meest tijdrovende van de hele operatie. Niet het inscannen zelf, maar het weer op kleur brengen en het schoonmaken met Paint Shop Pro. Gelukkig kon ik de meesten herstellen. Als ik moet schatten heb ik er ongeveer tien echt weg moeten gooien. Die waren hopeloos. De andere kon ik redelijk tot heel goed terugbrengen naar de originele kleuren. Het schoonmaken deed ik met de kloonpenseel. Dus eigenlijk domweg een schoon stukje over de vlekken en vuil heenzetten. Dat klinkt simpel, maar uiteraard moest dat onzichtbaar gebeuren en dat lukte niet altijd meteen bij de eerste poging. Ook werd ik af en toe tureluurs van het getuur naar vlekjes op het scherm. Gemiddeld ben ik wel een 10 minuten per dia bezig geweest ik ga maar niet uitrekenen hoeveel tijd dat er in totaal in de hele klus heeft gezeten. Daar begin ik niet aan, dan schrik ik me wezenloos.

Terwijl ik bezig was heb ik mezelf afgevraagd of het allemaal wel de moeite waard was waar ik allemaal aan het doen was. Ook mamma bracht dat onderwerp wel eens ter sprake. Zij zit ook tegen dozen dia's aan te hikken en weet niet wat ze moet doen; ongezien weggooien of gewoon laten staan met het idee van je ziet maar wat je er mee doet als ik er niet meer ben. Dat zijn haar eigen woorden hoor want zo cru zou ik het niet gezegd hebben. Met de projector die plaatjes allemaal nog eens te gaan kijken en uitsorteren is voor haar geen optie, want haar gezichtsvermogen is daarvoor helaas te slecht. Evt. ook mamma's dia's inscannen is ook geen echte oplossing want zelfs dan vraag ik me af of ze het zou kunnen zien en trouwens daar heb ik ook de moed niet voor want het zijn er nog eens duizenden. Voor mijzelf ligt het heel anders. ik kan de dia's geprojecteerd nog uitstekend zien, maar toch zou ik dat ook niet meer doen want, wat ik al zei, ze zijn teveel verkleurd. Stomweg weggooien kon ik niet en zelfs nu ze digitaal zijn, laat ik de dozen voorlopig nog in de kast staan. Het is een document van een groot deel van je leven en ik hang er toch wel een beetje aan. Daardoor was inscannen ondanks de enorme klus een mooie tussenweg tussen weggooien en domweg in de kast laten staan. Ik heb ze allemaal weer intensief gezien en ik kan ze nu weer op elk moment van de dag als ik dat wil via de computer of tv bekijken. Ook voor Karel met zijn beperkte gezichtsvermogen zijn er vele mogelijkheden. Hij weet dat ze er nu digitaal zijn en als hij het zelf aangeeft zal ik wel eens gaan denken hoe ik ze ook binnen zijn bereik kan brengen. Het is allemaal een brokje nostalgie en heel persoonlijk, dat weet ik maar ik hecht er veel waarde aan en vind het geweldig leuk.
Daarvoor heb ik al die moeite met plezier gedaan.

Geschreven: Opperdoes, 28 maart 2006
Dagtekening: 30 december 2004 - 28 maart 2006

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen