Op deze blog schrijf ik allerlei stukjes uit mijn jeugd, gezin en andere zaken die mij op dat moment bezig hielden.
Op mijn tweede blog heb ik mijn creativiteit los gelaten. Was het eerst borduren en breien, nu is het alleen nog maar haken wat me heerlijk van de straat houdt.
Avalon`s creablog: http://avalon022.blogspot.com/

Vanaf 2005 hou ik een digidagboek bij. Ik heb hierin over vanalles geschreven. Soms schrijf ik drie stukjes in een week en soms duurt het maanden voordat ik weer inspiratie krijg om iets op te schrijven. Dat kan dus vanalles zijn, heel persoonlijke dingen, wanneer ik niet lekker in mijn vel zit, herinneringen uit mijn jeugd en de tijd dat we met onze kinderen als gezinnetje samenwoonden, vakantie- of dagtripverhaaltjes, maar ook gekke, droevige of gewoon dagelijkse dingen die ik om mij heen registreer en waarover ik het leuk vind iets te schrijven. Alle verhaaltjes staan sowieso in pdf formaat op mijn drive, maar ik heb besloten om zo langzamerhand alle verhaaltjes alsnog te publiceren op deze blog. Veel leesplezier.

Ps-1. al bladerend door de onderwerpen zie ik nu [1-8-2013] dat het een rommeltje is geworden met de lettertypes en grootte van letters. Hoe dat komt weet ik niet. Wel weet ik dat ik ze zo niet gepost heb. Dus het zal wel weer een onvoorziene truc van Google zijn.
Ps-2: de bovenstaande foto is door mij genomen in een goddelijk rustige omgeving in de buurt van Säffle [Midden Zweden] in juni 2012

dinsdag 31 januari 2017

Noordwijk

Heerlijk, eindelijk weer een beetje zomer. Het was bar en boos de laatste dagen. Afgelopen dinsdag werd het gelukkig weer wat beter, want die dag zouden Suus, Ingrid en ik er een dagje vantussen gaan. Suus wilde even naar een nieuwe AH in Heiloo en kwam ook met de mededeling dat er zandsculpturen in Noordwijk stonden. Dat was voor ons een heel goede reden om na Heiloo wat naar het zuiden te zakken.

Noordwijk was bekend terrein voor ons, want zo`n twintig jaar geleden had pappa daar een vakantiehuisje gekocht met het idee dat hij en zijn familie er fijne vakanties konden doorbrengen. Het was een schitterend idee, maar voor ons eigenlijk onbereikbaar met het openbaar vervoer. Toch kwamen we er, hoewel we daarbij vaak de nodige obstakels moesten omzeilen. Bussen die niet kwamen, met de trein en dan verder met de fiets, een noodtelefoontje naar pappa om ons op te halen en vooral veel lopen. Het lag op een [met een groot woord] bungalowpark tegen de duinrand even ten noorden van Noordwijk en hoewel de naam van het complex en de straatnaam me even ontschoten zijn reed er uit mijn herinnering nog zo naar toe. Dat had ik al vaker gedaan, hoewel ik nooit zeker was welk park het nou precies was. Nu reed er dus weer en zag dat het de Duinweg was. Ik stopte bij nr. 84, want daar stond me iets van bij. De naam van het park zei me echter niets. Het volgende park was op nr. 84a, dat leek er meer op, hoewel de naam Duin en Bos me ook niet echt bekend voorkwam. Toch waren de meiden zeer beslist. Dit is het, zeiden ze alletwee en rij er maar op dan zal je het zien. Erop rijden?, “Nou ja dat is wel erg brutaal, ik heb er helemaal niets te zoeken,” sputterde ik tegen. Natuurlijk we zijn er na enige aarzeling op gereden. Langs de receptie, de telefooncel en de krantenbak. Allemaal niets veranderd. Toen was er nooit iemand aanwezig en nu ook nog niet. Daarna langs het grote plein waar de patat- en ijsboer hun waren kwamen slijten. Automatisch wist ik de weg nog en vonden we het huisje. Veel was er niet veranderd alleen was het eromheen helemaal dichtgegroeid zodat het een beetje moeilijk te herkennen was.

Nr. 35 ja, dat was het echt. Het grote terras voor het huis met twee openslaande deuren waarachter je meteen in de huiskamer/keuken stond. Daarachter twee slaapkamers met een gangetje ertussen en toilet en douche. Naast het huis een klein schuurtje en eromheen en heel groot grasveld maar je zo heerlijk op kon liggen. Het was er allemaal nog, De herinneringen buitelen nu door mijn hoofd. Boven het bed in de grote slaapkamer hing dat specifieke schilderijtje met die twee kinderen aan het water, gezien op hun rug, in Holly Hobby stijl en beide met een hele grote hoed, de boekenkast in de kamer waar Elly haar romannetjes achterliet, het kleine open keukentje, de eettafel altijd met een vaas bloemen, de tv met al zijn duitse zenders, maar vooral het terras en de tuin waar we het meeste tijd hoopten door te brengen.



   

Nog zie ik Suus en Sophia op het grasveld tussen de schelpen zitten of gewoon languit liggend op een handdoek in de zon. Hoe ze er na zo n dag uitzagen laat zich raden. Knalrood natuurlijk. Ook herinner ik me de middagen lekker op het terras met een boek en een drankje of met de familie Goldstein.




Toen pappa overleden was heeft Elly het huisje nog een jaar aangehouden, maar ook ik zag dat het voor haar ondoenlijk was. Het kostte veel geld en het onderhoud van huisje en tuin was een niet te onderschatten klus nu ze alleen was. Vlak voordat ze het verkocht heeft, hebben we er nog één vakantie doorgebracht. Geen vervoersproblemen meer, want we waren intussen gemotoriseerd, en lekker met z'n tweetjes hebben we in de wetenschap dat het de laatste keer was, nog lekker vakantie gehouden. Dat was het einde van ons Noordwijk tijdperk, maar als we in de buurt zijn, kunnen we niet nalaten om er altijd even langs te rijden.  

Geschreven: Opperdoes, 25 juli 2008
Dagtekening: 1990-22 juli 2008

Geen opmerkingen:

Een reactie posten