Op deze blog schrijf ik allerlei stukjes uit mijn jeugd, gezin en andere zaken die mij op dat moment bezig hielden.
Op mijn tweede blog heb ik mijn creativiteit los gelaten. Was het eerst borduren en breien, nu is het alleen nog maar haken wat me heerlijk van de straat houdt.
Avalon`s creablog: http://avalon022.blogspot.com/

Vanaf 2005 hou ik een digidagboek bij. Ik heb hierin over vanalles geschreven. Soms schrijf ik drie stukjes in een week en soms duurt het maanden voordat ik weer inspiratie krijg om iets op te schrijven. Dat kan dus vanalles zijn, heel persoonlijke dingen, wanneer ik niet lekker in mijn vel zit, herinneringen uit mijn jeugd en de tijd dat we met onze kinderen als gezinnetje samenwoonden, vakantie- of dagtripverhaaltjes, maar ook gekke, droevige of gewoon dagelijkse dingen die ik om mij heen registreer en waarover ik het leuk vind iets te schrijven. Alle verhaaltjes staan sowieso in pdf formaat op mijn drive, maar ik heb besloten om zo langzamerhand alle verhaaltjes alsnog te publiceren op deze blog. Veel leesplezier.

Ps-1. al bladerend door de onderwerpen zie ik nu [1-8-2013] dat het een rommeltje is geworden met de lettertypes en grootte van letters. Hoe dat komt weet ik niet. Wel weet ik dat ik ze zo niet gepost heb. Dus het zal wel weer een onvoorziene truc van Google zijn.
Ps-2: de bovenstaande foto is door mij genomen in een goddelijk rustige omgeving in de buurt van Säffle [Midden Zweden] in juni 2012

dinsdag 31 januari 2017

Schoevers

Na het grootste deel van mijn opleiding al te hebben verteld, kom ik nu bij de laatste etappe ervan. Toen ik mijn MMS diploma in mijn zak had, kwam de vraag wat ik met mijn verdere leven wilde gaan doen. Natuurlijk had ik er wel over nagedacht, maar mijn vroegere idealen, als tramconductrice en cameravrouw bij de televisie, waren niet echt reëel. Vooral cameravrouw was, anno 1963, iets wat een meisjes niet deed, dus bleef het een probleem. Werken of noch iets gaan studeren? Meerdere malen had mijn vader al gezegd, dat hij helemaal niet blij was, als ik zou gaan werken, want dat zou hem alleen maar geld gaan kosten. Blijkbaar waren de financieringen voor een studerende dochter zeer aantrekkelijk en zou het hem goed uitkomen om die situatie zo lang mogelijk te rekken. Wie het eerst met een secretaresse-opleiding aankwam is mij heden ten dage nog duister, maar aangezien ik geen alternatief wist, zou het dat gaan worden.

Aangezien wij in Amsterdam woonden hadden we ruime keus, dus zou het Schoevers worden. Het was toentertijd een instituut met reputatie en als je van deze "school" kwam, dan had je bij het solliciteren al een voorsprong op de overige kandidaten, teminste als je daar met goede cijfers vandaan zou komen natuurlijk. De lokatie van Schoevers was echt amsterdams. Het bestond uit twee aan elkaar grenzende grote panden in de van Baerlestraat, niet ver van het Stedelijk Museum. In die beide huizen waren de kamers verbouwd tot klaslokalen, verbonden met lange smalle gangen. De vloer van de beide panden liep schijnbaar ook niet gelijk dus zaten er in die gangen op de meest onmogelijke plaatsen kleine trapjes, zodat je meteen door had, dat je van het ene naar het andere pand overstak. De plafonds van de klaslokalen waren hoog en vol met klassieke ornamenten. Toch was het met elkaar een krakemikkig geheel dat aan alle kanten kraakte in zijn voegen. Achter de panden was een samengevoegd donkere stadstuintje, waar nooit zon kwam, en waarin de fietsenstalling was geplaatst. Vanuit dat tuintje kwam je, via een smalle steeg, bij het Vondelpark, wat vooral, als het mooi weer was, een dankbare plek was om in de pauzes naar toe te gaan.

Met lood in mijn schoenen ging ik er de eerste keren heen. Voelde me totaal niet op mijn plaats tussen al die zelfverzekerde meisjes, die dachten dit jaartje eens even te klaren. De lessen waren mij vreemd. Typen, of machineschrijven zoals staat vermeld op mijn rapport, steno in vier talen, handelskennis- en correspondentie, administratie en publiciteit. Helaas kan ik me van de laatste vier niets meer herinneren, maar van de eerst twee, des te meer. Machineschrijven vond ik wel leuk, maar steno was een drama. Hoewel ze beiden op snelheid gebaseerd zijn, had ik voor steno mijn oren nodig. En dat liep totaal fout. Het was voor mij ondoenlijk om de voorgelezen tekst zo snel in mij op te nemen en dan ook nog eens in steno op te schrijven. Vandaar dat mijn eindresultaat altijd desastreus was. Zo erg dat ik aan het eind van het jaar bij de direkteur werd geroepen, die mij vroeg waarom ik me in vredesnaam had aangemeld voor het eindexamen. Natuurlijk kwam ik die dag huilend thuis. Toch heb ik er uiteindelijk nog één diploma uit kunnen redden want machineschrijven ging goed. Zo goed zelfs dat ik met een schitterende cijferlijst thuis kwam. Een jaar of wat geleden had Ingrid een typecursus, waarin zich een snelheidstest typen bevonden. Die ik met veel plezier heb gedaan en tot mijn stomme verbazing kwam ik er achter dat mijn snelheid nog leuk boven het gemiddelde lag. Het jaar na Schoevers ben ik begonnen bij Honeywell vanwaar mijn ervaringen staan vermeld in het stukje 20080301-03-Tekstverwerken en het machineschrijven kwam me daar dus goed van pas.

E en paar weken geleden kwam ik door een stervensdrukke Van Baerlestraat en bleef ik steken op de hoogte van de Schoeverspanden. Helaas was er niets meer te vinden. Allochtone winkeltjes hebben op de benedenverdieping plaatsgemaakt voor aankomende secretaresses en wat er boven die winkeltjes zat was niet te zien. In ieder geval niet in de tijd die mij gegund was terwijl ik in die file stond. Schoevers bestaat nog steeds, ondekte ik na een beetje googelen. De site ziet er heel professioneel uit en ik kreeg bij het lezen ervan de indruk dat er niet veel veranderd is. Nog even elitair en zakelijk en getuige de foto`s zal het nog wel steeds een opleidingsinstituut zijn voor die zelfverzekerde meisjes, waartussen ik me zo verloren voelde.

Geschreven: Opperdoes 17 januari 2010
Dagtekening: 1964

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen