Op deze blog schrijf ik allerlei stukjes uit mijn jeugd, gezin en andere zaken die mij op dat moment bezig hielden.
Op mijn tweede blog heb ik mijn creativiteit los gelaten. Was het eerst borduren en breien, nu is het alleen nog maar haken wat me heerlijk van de straat houdt.
Avalon`s creablog: http://avalon022.blogspot.com/

Vanaf 2005 hou ik een digidagboek bij. Ik heb hierin over vanalles geschreven. Soms schrijf ik drie stukjes in een week en soms duurt het maanden voordat ik weer inspiratie krijg om iets op te schrijven. Dat kan dus vanalles zijn, heel persoonlijke dingen, wanneer ik niet lekker in mijn vel zit, herinneringen uit mijn jeugd en de tijd dat we met onze kinderen als gezinnetje samenwoonden, vakantie- of dagtripverhaaltjes, maar ook gekke, droevige of gewoon dagelijkse dingen die ik om mij heen registreer en waarover ik het leuk vind iets te schrijven. Alle verhaaltjes staan sowieso in pdf formaat op mijn drive, maar ik heb besloten om zo langzamerhand alle verhaaltjes alsnog te publiceren op deze blog. Veel leesplezier.

Ps-1. al bladerend door de onderwerpen zie ik nu [1-8-2013] dat het een rommeltje is geworden met de lettertypes en grootte van letters. Hoe dat komt weet ik niet. Wel weet ik dat ik ze zo niet gepost heb. Dus het zal wel weer een onvoorziene truc van Google zijn.
Ps-2: de bovenstaande foto is door mij genomen in een goddelijk rustige omgeving in de buurt van Säffle [Midden Zweden] in juni 2012

maandag 30 januari 2017

Sneeuw, stoom en soep in de Harz

GEZELLIE

Wat een schitterende dag. Sneeuw, sneeuw en nog eens sneeuw. Vanmorgen om een uurtje of 11 hebben van voor het hotel de trein [of liever gezegd tram] genomen naar het plaatsje Wernigerode. De sneeuw deed nog steeds zijn best om naar beneden te vallen en daarom hebben we democratisch besloten om met het openbaar vervoer te gaan reizen vandaag. Een wijs besluit, gezien de toestanden die ik in mijn onwetendheid creeerde met het rijden in die witte troep. Een heuvel op, en een laag sneeuw en vier man in de auto met een bult bagage is nou niet echt de beste methode om te leren omgaan met je auto in die omstandigheden. Gelukkig had Arie er iets meer verstand van en hiermee plus wat brute douwkracht hebben we de auto op een parkeerplaats gekregen.

Ik heb intussen al tig keren moeten horen dat ik teveel gas gaf en dat was ook zo, maar het was pure paniek omdat ik bang was op die helling en/of in de sneeuw te blijven steken. Maar goed vandaag geen autoproblemen en alleen maar genieten van sneeuw, mooie vakwerkhuizen gegarneerd met een stelletje stoomtreinen. Op de heenreis werden we alle vier eigenlijk steeds stiller en dat zegt wel wat. Ik heb in het verleden altijd gezegd dat ik heel graag naar de Harz wou, maar alleen als er sneeuw lag. Nou die wens is meer dan vervuld. De hele reis rijd je door een grote kerstkaart en dat is dan nog zacht uitgedrukt.

Wernigerode is een schitterend plaatsje met veel vakwerkhuizen. Ik vond het bijna onduits, want het leek zelf 16 jaar na de Wende nog in de verste verte niet op het westen van Duitsland. Eigenlijk is de communistische periode in het voordeel geweest, want hoewel ze in die periode de gebouwen ontzettend hebben verwaarloosd, hebben ze ze in ieder geval laten staan. Nu zijn ze voor een groot gedeelte schitterend gerestaureerd en het resultaat is geweldig. Gelukkig was mijn camera zeer gewillig ondanks de kou en ik kon dus lekker mijn gang gaan.

We zouden we een stoomtrein hebben en dat betekend dus mooie rookpluimen met die kou en de bekende tjaf tjaf geluiden als hij die 500 meter weer naar boven moest buffelen. Vandaar dat ik ondanks mijn eeuwige oorlog met mijn videocamera hem maar eens uit de tas heb gehaald. Gelukkig hebben deze treinen een mooi balkonnetje waarop je lekker buiten kunt filmen. Dat is echter leuk voor in de zomer maar met een paar graden onder nul is dit wel andere koek. Maar de wil om te filmen was toch sterker en zo in je eentje in die witte wereld is toch iets bijzonders. Ach ja de warmte komt wel weer in het hotel. Ik heb er zo`n vijftien minuten film opgezet en ik zie wel wat daar verder uit komt. Nu zijn we allemaal een beetje lens. Degene die het hardst zitten te mopperen op mijn computer, roepen nu het hardste om de foto`s en voor een pas gekocht dvdtje is dat ding eigenlijk ook wel handig. Resultaat is dat ik nu zit te schrijven met een knikkebollende echtgenoot, een slapende Arie en een puzzelende Suus [waarvan ik echter ook dacht dat ze zat te slapen]. Gezellie!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Geschreven: Drei Annen Hohne 17 maart 2006
Dagtekening: 17 maart 2006


MÄRCHENLAND

Dat een stoomtreinritje naar de Brocken zou uitmonden in een reisje in Märchenland kon ik zeker niet van te voren bedenken. Het begon al goed vanmorgen. Behalve dat het natuurlijk Arie`s verjaardag was, werd ik gewekt door een uitbundige zonnestraal. Suzanne deed de gordijnen open en ja hoor eindelijk de zon. Daar hadden we bijna drie dagen op gewacht want wat is er mooier dan met volle zon de Brocken op te tuffen. Dit ritje hadden dus voor ons uitgeschoven wachtende op het mooie weer. Het was vandaag de laatste dag dus moest het zon of geen zon, helder of niet helder gebeuren. Wat een mazzel! Natuurlijk zat die trein berevol mensen en sleetjes maar de heren hadden nog wel een zitplaatsje kunnen veroveren. Ik had daar niet eens moeite voor gedaan want ik wilde vanaf het balkon filmen. Suzanne die de drukte ook zat was stond ook op het balkon. Vanaf het eerste moment had ik het idee dat ik een sprookjesbos in reed. De bomen waren van boven tot onder besneeuwd en het verbaasde mij eigenlijk dat in die dichte dennebossen de sneeuw de grond had kunnen bereiken. Deze was echter ook helemaal bedekt en volledig wit.


In het begin waren de bomen nog goed te herkennen, maar hoe hoger dat je kwam des te gekker werden de vormen. Bij de meesten waren de toppen helemaal krom doorgebogen door de zware sneeuwlast. Dat was een komische gezicht. Net allemaal oude mannetjes en vrouwtjes die in een rouwstoet liepen. Sommige bomen waren helaas compleet in tweeën gespleten of nog erger totaal afgebroken. Maar zelfs die waren mooi. Toen de bomen niet meer op bomen leken kon er allemaal figuren in zien. Dinosaurussen, beren en stripfiguren gingen aan je oog voorbij en ik zag zelf een hele grote Winnie de Pooh in het bos staan. Vlak onder de boomgrens werd het nog gekker en zelfs bizar. De boompjes zijn daar kleiner en als zodanig totaal niet meer te herkennen. Allemaal bulten in de sneeuw en ik had het idee dat ik in een science fiction film beland was.

De bulten hielden uiteindelijk op waarna we op de Brocken aankwamen. Daar waren de paden uitgegraven en liep je langs sneeuwmuren van minimaal drie meter hoog. We stonden boven een dunne laag wolken en ik was bang dat het binnen de korste keren weer dicht zou trekken. Dat hadden we namelijk nogal eens eerder ervaren in Schotland, maar gelukkig bleef de zon ons trouw en scheen zo fel dat het eigenlijk best hard begon te dooien. Daardoor hadden we er op de terugweg nog een extra attractie bij. De meeste figuren hadden er hele lange druipende ijspegels bijgekregen, waardoor het leek of ze heel komische druipneuzen hadden.

Geschreven: Drei Annen Hohne, 19 maart 2006
Dagtekening: 19 maart 2006


SOLJANKASOEP

Ik ben niet zo`n fijnproever, en de haute cuisine is aan mij ook niet echt besteed, maar de afgelopen dagen in de Harz was ben ik op het gebied van eten toch wel een paar heel bijzondere dingen tegengekomen. Allereerst de Soljankasoep. Dat vertelde ik al in mijn stukje "Gezellie". Deze uit Rusland overgewaaide soep is echt iets uit het vm. Oost-Duitsland want ik heb het nooit ergens anders gezien. Volgens Arie doen ze er vanalles in en toen ik in Wernigerode een lepeltje van Karel geproefd had wilde ik het wel eens met wat meer proberen. Boven op de Brocken zag ik het ook op de menulijsten staan, dus een goede gelegenheid om het ook eens te bestellen. Hadden ze in Wernigerode nog een beschaafde kop soep, hier was het meteen een groot bord vol en het was hartstikke lekker. In het hollands vertaald is het een mix van tomaten- en groentesoep met daarin veel vlees en uien. Een echte maaltijdsoep dus.





In ons hotel konden ze er ook wat van. Wegens een arrangement hadden wij iedere avond een driegangen maaltijd met vooraf soep of salade, een hoofdmenu waar we uit drie konden kiezen en een toetje. Nou is een duits menu voor ons niet al te duidelijk en we hebben heel wat moeten gokken. Niet alles was even lekker en ik herinner me nog levendig het moment dat we alle vier met lange tanden een stel kleffe meelballen zaten weg te werken. Maar dat was een uitzondering, over het geheel genomen was het echt lekker en ze deden door veel gevarieerde kruiden te gebruiken hun naam "Der Kräuterhof" best eer aan, Onze doodgewone gekookte aa rdappels smaakten iedere avond totaal anders. Een keer heb ik mijn bord gefotografeerd en zoals je ziet lijkt het wel een maaltijd uit een vijfsterrenrestaurant.
De toetjes waren een verhaal apart. De eerste avond kregen we een toetje wat me deed denken aan de jaren vijftig. Rijstepap met appelmoes. Helaas een beetje teveel overgoten met kaneel, maar ja ik moet niet zeuren, want wie eet dat nog in een restaurant vandaag de dag. Verder herinner ik me dunne ijsplakjes overgoten met honing en chocolade saus met de welluidende naam van Tannenhonigparfait.

Nog even teruggaand naar het restaurant boven op de Brocken hebben we nog veel lol gehad over een ander gerecht. Hoe het heette weet ik helaas niet maar het lijkt nog het meeste op twee grote Maagdenburger halve bollen van griesmeel. Een rode en een witte bol overgoten met rode saus lagen als een uitholling overdwars in de grootte van cup E op een bord. In mijn ogen was het meer een te groot uitgevallen toetje, maar boven op de Brocken werd dat als maaltijd verorberd. Naast mij zat een meisje waarvoor twee bollen blijkbaar toch wel een beetje veel was, want zij kwam aanlopen met één witte bol op een bordje en toen zij eenmaal zat begon haar moeder fanatiek in de bol te hakken. Het soepbord was bijna te klein voor al die witte brokken doordrengd van die rode saus, maar gezien de snelheid waarmee het naar binnenging zal het toch wel lekker geweest zijn. Tot mijn spijt moet ik bekennen dat ik dat niet heb uitgeprobeerd want na de Soljankasoep was daarvoor echt geen plaats meer. 

Geschreven: Opperdoes, 21 maart 2006
Dagtekening: 19 maart 2006

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen