Op deze blog schrijf ik allerlei stukjes uit mijn jeugd, gezin en andere zaken die mij op dat moment bezig hielden.
Op mijn tweede blog heb ik mijn creativiteit los gelaten. Was het eerst borduren en breien, nu is het alleen nog maar haken wat me heerlijk van de straat houdt.
Avalon`s creablog: http://avalon022.blogspot.com/

Vanaf 2005 hou ik een digidagboek bij. Ik heb hierin over vanalles geschreven. Soms schrijf ik drie stukjes in een week en soms duurt het maanden voordat ik weer inspiratie krijg om iets op te schrijven. Dat kan dus vanalles zijn, heel persoonlijke dingen, wanneer ik niet lekker in mijn vel zit, herinneringen uit mijn jeugd en de tijd dat we met onze kinderen als gezinnetje samenwoonden, vakantie- of dagtripverhaaltjes, maar ook gekke, droevige of gewoon dagelijkse dingen die ik om mij heen registreer en waarover ik het leuk vind iets te schrijven. Alle verhaaltjes staan sowieso in pdf formaat op mijn drive, maar ik heb besloten om zo langzamerhand alle verhaaltjes alsnog te publiceren op deze blog. Veel leesplezier.

Ps-1. al bladerend door de onderwerpen zie ik nu [1-8-2013] dat het een rommeltje is geworden met de lettertypes en grootte van letters. Hoe dat komt weet ik niet. Wel weet ik dat ik ze zo niet gepost heb. Dus het zal wel weer een onvoorziene truc van Google zijn.
Ps-2: de bovenstaande foto is door mij genomen in een goddelijk rustige omgeving in de buurt van Säffle [Midden Zweden] in juni 2012

maandag 30 januari 2017

Woensdagmiddag

Dat ik in het verleden altijd al de wens heb gehad stukjes te schrijven blijkt uit het onderstaande verhaal wat ik jaren geleden geschreven heb. Het is toen helaas maar bij een stukje gebleven, maar tijd had ik er toen nauwelijks voor en als je het stukje hebt doorgelezen zal je ook meteen begrijpen waarom.


Tot zover die druilerige woensdagmiddag. Wanneer ik de toevoeging onder het woordje einde heb geschreven is niet precies duidelijk. Omdat ik het over cassettebandjes heb zal het toch wel weer een tijdje geleden zijn, want die zijn ook zowat verleden tijd. Tegenwoordig is het nog eenvoudiger. Tot op de achterbank van de auto kan je de kinderen naar films laten kijken dus zal het aantal keren dat er gevraagd wordt "he mam, hoever nog?" behoorlijk zijn verminderd.

Ik heb de Robbie van toen, die nu zelf ook vader is van een dochtertje van anderhalf, het stukje nog niet zo lang geleden laten lezen, Zijn reactie bracht mij behoorlijk in verwarring. Dacht ik een grappig stukje te hebben geschreven, was zijn visie volslagen anders en hij zei maar één ding. He, mam, je had ons toen die middag ook kunnen troosten!. Heb ik dat toen gedaan. Tot mijn spijt moet ik bekennen dat ik dat niet meer precies weet. en voor mijzelf loopt ik nu allerlei excuses te bedenken waarom ik dat dan wel of niet gedaan zou hebben. Idioot natuurlijk nu ruim 30 jaar later, maar het feit dat het mij niet loslaat ligt er. Verder vind ik de reactie van Rob ontzettend lief. Opvoeden leer je niet op een cursus, maar gewoon in het dagelijkse leven en met zo`n vader als hij zie ik voor Sam de toekomst zonnig in. Waarschijnlijk zat ik die middag aardig tegen de grens aan, maar ja zij waren ook met z`n tweetjes. En..... als ik dat stukje niet geschreven had, zou niemand zich meer iets herinneren van die middag dus zulke trauma`s hebben ze er ook niet aan over gehouden.  


Geschreven: Opperdoes, 12 februari 2006

Dagtekening: februari 1972

Geen opmerkingen:

Een reactie posten