Op deze blog schrijf ik allerlei stukjes uit mijn jeugd, gezin en andere zaken die mij op dat moment bezig hielden.
Op mijn tweede blog heb ik mijn creativiteit los gelaten. Was het eerst borduren en breien, nu is het alleen nog maar haken wat me heerlijk van de straat houdt.
Avalon`s creablog: http://avalon022.blogspot.com/

Vanaf 2005 hou ik een digidagboek bij. Ik heb hierin over vanalles geschreven. Soms schrijf ik drie stukjes in een week en soms duurt het maanden voordat ik weer inspiratie krijg om iets op te schrijven. Dat kan dus vanalles zijn, heel persoonlijke dingen, wanneer ik niet lekker in mijn vel zit, herinneringen uit mijn jeugd en de tijd dat we met onze kinderen als gezinnetje samenwoonden, vakantie- of dagtripverhaaltjes, maar ook gekke, droevige of gewoon dagelijkse dingen die ik om mij heen registreer en waarover ik het leuk vind iets te schrijven. Alle verhaaltjes staan sowieso in pdf formaat op mijn drive, maar ik heb besloten om zo langzamerhand alle verhaaltjes alsnog te publiceren op deze blog. Veel leesplezier.

Ps-1. al bladerend door de onderwerpen zie ik nu [1-8-2013] dat het een rommeltje is geworden met de lettertypes en grootte van letters. Hoe dat komt weet ik niet. Wel weet ik dat ik ze zo niet gepost heb. Dus het zal wel weer een onvoorziene truc van Google zijn.
Ps-2: de bovenstaande foto is door mij genomen in een goddelijk rustige omgeving in de buurt van Säffle [Midden Zweden] in juni 2012

dinsdag 21 maart 2017

Verhuisjournaal-14

Wauw, ik ben klaar met labelen en inpakken. Tenminste zover als mogelijk. De laatste dingen gaan er vanavond voordat ik naar bed ga en morgenochtend vroeg in. Nog even broodjes klaarmaken en dan is zover. Niets rest ons alles uit handen te geven en met nog wat privedingen in de auto achter de verhuiswagen aan richting Grootebroek te rijden. Ik had gedacht, dat ik deze twee laatste dagen niet zoveel meer zou hoeven doen, maar daarin heb ik me schromelijk vergist. Ik heb alle dozen en zakken gelabeld, dwz. alle dingen met een rood kruis moeten naar boven en alle spullen met een blauw kruis + bestemmingssticker mogen beneden blijven. Dat kruis staat met een dikke stift op een kleine sticky note.
Iets anders was niet te koop en het was dus echt behelpen en wat een hoop extra werk met zich meebracht. Ik hoop dat ik al die energie morgen door een vlotte verhuizing een beetje kan terugwinnen, want daar heb ik het voor gedaan. We zullen het meemaken.


Vanmorgen heb ik alle dingen die moeilijk in te pakken zijn zelf al weggebracht. Dat waren o.a. veel grote ingelijste borduurwerken, waarvan ik geen flauw idee heb, wat ik er nu mee, moet doen, de grote vlinders uit Wales, de kleine lichtslierten van bloemen en vlinders, een rekje voor op het aanrecht,  en mijn beertjes voor Berendekens. Toen begon het afsluitende werk. Boven was ik klaar. Alles staat daar gelabeld en ingepakt, behalve de bedden en één wekker. Beneden had ik dat nog niet gedaan, wel had ik al veel ingepakt, maar nu moest het dus nog gelabeld worden en ik begon kamer voor kamer alle resterende losse dingen ergens onder te brengen. En dat is best moeilijk. Een voorbeeld: wat doe je met een afwasteiltje? In een bananendoos?, dan zit die doos voor de helft vol met een heleboel lucht. Natuurlijk kan je het teiltje opvullen, maar dan moet je wel iets hebben wat erin past. Dus geen bananendoos. Gewoon los meeverhuizen?  Nee, ik wil geen losse rommel. Uiteindelijk heb ik al die grote losse plastic dingen maar in een vuilniszak gedaan. Dat lijkt me nog het handigste. Kijk dat is dus één voorbeeld, maar er zijn legio spullen, die je op deze manier lekker bezig kunnen houden.



Nu is het zo goed als klaar. Het een kale boel en een vreemd gezicht. De lege muren zijn  ondanks bijna 20 jaar wonen, witter dan wit en ik merkte boven dat het op de kamer aan de Hoorn-kant al hol begon te klinken. Het ergste vind ik nog, dat ik morgenochtend om half zeven op moet. Ik ben dan echt geen mens, dus Karel en de verhuizers, zullen zich in het eerste uur moeten behelpen, met mij als zombie. Ik ben een enorme slechte slaper, en alleen al het vooruitzicht dat ik er vroeg uit moet, is voor mij een reden helemaal niet te kunnen slapen. Nou ja, dat gebeurt vaker, dus zal ik het wel overleven.

Nu ga ik nog even relaxen bij de tv. De BBC wist zeker dat het voor mij zo`n bijzondere avond was, want tot mijn grote verrassing zag ik een uurtje geleden, dat de BBC vanavond, zomaar twee afleveringen uitzendt van mijn favoriete soap. Tot in Grootebroek!

Geen opmerkingen:

Een reactie posten