Op deze blog schrijf ik allerlei stukjes uit mijn jeugd, gezin en andere zaken die mij op dat moment bezig hielden.
Op mijn tweede blog heb ik mijn creativiteit los gelaten. Was het eerst borduren en breien, nu is het alleen nog maar haken wat me heerlijk van de straat houdt.
Avalon`s creablog: http://avalon022.blogspot.com/

Vanaf 2005 hou ik een digidagboek bij. Ik heb hierin over vanalles geschreven. Soms schrijf ik drie stukjes in een week en soms duurt het maanden voordat ik weer inspiratie krijg om iets op te schrijven. Dat kan dus vanalles zijn, heel persoonlijke dingen, wanneer ik niet lekker in mijn vel zit, herinneringen uit mijn jeugd en de tijd dat we met onze kinderen als gezinnetje samenwoonden, vakantie- of dagtripverhaaltjes, maar ook gekke, droevige of gewoon dagelijkse dingen die ik om mij heen registreer en waarover ik het leuk vind iets te schrijven. Alle verhaaltjes staan sowieso in pdf formaat op mijn drive, maar ik heb besloten om zo langzamerhand alle verhaaltjes alsnog te publiceren op deze blog. Veel leesplezier.

Ps-1. al bladerend door de onderwerpen zie ik nu [1-8-2013] dat het een rommeltje is geworden met de lettertypes en grootte van letters. Hoe dat komt weet ik niet. Wel weet ik dat ik ze zo niet gepost heb. Dus het zal wel weer een onvoorziene truc van Google zijn.
Ps-2: de bovenstaande foto is door mij genomen in een goddelijk rustige omgeving in de buurt van Säffle [Midden Zweden] in juni 2012

vrijdag 24 maart 2017

Verhuisjournaal-16

23 maart 2017






Voor de tweede keer wakker wordend, ben ik om 6 uur vanmorgen mijn nachtkastje maar gaan opruimen. Slapen werd toch niks meer. Eigenlijk niet zo verwonderlijk, want na die intensieve dag ben ik natuurlijk veel te lang doorgegaan. Aan de ander kant; als ik vroeger naar bed zou zijn gegaan, was het ook niets geworden. Daarvoor zat mijn hoofd veel te vol. Het journaaltje moest er eerst uit, dus zat ik om kwart over 12 in de nachts nog steeds met mijn laptop op schoot.

Toen het nachtkastje voor een deel naar tevredenheid was gevuld, werd ik weer slaperig en met een stapeltje rommel op de vloer voor mijn bed, doezelde ik nog een beetje weg. Echt geslapen heb ik die derde periode niet, maar toen ik mijn ogen weer open deed kwam het zonnetje net boven de dakrand uit en scheen vrolijk door het gordijn. Mijmerend dacht ik aan de afgelopen dagen en aan Karel, die zo vreselijk graag wilde helpen en het niet kon. Wat frustrerend moet het zijn. En dan al mijn gemopper op hem, dat kwam er voor hem dus ook nog bij. Maar ja, wat doe ik, als hij een plastic mandje in de tv kast probeert te proppen, om daar zijn sokken in op te bergen. Juist ja.

Als ik zo om me heen kijk, heb ik nog steeds het gevoel van een midweek in een Landal huisje. Toen Bernard Goldstein, me daar in een fb-reactie naar aanleiding van een foto, attent op maakte, moest ik hem volledig gelijk geven. De indeling, de lichte houtkleur en geur van onze nieuwe ladenkasten dragen daar zeker een steentje aan bij. Niet dat er iets mis is met Landalhuisjes hoor, ik heb al vaker gezegd, dat ik best in zo`n huisje zou willen wonen. En zie het nu eens, het begint er aardig op te lijken. Een lange midweek dus, altijd vakantie, wie zou dat niet willen. Hahaha, dat is wel een beetje overdreven natuurlijk, maar grappig is het wel.

Okee, we dwalen af. Het ergste van de verhuizing hebben we gehad. Nu de wifi nog, dan kan ik ook deze stukjes op mijn blog zetten. Tevens vind ik het nu een mooi moment om mijn verhuisjournaaltjes in deze vorm af te sluiten. We zijn nog lang niet klaar, want er moet nog heel veel opgeruimd worden en een bankstel hebben we ook nog niet uitgezocht, maar het grote verhuisavontuur is gelukkig wel zo`n beetje over. Ik schakel een versnelling terug en ga in een rustiger tempo door. Maar dat houdt niet in dat ik ook met schrijven stop. Natuurlijk niet dat is veel te leuk. Alleen een beetje minder vaak. 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen