Op deze blog schrijf ik allerlei stukjes uit mijn jeugd, gezin en andere zaken die mij op dat moment bezig hielden.
Op mijn tweede blog heb ik mijn creativiteit los gelaten. Was het eerst borduren en breien, nu is het alleen nog maar haken wat me heerlijk van de straat houdt.
Avalon`s creablog: http://avalon022.blogspot.com/

Vanaf 2005 hou ik een digidagboek bij. Ik heb hierin over vanalles geschreven. Soms schrijf ik drie stukjes in een week en soms duurt het maanden voordat ik weer inspiratie krijg om iets op te schrijven. Dat kan dus vanalles zijn, heel persoonlijke dingen, wanneer ik niet lekker in mijn vel zit, herinneringen uit mijn jeugd en de tijd dat we met onze kinderen als gezinnetje samenwoonden, vakantie- of dagtripverhaaltjes, maar ook gekke, droevige of gewoon dagelijkse dingen die ik om mij heen registreer en waarover ik het leuk vind iets te schrijven. Alle verhaaltjes staan sowieso in pdf formaat op mijn drive, maar ik heb besloten om zo langzamerhand alle verhaaltjes alsnog te publiceren op deze blog. Veel leesplezier.

Ps-1. al bladerend door de onderwerpen zie ik nu [1-8-2013] dat het een rommeltje is geworden met de lettertypes en grootte van letters. Hoe dat komt weet ik niet. Wel weet ik dat ik ze zo niet gepost heb. Dus het zal wel weer een onvoorziene truc van Google zijn.
Ps-2: de bovenstaande foto is door mij genomen in een goddelijk rustige omgeving in de buurt van Säffle [Midden Zweden] in juni 2012

zaterdag 11 maart 2017

Verhuisjournaal-8

11 maart 2017

Na de eerste explosieve dagen van inpakken, regelen en heen en weer rijden tussen Opperdoes en Grootebroek kwam het hele avontuur de laatste dagen in een wat rustiger vaarwater. Hoewel we het bijna zouden vergeten, waren er ook nog andere zaken die onze aandacht verdienden. Een paar dokterspraken en een tandartsbezoek wat op het allerlaatste moment werd afgezegd, stonden al in de planning. Want hoe je het ook wend of keert, onze lichamen, weliswaar ten dele schuldig aan de hele onderneming, hebben er geen boodschap aan, dat wij nou toevallig ergens anders gaan wonen.

Toch heb ik een onverminderd aantal bezoeken gebracht aan "het einde van de weg" , waar het inbrengstation van de vuilstort is en waar ook de container van de Kringloop staat. Tot mijn schaamte moet ik bekennen, dat ik,  nu ik wil opschrijven, wat ik zoals wegbracht, het meeste alweer ben vergeten. Oef, hoe belangrijk kon het allemaal zijn! Behalve die bak met bestek natuurlijk, want die herinner ik me maar al te goed. Ik had hem meegenomen naar dochter Ingrid, die de hele doos nog eens aan een grondige inspectie onderwierp en wat dingen omruilden, die zij kon gebruiken. Ook liet ik bij haar de fonduevorken voor Liesbeth achter. Daarna ben ik thuis er nog eens doorheen gegaan en heb tenslotte nog wat messen gered van de ondergang. Toen was het einde verhaal voor de doos en hij belandde, net als al die andere overbodige spullen, in de container van de Kringloop.

Gisterenavond had ik een dip. Het gevoel dat er nog zoveel moest gebeuren en ik op dat moment helemaal niets kon doen en het feit dat er niets op de tv was om me een beetje af te leiden, deden me de das om. Ik liep te ijsberen, zat niet lekker in mijn vel om te haken, met andere woorden, ik kon mijn ei niet kwijt en belandde met mijn tablet om half 10 ongeveer, languit op bed. Daar ontstond uiteindelijk een heerlijk opbeurende berichtenwisseling via messenger met Ingrid en Suzanne en die bracht me er weer helemaal bovenop. Met de belofte dat wij de volgende morgen onder het genot van koffie en thee zouden gaan brainstormen hoe ik het allemaal moest gaan aanpakken met de meubels, kastindelingen en muren sauzen, kwam de energie weer terug. Weer beneden, zette ik, onder het genot van een opgenomen Midsommer Murders, en passant nog bijna twee beren in elkaar.

De koffie/thee sessie vanmorgen was fantastisch. Eerst bij Suzanne en later op de Wetering werd ik een stuk wijzer. We deelden in, bedachten vanalles en als het allemaal lukt zal Ikea woensdag een beste klant aan me hebben. Ook realiseerden we ons, dat, als we komende zaterdag met Rob, Sandra, Sam, Silver, Suzanne, Ingrid en Karel aan het werk zouden gaan, het wel fijn zou zijn, als we allemaal konden zitten. In no time bracht Ingrid onze de tuinbank en drie tuinstoelen, die bij haar stonden, vast naar ons nieuwe adres. Dat zijn al minstens zes zitplaatsen. De rest van de stoelen, koffie/thee en de verfspullen wordt een taak voor de komende week.

Tot zaterdag kunnen we [behalve woensdag] rustig aandoen. Een week waarin ik vergeten dingen kan rechttrekken, spullen die ik graag zelf vervoer overbrengen en vooral veel nadenken hoe ik alles zal gaan indelen. O, ja, en over vergeten dingen gesproken. Gas en electriciteit is geregeld, maar O, jee, er bestaat ook nog zoiets als waterleiding. Jammer dan, maandag zijn ze de eersten!





Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen