Op deze blog schrijf ik allerlei stukjes uit mijn jeugd, gezin en andere zaken die mij op dat moment bezig hielden.
Op mijn tweede blog heb ik mijn creativiteit los gelaten. Was het eerst borduren en breien, nu is het alleen nog maar haken wat me heerlijk van de straat houdt.
Avalon`s creablog: http://avalon022.blogspot.com/

Vanaf 2005 hou ik een digidagboek bij. Ik heb hierin over vanalles geschreven. Soms schrijf ik drie stukjes in een week en soms duurt het maanden voordat ik weer inspiratie krijg om iets op te schrijven. Dat kan dus vanalles zijn, heel persoonlijke dingen, wanneer ik niet lekker in mijn vel zit, herinneringen uit mijn jeugd en de tijd dat we met onze kinderen als gezinnetje samenwoonden, vakantie- of dagtripverhaaltjes, maar ook gekke, droevige of gewoon dagelijkse dingen die ik om mij heen registreer en waarover ik het leuk vind iets te schrijven. Alle verhaaltjes staan sowieso in pdf formaat op mijn drive, maar ik heb besloten om zo langzamerhand alle verhaaltjes alsnog te publiceren op deze blog. Veel leesplezier.

Ps-1. al bladerend door de onderwerpen zie ik nu [1-8-2013] dat het een rommeltje is geworden met de lettertypes en grootte van letters. Hoe dat komt weet ik niet. Wel weet ik dat ik ze zo niet gepost heb. Dus het zal wel weer een onvoorziene truc van Google zijn.
Ps-2: de bovenstaande foto is door mij genomen in een goddelijk rustige omgeving in de buurt van Säffle [Midden Zweden] in juni 2012

vrijdag 14 april 2017

24 dagen later

Zo na alle drukke weken van verhuizen en zo meer, komt er nu een beetje rust in ons Landal huisje. Ja, hihi, dat gevoel heb ik hier nog steeds, hoewel er in geen velden of wegen bossen te bekennen zijn. Bomen wel, hele grote zelfs. Dat is niet altijd even fijn gezien het zonnetje in de achtertuin, maar daarentegen zou het, volgens sommige buurtbewoners,  heel confortabel moeten zijn als het in de zomer bloedheet is.  Ook schijnt iedereen hier zijn hart vast te houden bij windkracht 10, maar laten we hopen, dat de dode takken die dan uit die bomen vallen, de beleefdheid hebbben om een kant op te gaan, waar geen huizen staan.


Natuurlijk zijn we nog niet klaar met alles, dat zou wel heel ongezond zijn, maar het belangrijkste werkt. We kunnen slapen, eten en gewoon de dingen doen, die we altijd al deden. De eerste twee in Grootebroek geboren beertjes, zitten intussen al op de nieuwe bank en hoewel de nieuwe mediabox af en toe nog wat kuren vertoont, is het tv kijken op dat grote nieuwe scherm een feest. Het is toch wel eens fijn zo'n frisse start waarin we bijna alle meubelen de deur uit hebben gedaan. Zo rigoreus zijn we nog nooit te werk gegaan. Zelfs mijn grootste angst, het wonen in een tussenwoning, valt tot op heden erg mee.

Ik ben compleet verlegen met alle hulp die wij van kinderen, kleinkinderen en diverse vrienden hebben gehad. Het is voor mij best moeilijk om toe te geven, dat ik het echt allemaal niet meer zelf kan doen en ik weet dat ik een ramp ben, als ik de controle over acties uit handen moet geven. Toch blijft het nog steeds vreemd dat ik om 10 voor 12 niet alles uit mijn handen hoef te leggen om de tram door te zwaaien. Dat zal nog wel even duren. Gelukkig staat er ruim voldoende "tram-wel-en-wee"  op facebook, zodat ik aardig op de hoogte blijf.

Ik heb nu dus alle tijd om een rustig te overdenken, waarmee ik de nog grotendeels kale muren zal gaan opvullen, waar ik uiteindelijk nog wat lampen zal gaan ophangen en als laatste, wat we uiteindelijk met de tuin zullen gaan doen. We zien het wel, voorlopig vind ik het wennen al werk genoeg. De zomer komt eraan, dus gaan we daar maar eerst eens met volle teugen van genieten.            




Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen