Op deze blog schrijf ik allerlei stukjes uit mijn jeugd, gezin en andere zaken die mij op dat moment bezig hielden.
Op mijn tweede blog heb ik mijn creativiteit los gelaten. Was het eerst borduren en breien, nu is het alleen nog maar haken wat me heerlijk van de straat houdt.
Avalon`s creablog: http://avalon022.blogspot.com/

Vanaf 2005 hou ik een digidagboek bij. Ik heb hierin over vanalles geschreven. Soms schrijf ik drie stukjes in een week en soms duurt het maanden voordat ik weer inspiratie krijg om iets op te schrijven. Dat kan dus vanalles zijn, heel persoonlijke dingen, wanneer ik niet lekker in mijn vel zit, herinneringen uit mijn jeugd en de tijd dat we met onze kinderen als gezinnetje samenwoonden, vakantie- of dagtripverhaaltjes, maar ook gekke, droevige of gewoon dagelijkse dingen die ik om mij heen registreer en waarover ik het leuk vind iets te schrijven. Alle verhaaltjes staan sowieso in pdf formaat op mijn drive, maar ik heb besloten om zo langzamerhand alle verhaaltjes alsnog te publiceren op deze blog. Veel leesplezier.

Ps-1. al bladerend door de onderwerpen zie ik nu [1-8-2013] dat het een rommeltje is geworden met de lettertypes en grootte van letters. Hoe dat komt weet ik niet. Wel weet ik dat ik ze zo niet gepost heb. Dus het zal wel weer een onvoorziene truc van Google zijn.
Ps-2: de bovenstaande foto is door mij genomen in een goddelijk rustige omgeving in de buurt van Säffle [Midden Zweden] in juni 2012

woensdag 23 augustus 2017

Van 2 blokfluiten en 11 zwemmedailles


Ik was ze eigenlijk al tijdje kwijt. Mijn hele serie van 11 zwemmedailles van de zwemvierdaagse, die ik in de jaren 70 en 80 hier in zwembad "De Kloet" bij elkaar gezwommen had waren onvindbaar. Natuurlijk kon ik zonder, maar toch, zouden dit het eerste slachtoffers zijn van de verhuizing? Je kent dat vast. Af en toe flitst het door je gedachte, zo van "Oh daar moet ik nog eens goed naar gaan zoeken", maar ja, voordat het werkelijk tot daden komt, is het allang weer weg uit je hoofd. Vanmorgen echter heb ik de daad bij de gedachte gevoegd en ben ik serieus gaan zoeken. Ik vond ze niet, maar ik vond iets anders. Haha, mijn blokfluit! Met het ding in mijn handen, dacht ik meteen aan het exemplaar, dat ik zelf maakte op mijn lagere school; tw. de Prof. Burgerschool, te Amsterdam. We kregen een pijp bamboe van ongeveer 50 cm. lang en een diameter van ca. 3,5 cm en moesten in die pijp op de aangewezen plekken negen gaatjes vijlen. Acht aan de [later] bovenkant en eentje aan de onderkant. Nou dat was een klus. We vijlden ons een slag in de rondte, want dat bamboe was hard en de vijltjes klein. Zo klein, dat ik sinds die tijd heel goed wist wat een rattenstaartje was. De leraar, Dhr. Tuin, gaf ons instrukties en na een paar weken ijverig zweten waren de gaatjes klaar.

Waarschijnlijk hebben we met het verder afmaken van de fluit nogal wat hulp gehad, want ik herinner me, behalve het oeverloos vijlen en later het schilderen weinig van mijn bijdrage aan de verdere werkzaamheden. Die bestonden uit het afschuinen van de bamboepijp, het maken van een vierkante gat voor het geluid en het bijsnijden en als afsluiting plaatsen van de kurk in het mondstuk. Maar het schilderen en lakken was aan ons. We fantaseerden er op los en de mooiste ontwerpen kwamen op de fluit. De mijne sprong er beslist niet uit, want mijn versierkunde kwam niet verder dan het maken van wat gekleurde banden, rond het bamboe en wat stippen daartussen. Afsluitend kreeg de fluit nog een paar lagen lak en was toen klaar voor gebruik. Heel spannend was het moment dat we voor het eerst hoorden hoe het geluid van de blokfluit was geworden. En het moet gezegd, dat viel niet tegen.

Nu pas realiseer ik me pas goed hoe knap het ontwerp was en hoe slim hoe het eigenlijk was om slechthorende kinderen op deze manier met muziek in aanraking te brengen. Ik had er lol in en kon heel snel een serie simpele wijsjes spelen. Ook leerden we het notenschrift, iets waar ik ook later veel profijt van heb gehad, zodat ik een klein boekje de gespeelde liedjes kon opschrijven. Vader Jacob, Varia, Abide with me, Home sweet home, ik herinner me ze nog. Later ben ik overgestapt op een "gewone" blokfluit en met de kennis van school heb ik nog een tijd zelf doorgespeeld. Nu zo'n ruime 60 jaar later is de zelfgemaakte blokfluit weg. De kurk verpulverde en stom genoeg heb ik hem weggedaan, zonder er een foto van te maken. Ook het boekje is verdwenen, maar de gewone blokfluit bleef. Stiekumpjes heb ik boven nog even geprobeerd Vader Jacob te spelen, en ja hoor het lukt me nog steeds, want hoe ik de noten moet spelen, bleek nog stevig in mijn vingers en hersenen te zitten.

En die zwemmedailles, waar alles mee begon? Haha, hoe het kwam, daar snap ik niets van, maar ineens wist ik weer in welke doos ik, vlak voor de verhuizing, die dingen had opgeborgen. Een snelle controle bevestigde deze inval en om te voorkomen, dat dit verhaaltje zonder foto het net op moet, heb ik ze allemaal maar even op de foto gezet. Daarna deed ik ze met een gerust hart weer in de doos en zuchtte, "Oef, die heb ik ook weer onder controle".  

Geen opmerkingen:

Een reactie posten