Gelukkig was ik de herinnering niet kwijt. Ik was er op 23 mei 1982, doelbewust heengegaan, wetende dat ik, toen ik op Halte Hembrug uit de trein stapte, daar, historische foto`s zou gaan maken. Het was al langer bekend, dat zowel de halte als de brug verleden tijd zouden gaan worden. Helaas zijn de beelden niet zo best, maar ja, ik was maar een eenvoudig persoontje met een doodnormale camera anno 1980, die wat beelden ging maken, als ruggesteuntje voor toekomstige herinneringen. Dat ik er ruim 40 jaar later, over zou gaan schrijven en bloggen kon ik toen natuurlijk ook niet voorzien.
Maar terug naar het verleden. Het van tevoren goed plannen van de rit was essentieel, want de trein stopte er nog maar een paar keer per dag, en blijkbaar deed die dat ook nog in beide richtingen, want ik ben uiteindelijk ook weer thuisgekomen.
Duizenden keren was ik al langs die plek gereden. Ook in augustus 1980, toen ik de Amsterdam Sail, uit de trein en vanaf de brug fotografeerde, maar wat ik nog nooit gedaan had, deed ik toen. Ik stapte uit op Halte Hembrug. Ik noemde het eigenlijk altijd “Station” Hembrug, maar dat klopte niet erg met de werkelijkheid. Er stond alleen maar een veredelde abri op een verder kaal perron. Maar goed, je kon er uitstappen en dat was nou precies de bedoeling. Dat ik de enige was, die dat deed, was niet zo gek, want er was in de wijde omtrek niets meer te doen. Bij de Artillerie Inrichtingen, het bedrijf waarvoor deze halte was gebouwd, werd allang niet meer gewerkt en ook woonhuizen waren er in de verre omtrek niet te vinden. De [op de foto] twee wachtende mensen bij de abri zullen zich dan ook wel hebben afgevraagd, wat ik daar in hemelsnaam aan het doen was.
Maar okee, ik kwam er voor de foto`s, dus ging aan de slag. Ik stond op het perron en maakte een foto links en rechts van het perron, wat eigenlijk al voldoende was. Daarna liep ik over het perron, wat beslist betere dagen had gekend, toch nog maar even, naar het eind, om ook wat dichter bij de brug, die al tijden open stond, wat plaatjes te maken. Al lopende bedacht ik me toen al wel, dat de omgeving er binnen niet al te lange tijd, totaal anders uit zou zien.
En dat was ook zo. Een jaar, min vier dagen later, was het zover. Op 19 mei 1983 werd de tunnel officieel geopend. Wij hadden geluk, want op die dag reed onze ex-overbuurman en machinist stomtoevallig juist op het traject Enkhuizen-Amsterdam en vanaf Zaandam mochten wij, door de nieuwe tunnel, voorin, met hem mee. Helaas is de foto ietsjes mislukt, omdat ik me een beetje verrekend had op de snelheid waarmee we de tunnel inzoefden, maar de ervaring was top!
Op de plek waar ik toen stond is niets meer terug te vinden, maar het oude fabrieksterrein, is er zeker nog wel. Het heet tegenwoordig Hembrugterrein. Google omschrijft het zo mooi, dat ik het niet eens zelf ga proberen, tw: Vandaag de dag transformeert het historische industrieel erfgoed naar een open gebied voor wonen, werken, kunst, horeca en natuur. En daar is niets aan gelogen. Het is fantastisch om te zien en toen ik er was, kwam ik, dichtbij het Noordzeekanaal, tot mijn verrassing toch nog een kleine herinnering tegen aan het spoor. Een straatnaambordje met "Verloren spoor" met daarbij een soort loods die doet denken aan het verdwenen Halte Hembrug en omgeving.
.jpg)
Ik maakte er op 14 oktober 2018 wat foto`s. Bijzonder, dat wel, echter met een dubbel gevoel. De jaren hebben me echter geleerd, mijn gedachten hierover, voor mijzelf te houden, want een mening kan, zoals bekend, altijd twee kanten hebben.
Geschreven: 21 augustus 2026
Dagtekening: 1980-2026