Mijn electronische orgeltje

Gisterenavond, toen ik naar de tv-uitzending zat te kijken van de dodenherdenking in Amsterdam, schoot me ineens te binnen dat ik een keertje in Hotel Krasnapolsky, dat dus linksachter het monument, regelmatig in beeld kwam, ben geweest. Terugrekenend, moet dat hebben plaatsgevonden eind jaren `50 en beginjaren `60, toen ik nog bij mijn ouders woonde in Amsterdam. In mijn herinnering, zie ik me nog steeds zitten in die toneelzaal, helemaal alleen met mijn electronische orgeltje, zo helemaal vooraan, aan de rechter zijkant van het middelste gangpad, pal voor het podium. Ook weet ik nog, dat het ik het allemaal nogal teleurstellend vond, omdat ik niet met de rest van de kinderen op het toneel kon staan. Blijkbaar kon men op het podium geen stroomaansluiting voor mijn orgeltje te realiseren, zodat ik werd afgescheept met een plaatsje in het gangpad. Ook herinner ik me nog, dat mijn ouders, die er ook bij waren, mij de welbekende wintertuin van Krasnapolsky lieten zien.

Ik heb diep in mijn geheugen zitten graven naar de aanleiding van mijn aanwezigheid daar, maar het enige wat ik me kan bedenken is, dat er een uitvoering zal zijn geweest van mijn lagere school [de Prof. H. Burgerschool, blo-school voor slechthorende kinderen], om te laten zien, dat ook deze kinderen muziek konden spelen. Maar of dat het ook geweest is, zal wel altijd een raadsel blijven, want om zo`n uitvoering in Krasnapolsky te houden, lijkt me nogal hoog gegrepen. Ook zou het later geweest kunnen zijn, hoewel ik met de beste wil van de wereld, zo`n uitvoering niet kan voorstellen tijdens mijn vervolgopleiding op de MMS.

Maar acht, soms lijkt het allemaal maar een warrige droom, want verder weet ik niets meer van. Alleen dat ene beeld, dat ik daar zo zat, zit muurvast in mijn herinnering gebakken. Hoewel, het is geen droom; ik heb dat echt meegemaakt, dat is iets wat ik zeker weet. Ik had dat orgeltje, dat kunnen mijn oudste kinderen nog bevestigen, want ik herinner me, dat zij er nog mee hebben gespeeld toen ik in Bovenkarspel woonde. Dat was voor hen wel leuk, maar zal ongetwijfeld ook zijn ondergang zijn geweest. 

Het orgeltje klonk als een accordeon en zat vast in een knalrode koffer. Die was ca. 1.20 m lang/breed, ca. 50 cm diep en 40 cm hoog en mijn vader had een houten standaard voor gemaakt, zodat het op tafelhoogte voor mijn kon staan. Ik zat dan voor een toetsenbord, als een piano, met dezelfde witte en zwarte toetsen, en het zal ongeveer 4 octaven breed zijn geweest.

Hoe ik aan dat orgeltje kwam? Waarschijnlijk was het een actie van mijn ouders. Ik kon, dank zij die fantastische lagere school met zijn extra aandacht voor muziek, goed blokfluit spelen en muzieknoten lezen en mijn ouders zullen gedacht hebben dat ik met die muziek wel wat meer kon doen. Zij regelden thuis privéles voor mij, waardoor ik [dacht ik] 1x per week, les kreeg van een oudere man, die ik een griezel vond. Dat durfde ik mijn ouders natuurlijk niet te vertellen, maar ik weet nog dat ik er vreselijk tegenop zag. Ik moest van hem uiteraard veel oefenen, kreeg veel huiswerk, maar het werd helemaal niets. Het lukte me maar niet om met twee handen, twee verschillende handelingen te verrichten. Hoelang die lessen hebben geduurd en ook hoe ze uiteindelijk gestopt zijn, weet ik niet meer, maar één ding was zeker. Een muziekcarriere zat er voor mij niet in.

Maar toch, als je mij, een blokfluit in mijn handen zou duwen, speel ik met het grootste gemak nog wat liedjes uit mijn hoofd en noten lezen komt zo af en toe ook wel eens goed van pas. Toch zou ik die enge muziekleraar en die teleurstellende uitvoering van toen, liever voor eens en voor altijd, uit mijn geheugen willen verbannen.


Geschreven: 5 mei 2026
Dagtekening: eind jaren `50-beginjaren `60.

Nobody is perfect

[Fb-post]  

Sleutelkastje:

..........Pffff....dat was ff schrikken! Voor het eerst trok ik de deur dicht en mijn sleutels [met autosleutels
eraan] lagen nog binnen op de trap. Oei wat nu? De meiden hebben wel een sleutel, maar ja die zijn niet echt in de buurt en het was koud. Snel weer bij mijn positieven, bedacht ik me dat er een sleutelkastje had. Er zat een sleutel in, maar ik had dat ding nog nooit gebruikt. De code stond in mijn telefoon, die ik gelukkig wel bij me had. Het was spannend of het zou werken, maar yess, ik kon verder. Bedankt vorige bewoners, jullie kastje heeft me gered! [20230118]

Dat schreef ik zoals vermeld op 18 januari 2023. Op zaterdag 30 november 2024 was ik echter niet zo gelukkig. We zouden met z`n drietjes naar familie in Breda en ik was klaar om weg te gaan. Ik stond al bij de voordeur buiten te klungelen met een tas die van mijn schouder gleed en een rollator, die, niet op rem, achter mijn rug wegreed. Op het moment, dat ik dat ding probeerde tegen te houden, klapte de voordeur dicht met de sleutel nog aan de binnenkant van de deur in het slot.

Ik maakte me eigenlijk in eerste instantie niet zo druk, want ik had, zoals ik al schreef een sleutelkastje. Ik wist de code nog uit mijn hoofd; opende het kastje; pakte de sleutel en stopte die in het slot. Verhip, dat ging niet. Toen werd ik wakker. Duhuh, natuurlijk gaat dat niet, want die andere sleutel zit aan de binnenkant in het slot, dus kan er helemaal geen sleutel in. Opgelucht bedacht ik me dat ik ook nog een achterdeur had, om even later helemaal te bevriezen. Ook daar zat om veiligheidsredenen de sleutel al jaren in het slot. Ik werd ijzig kalm, dacht na, maar wist het absoluut niet meer. Daar was ik mooi klaar mee. Suzanne en Ingrid, die intussen ook gearriveerd waren, waren op z`n zachts gezegd, natuurlijk ook niet blij. Goede raad was duur. Hoe duur zouden we later merken. Ingrid, de meest doortastende van ons drietjes begon te googelen en vond een sleutelmaker met weekendservice. Ze belde meteen en er werd ons verzekerd dat ze binnen een uurtje of zo zouden komen.

De overbuurman, die blijkbaar het hele gebeuren had gezien, kwam naar ons toe en bood mij, na uitleg, heel lief aan, dat ik de sleutelmaker bij hem binnen kon afwachten. Ingrid en Suzanne besloten daarop nog maar even terug naar huis te gaan. Na een uurtje kreeg ik een telefoontje dat hij eraan kwam en dat ik seinde ik ook meteen de beide meiden in. Net toen zij terug waren, kwam hij eraan en was de deur was in no-time open.

De koude douche kwam naderhand, want na ruim 300 euries te hebben afgetikt, konden we pas weg. Ik was opgelucht, boos en helemaal verslagen. Ja, dat was wel heel erg veel. Was ik dan echt in zo`n louche figuur getrapt? Opgelicht? Misschien, het was natuurlijk veel te veel, maar ja, dat kan dan wel zijn, ik was er wel mee geholpen. De deur was open en het was nog niet te laat om toch nog naar Breda te gaan. Maar al met al, het was een raar gevoel.

En nu zal de lezer zich uiteraard afvragen, waarom ik pas anderhalf jaar later een stukje schrijf over deze blunderende en dure ervaring. Haha, ik ben er nu wel overheen, hoor, maar het was toch wel een beetje moeilijk. Het ergste was denk ik, de deuk in mijn imago [zo eerlijk ben ik dan ook nog wel], maar ook een zekere valse schaamte misschien, omdat ik zo stom kon zijn. Verder vond ik vandaag een aantekening, dat ik er altijd nog eens een stukje over wilde schrijven.

Dat heb ik dus nu gedaan en wil dit stukje [heel eigenwijs] eindigen met een goede raad. Laat als beveiliging nooit een sleutel aan de binnenkant van de deur in het slot zitten. Hoe goed het ook werkt als je thuis bent…. het wordt, zeker in het weekend, een dure grap als je jezelf buitensluit.

Geschreven: 29 april 2026
Dagtekening: 30 november 2025