We wisten niet zo goed wat we er mee aan moesten, want er kwamen nauwelijks kinderen op het perron en of we die aanwezigheid van dat speelgeval nou leuk vonden, laat ik maar even in het midden. Sommige stoomtram medewerkers vonden dat zeker niet, dat hoorde ik wel in de wandelgangen. Zij vonden dat beslist niet "historisch verantwoord" was, aan de jaren 1920 van de vorige eeuw, welk tijdperk de tram tot doel had uit te beelden. De enige die er eens op heb zien spelen, was onze kleinzoon, die erbovenop ging staan.
Wanneer het noodlot toesloeg weet ik niet, maar ineens lag het lokje om. Natuurlijk stond er geen naamkaartje bij wie het had gedaan, want dat het niet vanzelf was omgegaan, dat was zonneklaar. Daar was hij veel te zwaar voor, maar het wakkerde mijn gevoel weer aan, dat het lokomotiefje maar nauwelijks werd gedoogd. Maar ja, zo op z`n kant was het natuurlijk helemaal geen gezicht. Toch gaf ik niet op. Ik maakte een foto en plaatste hem op facebook, met de opmerking, dat ik dit toch eigenlijk wel een erg zielig vond. Kijk en dan is fb toch wel erg leuk, want binnen een paar uur hadden we hulp en met z`n drietjes hadden ze het lokje in no-time weer overeind.
Het ding heeft nog een tijdje in de spoortuin gestaan, maar ging, door regen en wind, steeds verder achteruit, waardoor ik, mede door het ongemakkelijke gevoel wat ik erover had, niet meer wist, wat ik er verder mee moest doen. Ineens kwam er hulp opdagen. Iemand, die wilde het lokomotiefje heel graag opknappen en zou het dan in zijn tuin plaatsen. Een prachtoplossing, waar we heel blij mee waren. Geen boze gezichten meer en een mooie bestemming, win-win, beter kon het niet. We kenden de mensen niet, maar dat maakte ons niet uit. Twee dagen later haalden ze hem op en de spoortuin was weer leeg.
En wie denkt dat wij het lokje daarna nooit meer zouden zien, heeft het mis. Wat blijkt....toen ik, intussen weer verhuisd naar Grootebroek, eens door Bovenkarspel reed, zag ik hem tot mijn grote verrassing, zomaar ineens. Hij stond, in een voortuin, die maar twee huizen verder lag, dan het huis van een hele goede bekende van ons. Het was prachtig opgeknapt en weer heel goed bestand tegen weer en wind. Ik vond het reuze leuk het daar, zo goed op zijn plek, weer terug te zien.
Wie tegenwoordig langs station Opperdoes komt, ziet een schitterende spoortuin, met vanalles erop en eraan, wat je meteen terugbrengt naar de jaren 1920, maar een lokje, zal je er niet vinden. De huidige bewoners hebben het allemaal schitterend gedaan, maar bij het zien ervan, moet ik toch nog wel eens denken aan hoe het was. Een kale tuin met een lokomotiefje......... een beetje een zielig lokje, waarvan ik het gevoel had, dat het er niet mocht zijn.
21 juli 2026
Met mijn duffe kop begon ik op 20 juli 2026 weer aan een stukje over dat omgegooide locomotiefje in de spoortuin. Het kwam die dag ter sprake tijdens een gesprek met Suzanne, Christiaan en Margo Goldstein, waar we het hadden over het feit, dat Christiaan de schakel was, dat hij nu in Bovenkarspel in de voortuin staat. Stom natuurlijk, dat ik niet eerst eens even keek of ik er toevallig al niet eerder een stukje over had geschreven, maar ja, af en toe gaat er wel eens iets fout in mijn herinnering. [Ach de leeftijd hè]. Nou in dit geval ging het dus goed fout. Ik schreef weer een prachtig verhaal, was wat scherper in mijn bewoording betreffende de relatie tussen de stoomtramvrijwilligers ten opzichte van ons en zeker ten opzichte van het locomotiefje. Zo scherp zelfs, dat ik eerst twijfelde of ik het wel zou publiceren. Ik had het toch gedaan, maar lekker zat het me niet.
Vandaag wilde ik het gaan plaatsen in mijn digidagboek en ontdekte zo, dat ik er twee jaar terug er al een stukje over had geschreven, dat een wat vriendelijkere toon had, dan het nieuwe. Één ding vermeldde ik in dat eerste stuk niet, nl. dat ik het locomotiefje ook op Google Maps Streetview had gezien. De 2026 versie bewaar ik in zijn geheel wel, want ik vind het te leuk om te wissen, maar, voor de blog plaats ik die alinea en foto van Google Maps onder het eerste verhaal.
"Toch was dit niet helemaal het eind van dit verhaal. Zappende op Google Maps Streetview kwam ik hem weer tegen. Helemaal opgeknapt stond hij daar, in de voortuin van de vader, die zijn zoontje wilde verrassen. Omdat de Google Maps foto`s niet altijd even recent zijn, ben ik er zonet [20 juli 2026] nog even langs gereden, om te kijken of het lokje er inderdaad nog stond. En zowaar……..het lokje staat er anno 2026 nog steeds. Die heeft zijn plekje in Bovenkarspel duidelijk gevonden."
