Het is al een uitje van een tijd terug, maar toch wil ik nog wel iets schrijven over het bezoek wat ik bracht, met onze twee dochters en de Goldsteins aan de Marker Wadden. Teruglezend in mijn stukjes, kwam ik tot de ontdekking dat het laatste wat ik over die eilanden schreef was op 5 juli 2020 toen ik voor de zoveelste keer weer eens over de dijk was gereden.
Ik schreef toen in het stukje “Toeval bestaat nog steeds niet” de volgende vraag::
“Waar zijn toch die eilandjes, die men beloofd heeft aan te leggen tussen Lelystad en Enkhuizen. Ergens zou een toegang komen, via de dijk. Ik vond het plan bijzonder interessant en heb er nogal wat over gelezen. Ook weet ik dat ze er zijn. Maar waar? Zijn ze vanaf de dijk te zien? Ik rij natuurlijk altijd zelf en heb niet veel tijd om rond te kijken, maar of het daardoor komt dat ik ze nog steeds niet heb gezien? Alle gegoogel ten spijt, is het me nog niet gelukt, de juiste locatie te traceren, laat staan, er een blik van op te vangen”.
Maar na dat stukje, hebben we natuurlijk tussen juli 2020 en oktober 2023 nog wel het nodige informatie verzameld en daardoor zijn we heel wat wijzer geworden. Er varen boten naar toe. Niet zoals ik dacht, vanaf de dijk, maar vanaf Lelystad haven en ja ze zijn tegenwoordig ook te bezoeken.
Op 23 oktober 2023 gingen we erheen. Er stond een fikse herfststorm en twijfelden eerst of de boottocht wel door zou gaan. Maar, misschien niet helemaal tot ieders tevredenheid, ging die gewoon door. Met een heleboel vlinders in ons buik stapten we op de boot en trotseerden de storm. Een beetje door elkaar geschud, maar gelukkig niet zeeziek, kwamen we bij de aanlegsteiger van het eiland aan. Gelukkig was het water daar wat kalmer en eenmaal aan land, liepen we met vaste tred naar het bezoekerscentrum.
Hoewel ik de lange wandeltocht over het eiland aan mij voorbij liet gaan, was het reuze ervaring om zomaar op een nieuw stukje Nederland te staan en dan nog midden in het Markermeer. De natuur is er op z'n best en kan daar vrijwel ongestoord zijn gang gaan. Dat kon ik zelfs op mijn korte ontdekkingsloopje wel zien. Vanaf het eiland, leek de dijk verrassend dichtbij. Heel anders dan andersom. Ook bijzonder was, dat wij vrij dicht langs de andere kant van mijn favoriete kunstwerk voeren. Ik vind die Exposure, [hurkende/poepende man] van Anthony Gormley een geweldig kunstwerk en ik zie het als een bijzonderheid, dat het werk van een toch wel beroemd kunstenaar, zomaar bij ons langs de dijk mag staan.
Tegenwoordig weet ik dus precies waar ik kijken moet en herken ik de Marker Wadden vooral aan de hoog uitstekende uitkijktoren. Vooral als je vanuit Lelystad komt en het een beetje helder is zijn ze goed te zien, omdat je dan in de bocht net na de sluizen, ze recht voor je ziet.
Achteraf gezien blijkt het een van de laatste echte uitjes te zijn geweest, die ik met meerderen ondernam. De fut is er bij mij een beetje uit en het feit dat ik, door mijn altijd zere rug, wat minder mobiel ben, helpt daar ook niet echt aan mee. Verder wil ik absoluut geen stoorzender zijn voor mijn medereizigers, en ik vind het helemaal prima alles van de zijlijn mee te maken. Ook werd ik op dat uitje eigenlijk voor het eerst nogal hard met mijn neus op de feiten gedrukt over wat ik nog kon, wat ook heeft meegespeeld, dat ik er niet eerder over geschreven heb.
Geschreven: 7 november 2025
Dagtekening: 23 oktober 2023 en 7 november 2025