Sleutelkastje:
..........Pffff....dat
was ff schrikken! Voor het eerst trok ik de deur dicht en mijn
sleutels [met autosleutels
eraan] lagen nog binnen op de trap. Oei
wat nu? De meiden hebben wel een sleutel, maar ja die zijn niet
echt in de buurt en het was koud. Snel weer bij mijn positieven,
bedacht ik me dat er een sleutelkastje had. Er zat een sleutel in,
maar ik had dat ding nog nooit gebruikt. De code stond in mijn
telefoon, die ik gelukkig wel bij me had. Het was spannend of het zou
werken, maar yess, ik kon verder. Bedankt vorige bewoners, jullie
kastje heeft me gered! [20230118]
Dat schreef ik zoals vermeld op 18 januari 2023. Op zaterdag 30 november 2024 was ik echter niet zo gelukkig. We zouden met z`n drietjes naar familie in Breda en ik was klaar om weg te gaan. Ik stond al bij de voordeur buiten te klungelen met een tas die van mijn schouder gleed en een rollator, die, niet op rem, achter mijn rug wegreed. Op het moment, dat ik dat ding probeerde tegen te houden, klapte de voordeur dicht met de sleutel nog aan de binnenkant van de deur in het slot.
Ik maakte me eigenlijk in eerste instantie niet zo druk, want ik had, zoals ik al schreef een sleutelkastje. Ik wist de code nog uit mijn hoofd; opende het kastje; pakte de sleutel en stopte die in het slot. Verhip, dat ging niet. Toen werd ik wakker. Duhuh, natuurlijk gaat dat niet, want die andere sleutel zit aan de binnenkant in het slot, dus kan er helemaal geen sleutel in. Opgelucht bedacht ik me dat ik ook nog een achterdeur had, om even later helemaal te bevriezen. Ook daar zat om veiligheidsredenen de sleutel al jaren in het slot. Ik werd ijzig kalm, dacht na, maar wist het absoluut niet meer. Daar was ik mooi klaar mee. Suzanne en Ingrid, die intussen ook gearriveerd waren, waren op z`n zachts gezegd, natuurlijk ook niet blij. Goede raad was duur. Hoe duur zouden we later merken. Ingrid, de meest doortastende van ons drietjes begon te googelen en vond een sleutelmaker met weekendservice. Ze belde meteen en er werd ons verzekerd dat ze binnen een uurtje of zo zouden komen.
De overbuurman, die blijkbaar het hele gebeuren had gezien, kwam naar ons toe en bood mij, na uitleg, heel lief aan, dat ik de sleutelmaker bij hem binnen kon afwachten. Ingrid en Suzanne besloten daarop nog maar even terug naar huis te gaan. Na een uurtje kreeg ik een telefoontje dat hij eraan kwam en dat ik seinde ik ook meteen de beide meiden in. Net toen zij terug waren, kwam hij eraan en was de deur was in no-time open.
De koude douche kwam naderhand, want na ruim 300 euries te hebben afgetikt, konden we pas weg. Ik was opgelucht, boos en helemaal verslagen. Ja, dat was wel heel erg veel. Was ik dan echt in zo`n louche figuur getrapt? Opgelicht? Misschien, het was natuurlijk veel te veel, maar ja, dat kan dan wel zijn, ik was er wel mee geholpen. De deur was open en het was nog niet te laat om toch nog naar Breda te gaan. Maar al met al, het was een raar gevoel.
En nu zal de lezer zich uiteraard afvragen, waarom ik pas anderhalf jaar later een stukje schrijf over deze blunderende en dure ervaring. Haha, ik ben er nu wel overheen, hoor, maar het was toch wel een beetje moeilijk. Het ergste was denk ik, de deuk in mijn imago [zo eerlijk ben ik dan ook nog wel], maar ook een zekere valse schaamte misschien, omdat ik zo stom kon zijn. Verder vond ik vandaag een aantekening, dat ik er altijd nog eens een stukje over wilde schrijven.
Dat heb ik dus nu gedaan en wil dit stukje [heel eigenwijs] eindigen met een goede raad. Laat als beveiliging nooit een sleutel aan de binnenkant van de deur in het slot zitten. Hoe goed het ook werkt als je thuis bent…. het wordt, zeker in het weekend, een dure grap als je jezelf buitensluit.
Dagtekening: 30 november 2025