Op deze blog schrijf ik allerlei stukjes uit mijn jeugd, gezin en andere zaken die mij op dat moment bezig hielden.
Op mijn tweede blog heb ik mijn creativiteit los gelaten. Was het eerst borduren en breien, nu is het alleen nog maar haken wat me heerlijk van de straat houdt.
Avalon`s creablog: http://avalon022.blogspot.com/

Vanaf 2005 hou ik een digidagboek bij. Ik heb hierin over vanalles geschreven. Soms schrijf ik drie stukjes in een week en soms duurt het maanden voordat ik weer inspiratie krijg om iets op te schrijven. Dat kan dus vanalles zijn, heel persoonlijke dingen, wanneer ik niet lekker in mijn vel zit, herinneringen uit mijn jeugd en de tijd dat we met onze kinderen als gezinnetje samenwoonden, vakantie- of dagtripverhaaltjes, maar ook gekke, droevige of gewoon dagelijkse dingen die ik om mij heen registreer en waarover ik het leuk vind iets te schrijven. Alle verhaaltjes staan sowieso in pdf formaat op mijn drive, maar ik heb besloten om zo langzamerhand alle verhaaltjes alsnog te publiceren op deze blog. Veel leesplezier.

Ps-1. al bladerend door de onderwerpen zie ik nu [1-8-2013] dat het een rommeltje is geworden met de lettertypes en grootte van letters. Hoe dat komt weet ik niet. Wel weet ik dat ik ze zo niet gepost heb. Dus het zal wel weer een onvoorziene truc van Google zijn.
Ps-2: de bovenstaande foto is door mij genomen in een goddelijk rustige omgeving in de buurt van Säffle [Midden Zweden] in juni 2012

woensdag 13 juni 2012

Effe winkelen


Geschreven: 13 juni 2012
Dagtekening: 13 juni 2012


In tijden ben ik niet meer zo uit mijn "confort zone" gehaald als vandaag. Hoe dat zo kwam?

Dochter suzanne en ik zijn al tijden op zoek naar lekker oversized t-shirten in de maat XXL. Dat schijnt helaas niet zo`n erg gangbaar produkt te zijn, want waar we ook zochten, die t-shirten vonden we niet. Om het probleem nog een beetje groter te maken, waren we de laatste tijd ook wel een beetje uitgekeken op de kleuren zwart, wit en donkerblauw. Helaas hebben wij vrouwen nog steeds grote moeite om lekker zittende en betaalbare kleding te vinden en vooral als je een "maatje-meer" maat hebt ben je gedoemd tshirten te kopen in deze "mannenkleuren". want iets vrolijkers is er zoals ik al schreef, niet te vinden.

Via een vriendin van Suus kwam de Primark "in the picture". Ik had er nog nooit van gehoord, maar Suus blijkbaar wel en ze vertelde ons ook dat er een vestiging is in Zaandam. Toen Suzanne wat verder gegoogled had, kreeg ik een tweet van haar of we misschien maar beter naar Hoofddorp konden gaan, want Zaandam leek zo lastig met parkeren. Daar zat wat in hoewel, Hoofddorp was beslist ook niet mijn favoriet, want ik had daar enige ervaringen mee toe ik 10 jaar geleden bij de plaatstelijke mycom mijn eerste laptop kocht. De smalle en drukke hoofdstraat met nauwelijks parkeerplek. kon ik me nog goed herinneren. Maar goed in 10 jaar kan er veel veranderen en omdat ik wel in ben voor een nieuwe ervaring vertrokken wij vanmorgen om een uurtje of elf richting Hoofddorp.
Suzanne had al gelezen dat er een nieuw winkelcentrum was tw. Markthof en dat daarin de Primark zich zou bevinden. Met haar tablet op schoot en de GPS aan was het snel gevonden. Ik wist niet wat ik zag, een supergroot en nieuw winkelcentrum, pal tegenover mijn oude Mycom, dat in welke wereldstad dan ook niet zo misstaan. Parkeren was totaal geen probleem, want wij reden een bijna lege parkeergarage binnen die bij het winkelcentrum hoorde. Blijkbaar is een mens is een gewoontedier en iedereen probeert zijn auto nog steeds kwijt te raken in die smalle winkelstraat, pal naast de winkel waar hij of zij moet wezen. Dom want betalen moest je overal en toen ik slechts 1.15 moest afrekenen, na een klein uurtje parkeren, ging ik lachend de parkeergarage uit. Wel merkte Suzanne op dat op het parkeerkaartje zelfs je kenteken stond vermeld. Eng hoor, "Big Brother is watching You!, maar met een andere auto kwam je ongetwijfeld die parkeergarage niet uit.

Het winkelcentrum zelf vond ik eigenlijk een beetje een dom gebouw. Ik miste er een centrale hal, want het had de vorm van een groot blok, met winkels, die aan de buitenkant hun ingang hadden. Niet erg bij mooi weer maar het bij regen lijkt het me minder aangenaam. De winkel die wij moesten hebben was precies aan de andere kant van het blok dus moesten we er voor een groot gedeelte omheen lopen.

Maar nu die Primark, [zonder "t" !, lastig, wil hem er steeds achter tikken]. Suzanne noemde hem de Action voor kleding, wat ik een byzonder goede typering vond, hoewel ik meer het idee kreeg bij C & A binnen te lopen. Toen we binnenkwamen liepen we klein Turkije binnen; hoofddoeken alom. Okee, dat ben ik wel gewend, want welke goedkope kledingzaak je ook binnenloopt is het raak, ook bij ons. Waar ik me echt een provinciaaltje begon te voelen was, toen we, --hoera gevonden--, onze t-shirten gingen afrekenen. Ik liep naar een kassa toe, waar ik niemand zag staan. Nou dat was dus helemaal fout, je loopt niet zomaar naar de kassa`s. Je moest via een pad tussen een stel stangen, een rij vormen en dan aan het eind daarvan wachten. Ben je aan de beurt, dus de eerste in die rij, dan wordt het nummer van de kassa afgeroepen en zigzag je daarheen. Dat stond allemaal keurig op borden die aan het plafond hingen, maar ik had daar natuurlijk allemaal niet op gelet. Toen ik in de rij stond, schoot de Efteling in mijn gedachte. Dat systeem hadden ze daar jaren geleden al, maar het enige wat ik hier miste waren de bordjes met de wachttijden. Toen ik als eerste in de rij stond te wachten, vond ik het wel erg vreemd dat de bordjes waarop ik dacht dat de nummers van de kassa`s stonden, de verkeerde kant op wezen. Ik zei dat tegen Suus, die meteen antwoordde met: "Nee, dombo dat is het bordje voor het eindbedrag, de nummers hangen aan het plafond boven de kassa`s". Jeetje weer een fout, was ik effe bezig. Tante Truus is in de grote stad! De derde blunder die ik maakte was toen we eindelijk aan de beurt waren, en ik tegelijk met Suus naar de kassa ging. Had ik op de volgende oproep gewacht waren we veel sneller geholpen. Later zag ik dat veel klanten een grote doorschijnende tas in hun handen hadden. Zo konden ze alle artikelen in één keer afrekenen. Had ons ook wachten gescheeld, maar goed, dat hadden we alletwee niet gezien.

Toch na deze ervaring realiseerde ik me, dat het toch wel erg met me gesteld was. Provinciaaltje in de grote stad. In geen jaren een V&D van binnen gezien en blunderend t-shirten kopen. De tijd is me een beetje vooruit gevlogen, of ik begin trekjes te vertonen, waaraan ik me zo erger bij leeftijdgenoten. Het is goed dat ik weer eens met mijn neus op de feiten ben gedrukt, want dat is wel het laatste wat ik wil.   

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen