Op deze blog schrijf ik allerlei stukjes uit mijn jeugd, gezin en andere zaken die mij op dat moment bezig hielden.
Op mijn tweede blog heb ik mijn creativiteit los gelaten. Was het eerst borduren en breien, nu is het alleen nog maar haken wat me heerlijk van de straat houdt.
Avalon`s creablog: http://avalon022.blogspot.com/

Vanaf 2005 hou ik een digidagboek bij. Ik heb hierin over vanalles geschreven. Soms schrijf ik drie stukjes in een week en soms duurt het maanden voordat ik weer inspiratie krijg om iets op te schrijven. Dat kan dus vanalles zijn, heel persoonlijke dingen, wanneer ik niet lekker in mijn vel zit, herinneringen uit mijn jeugd en de tijd dat we met onze kinderen als gezinnetje samenwoonden, vakantie- of dagtripverhaaltjes, maar ook gekke, droevige of gewoon dagelijkse dingen die ik om mij heen registreer en waarover ik het leuk vind iets te schrijven. Alle verhaaltjes staan sowieso in pdf formaat op mijn drive, maar ik heb besloten om zo langzamerhand alle verhaaltjes alsnog te publiceren op deze blog. Veel leesplezier.

Ps-1. al bladerend door de onderwerpen zie ik nu [1-8-2013] dat het een rommeltje is geworden met de lettertypes en grootte van letters. Hoe dat komt weet ik niet. Wel weet ik dat ik ze zo niet gepost heb. Dus het zal wel weer een onvoorziene truc van Google zijn.
Ps-2: de bovenstaande foto is door mij genomen in een goddelijk rustige omgeving in de buurt van Säffle [Midden Zweden] in juni 2012

donderdag 2 mei 2013

In het voetspoor van mijn moeder


Ze kwam vorig jaar april, toen zoon Rob haar meebracht voor mijn verjaardag, mijn leven binnen. Tot onze vakantie bleef ze prachtig bloeien en dat kwam echt niet door mijn goede zorgen. Ik vergat haar regelmatig, maar toen we met vakantie gingen was het me toch te bar om deze schitterende bloemenpracht drie weken zonder verzorging achter te laten. Dus mocht ze gaan logeren bij dochter Suzanne. Met 12 bloemen ging ze heen en met 2 kwam ze terug. Suzanne zat helemaal in de put toen we de plant bij haar kwamen halen en begreep niet wat ze fout had gedaan. Mijn antwoord was resoluut. Ze had helemaal niets fout gedaan, integendeel, waarschijnlijk wist de plant niet wat haar overkwam met al die goede zorgen, en liet ze spontaan al haar bloemen vallen. De resterende twee bloemetjes bleven bij mij nog een paar weken zitten totdat er uiteindelijk drie hoge kale takken overbleven. Droog en lelijk stond ze daar maandenlang op de vensterbank in de keuken. Weggooien? Nee dat toch maar niet. Uiteindelijk heb ik de stoute schoenen aangetrokken en knipte ik de takken kort en liet haar op deze plek overwinteren. Ik lette er nauwelijks op, gaf haar zo af en toe een beetje water, maar er gebeurde niets. Totdat er een week of wat geleden aan de kale takken hele kleine groene bolletjes verschenen. Zou het? Jahoor, er verschenen steeds meer bolletjes, en nu zit ze vol met knoppen.

Uiteindelijk begon ik iets te begrijpen. Dat moet dus dat gevoel van voldoening zijn geweest wat mijn moeder altijd had, als ze voor haar raam stond, want zij had niet één, maar ze had een vensterbank vol met deze bloemen, waarvan ze heel veel plezier had en die ze jaren achtereen in leven wist te houden.


29 juli 2013
[op facebook]

Toen ik in mei helemaal enthousiast was over twee bloemetjes in de volledig afgeknipte en in de winter overgehouden orchidee, kon ik me niet voorstellen hoe hij eind juli zou zijn. Nou dat is onvoorstelbaar mooi !!!!!!!!

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen