"Bushalte-huisje"

De opzet van het hoofdstuk 'Langs Westfriese wegen" in mijn digidagboek is, dat ik zo af en toe eens zou schrijven over dingen die me opvielen als ik in onze mooie regio rondtoerde.

Bij deze heb ik een voorbeeld, waarvan ik met recht kan zeggen, dat het me pas opviel toen het er niet meer was. Hoewel ook toen eigenlijk nog niet. Dat gebeurde pas toen ik de bovenstaande linker foto in handen kreeg. Toen viel het kwartje. "Huh?", dacht ik, "Waar is dat gebleven?". Ik vond het toen blijkbaar zo apart dat ik er meteen een foto van heb genomen en toch heb ik totaal niet in de gaten gehad dat het na een onbekende tijd weer weg was. Griezelig dat brein van mij, zo onbetrouwbaar als wat!!!

In het centrum van Wervershoof maakte ik op 30 oktober 2005 een foto van dit "bushalte-huisje". Hoewel, ik vind het eigenlijk maar een oneerbiedige naam voor het chique optrekje wat er stond en mijn vraag blijft dus: "Is dit echt zo stilzwijgend verdwenen of heb ik even iets gemist?" Ik twijfel er niet aan dat er een goede reden voor was om het weer weg te halen, maar ik blijft het reuze zonde vinden.

Helaas het nieuwe bushokje is eentje van duizend in een dozijn. Op mijn foto van 2 februari 2022 is hij maar een beetje te zien en dat vind ik meer dan genoeg, want het is en blijft een bedroevend alternatief. Jammer allemaal!!!!!

Geschreven: 29 mei 2022
Dagtekening: 30 oktober 2005-2 februari 2022

Uranus

Een paar dagen geleden, zat ik weer eens wat in mijn digitale fotofile te rommelen, waardoor ik ineens een foto tegenkwam, die mijn aandacht trok. In één klap was ik terug in 1964, en wel op de dag [19 december 1964] dat ik voor het eerst met mijn ouders in een vliegtuig stapte.

Maar voordat ik de lucht in ging, zal ik even vertellen hoe dat zo kwam. Ik woonde in 1964 nog bij mijn ouders en twee huizen verderop woonde een piloot van de KLM en vriend van mijn ouders, die ons had uitgenodigd om met hem mee te gaan, terwijl hij een korte vlucht moest maken met een, voor hem, nieuw vliegtuig. Bij hoge uitzondering had hij het voor elkaar gekregen dat enkele vrienden van hem mee mochten op die vlucht.

We arriveerden per KLM bus bij het vliegtuig, Uranus genaamd, en lopende via het platform, stapten we in. Dat is allemaal te zien op een foto, maar hoe we in de KLM bus kwamen en wat er daarvoor gebeurde, weet ik niet meer. In ieder geval, schoot ik, al schrijvende, in de lach, toen ik dacht aan die chaotische taferelen van schiphol die ik de avond ervoor op de tv had gezien. Zo zal het zeker niet zijn gegaan. Inchecken? Nee, ik denk het niet en ook een paspoortcontrole was niet nodig, want we zouden niet veel verder komen dan Amstelveen, Aalsmeer en een heel klein stukje boven Amsterdam. Het was dus maar een korte vlucht van een half uurtje of zo, maar het was meer dan genoeg om even helemaal te voelen hoe het was om in een vliegtuig te zijn en van het uitzicht te genieten. En dat we in de buurt bleven was eigenlijk wel zo leuk, want het werd een ware sport om zoveel mogelijk plekjes ter herkennen. Slechts één keertje maar, waren we boven [het uiterste randje van] Amsterdam. Ik zag de binnenstad ver voor mij, maar maakte daar wel de foto die, tijdens dat gerommel op die avond, mijn aandacht trok.

Het is helaas een nogal onscherp plaatje van een heel klein stukje Amsterdam West. Een deels kale zandvlakte met torenflats in opbouw, om toen maar zoveel mogelijk mensen, zo snel mogelijk van een woning te kunnen voorzien. Bovenaan de foto zie je nog net de Sloterplas. Gelukkig maar, want anders had ik nooit kunnen weten welk stukje stad ik op de foto had gezet. Hoe anders is het er nu. Ongelofelijk gewoon.

Op een andere foto herken ik de contouren van de A4. Even googelen leert me dat 1 rijbaan hiervan begin 1961 werd geopend. Dus die was op dat moment dat ik er boven hing al gedeeltelijk in gebruik. Dat is op de foto helaas niet te zien, maar wel kan ik daardoor ook deze foto een beetje plaatsen. Veel te snel was het natuurlijk weer voorbij, maar het bleef voor mij een bijzondere vlucht. Ten eerste was het mijn luchtdoop en de manier waarop dat gebeurde was ook heel apart.

In de jaren `90 hebben Karel en ik nog een paar vakantievluchten gemaakt naar Engeland, maar tot lange vluchten is het nooit meer gekomen, zodat ik tot slot [in de taal van 2022] met trots kan zeggen dat het met de grootte van onze "CO2 voetafdruk" best wel meevalt.

Geschreven: 29 mei 2022

Dagtekening: 19 december 1964

Een bijzondere ontmoeting

 Op 27 2022 maart postte ik deze foto en tekst op mijn tijdlijn van fb. Ik bewaar deze posts wel, maar ik vond dit eigenlijk een te leuk voorval om het wat uitgebreider, ook hier in mijn digidagboek te zetten.

"Toen ik gisterenmorgen omstreeks half 10 naar de auto liep trof ik deze jongen midden op straat aan. Allereerst maakte ik natuurlijk een foto en bedacht dat ik nog nooit een kikker [of pad?] van zo dichtbij had gezien,. Maar ook, dat het zonneklaar was, dat als hij daar bleef zitten, hij binnen de kortste keren plat zou worden gereden. Met zachte duwtjes dirigeerde ik hem naar de stoeprand, wat ook nog eens een onoverkomelijk obstakel bleek te zijn. Beetpakken vond ik toch een beetje eng, dus heb ik hem met een omweg, langs de rollator helling, de stoep op geleid. Een metertje of vijf verder, op het pad richting sloot, heb ik hem gedag gezegd. {Ps. ik spreek in het stukje over "hem", maar het had natuurlijk net zo goed een vrouwtje kunnen zijn. Haha.] "

Tot zover fb.

Zoals ik al schreef, zat het beest midden op de weg. Het was best een gekke gewaarwording, want ik had in eerste instantie helemaal niet door wat het was. Het leek op een afgewaaid blad, maar toen ik eenmaal doorhad wat het was en zijn grote heldere kraalogen heen en weer zag gaan, was mijn eerste reactie, dat hij van de straat af moest. Ik zag de platgereden kikker al voor me.

Maar sinds de "smartphonetijd" is er bij mij een aparte "klik" bijgekomen. Ik krijg soms de inval om in een bijzondere situatie eerst een foto te nemen en dan pas te handelen. Meestal bedenk ik dat pas achteraf, maar die ochtend kwam die inval op tijd. Ik haalde de telefoon uit mijn zak, boog me over over het beestje heen en tot mijn stomme verbazing bleef hij, terwijl ik met mijn voeten, maar 30 cm van hem af stond, rustig zitten.

Na de foto heb ik hem, heel voorzichtig met mijn voet een duwtje gegeven en toen hopste hij, zo karakteristiek en mooi, met die achterpoten gestrekt naar achteren, weg. Hem mankeerde dus niets. Ik leidde hem naar de stoeprand, waar hij, net als op straat, doodstil voor bleef zitten. Van kikkerstandpunt uit ook wel logisch ook, want die stoeprand was nog hoger dan hijzelf. Na een duwtje van mij probeerde hij nog wel omhoog te springen, maar helaas, het was en bleef een onoverkomelijk obstakel. Wat nu?. Beetpakken [zoals ik al schreef op fb] vond ik een beetje eng en keek om mij heen. Stilletjes begon ik inwendig een beetje te lachen, want de oplossing lag letterlijk op straat. In onze seniorenbuurt was de gemeente zo vriendelijk geweest, opritjes te maken, voor rollators en ander rollend materieel en hoewel die vast niet bedoeld waren voor hopsende kikkers, kwamen ze nu wel goed van pas. Het was een stukje om, maar uiteindelijk belandde de kikker op de stoep, waar ik hem, uit tijdnood, alleen nog maar een paar metertjes richting sloot heb geduwd, in de hoop dat het allemaal wel goed zou komen. Misschien een beetje slordig, maar ik troostte me met de gedachte, dat hij in ieder geval van de weg af was. En dat was het belangrijkste!

Hoogwoud, Oosterboekelweg

Fb-post 7 februari 2022:

Van 1998 tot 2016 woonde ik in Opperdoes en reed ik regelmatig via de Oosterboekelweg naar Hoogwoud. Vele jaren terug al, zag ik dit fenomeen voor het eerst. Het staat langs de kant van weg tussen Lambertschaag en Weere en vanaf de eerste keer dat ik het zag, sloeg mijn fantasie op hol. Waarvoor is dit? Om duivels te verjagen? Onheil af te weren? Roept het mystieke krachten op om iemand van de drank af te helpen?  Is het een kunstwerk? Of is het simpelweg het werk van een grappenmaker, die een big smile op mijn gezicht laat komen. Heel leuk dat laatste, maar ik ga er toch eigenlijk vanuit, dat ze er met een bedoeling staan. Ik zeg bewust "ze", want ik weet er nog eentje te staan, langs één van de polderweggetjes in de buurt van Hoogwoud.  Altijd nam ik me voor er eens een foto van te maken, maar het kwam er nooit van. Tot vanmiddag. Wie kan me er iets over vertellen?

Roodekercke

Gisteren ben ik samen met dochter Suzanne naar de Maxis geweest. Het is eigenlijk wel bizar, maar dit is anno 2022 voor mij een uitje. Dat klinkt een beetje negatief, maar niets is minder waar. Ik ben juist blij, dat ik dit allemaal nog kan doen. Toen we weggingen was het al schitterend mooi weer, en na een kleine "weerdip" in de buurt van Amsterdam, bleef het zo mooi.

Na een bezoekje aan de Action [voor mij het eerste winkelbezoek aan een niet essentiele winkel, sinds maanden] dacht ik toch maar, weer eens mijn oude, vertrouwde principe van "Nooit Dezelfde Weg Terug Rijden", toe te passen. Zodoende nam ik de weg richting Muiden. Oeps, dat was wel even goed op de borden letten, want mijn wegenkennis werd daar, danig op de proef gesteld. Het is allemaal zo veranderd, dat het leek, dat ik, mede door de die uitbundige, maar oh zo irritante laagstaande zon, weer op de A1 zou belanden. Gelukkig, kwam het goed en toen ik uiteindelijk Muiden binnenreed, herkende ik de situatie weer. En hoe! In het smalle straatje zat [het zal niet], een vrachtwagen vast en toen ik uiteindelijk op de brug reed, had ik net even tijd om een steelse blik op het Muiderslot te werpen. Haha, niets nieuws onder de [nog steeds laagstande] zon. Het is en blijft een voorspelbare bottle-neck daar midden in Muiden, waar ik [waarschijnlijk als enige] lol in heb. Vlak na de brug ben ik rechtaf gegaan om nog een klein stukje van het prachtige Muiden te genieten en met een smalle bocht naar links reden we het plaatsje uit.

 Ver voor Muiderberg werd de skyline al verpest door de grote grote woontorens van Almere Poort. Ik zal me onthouden van veel commentaar hierop, maar me beperken, tot de uitspraak dat ik het er vroeger wel eens mooier heb gezien. In het plaatsje zelf was gelukkig weinig veranderd. Het was er rustig en met een slakkegangetje van 30 reden we over de Brink. Helemaal zoals het was. Meteen beginnen er allemaal herinneringen boven te drijven. Zowel in 1960 als in 1961 was ik hier met een jeugdgroep van de kerk. De plek waar we kwamen weet ik nog goed en we verbleven in een huis, genaamd Roodekercke, wat diep in het bos lag. In mijn herinnering was dat een prachtig houten gebouw, met grote ramen en van die houten luiken, met daarop rode driehoeken. In de afgelopen jaren ben ik meerdere malen in Muiderberg geweest en altijd reed ik er even langs, hopende, dat ik nog iets van dat gebouw zou kunnen terugvinden. Dat lukte nooit. Nu was ik er dus weer. Dit keer was Suzanne erbij. Met twee ogen meer en het feit dat zij als passagier wat meer vrijheid had om, om zich heen te kijken, lukte het wel. Zij zag dat er tussen de totaal verwilderde bomen, in het bos aan de Flevolaan, nog een huisje stond.

Daar wilde ik meer van weten. Ik reed er nog een keertje heen, parkeerde de auto en liep naar een hek dat toegang gaf tot dit bos. En ja hoor, Suzanne had het goed gezien, daar stond het huis van mijn herinnering. Zonder luiken met rode driehoeken helaas, maar zelfs met het kleine stukje van het gebouw, dat ik door de bomen kon zien, wist ik het zeker. Na nog eens goed kijken, zag ik, een dat het huis een naam had. Het bordje was, tussen de bomen door, maar gedeeltelijk te zien en het was ook niet te lezen wat erop stond. Ik pakte mijn telefoon en hoopte, dat ik met de zoomfunctie van de camera iets meer te kunnen zien. Dat lukte perfect en zag ik genoeg om direct door te hebben, dat ik gelijk had.

Na een schitterende rit door de polder, waarbij ik een hele mooi weg vond, dwars door de natuur en een bezoekje aan de ingang en "vogelpoortje" het bezoekerscentrum van de Oostvaardersplassen, kwamen we weer thuis.

De volgende dag zat dat bezoekje aan Muiderberg nog steeds in mijn hoofd en ik zat me af te vragen op welke manier we toentertijd naar Muiderberg waren gereisd. Bus? Nou nee, dat dacht ik niet. Ineens schoot in mijn gedachte dat we daar wel eens per fiets heen zouden zijn gegaan. Ik wilde er het zekere van weten en dook in mijn foto`s. Die vond ik snel en ook het antwoord op die transportvraag. Er is een foto van onze groep, waarbij wel allemaal de fiets bij ons hebben, dus dat was duidelijk.

Verder ontdekte ik tussen die foto`s nog een heel duidelijke opname van het gebouw. Het is overduidelijk dat grote ramen en die luiken met zijn rode driehoeken alleen in mijn fantasie aanwezig waren, want mijn eigen foto uit die tijd, is het keiharde bewijs, dat die er nooit zijn geweest. Jammer, maar helaas, dat is dus echt een idyllische illusie armer.

Via Google en de "Encyclopedie van Muiderberg" ontdekte ik, dat het hele complex van Roodekercke, in die jaren, dat ik er kwam, in beheer was van de Kerkvoogdij, die het in in beheer gaf aan de Hervormde Jeugdraad Amsterdam. Het bos werd gebruikt voor kamperen, zomerkampen, conferenties, ed. Wat wij er precies hebben gedaan weet ik niet meer, Het enige wat ik kan achterhalen is, dat ik bij de foto`s "basketballen" en een "speurtocht" heb vermeld. Alle activiteiten hebben waarschijnlijk weinig indruk gemaakt, want ik weet er niets meer van.

Maar hoe zat het nou eigenlijk precies met die kerk? Welnu....Mijn ouders waren waren lid van de Nederlands Hervormde Kerk waardoor wij kinderen, mijn broer en ik, ook werden gedoopt. Wonende in de Watergraafsmeer in Amsterdam, werd ik door mijn ouders, ik schat eind jaren 50 tot begin jaren 60 naar "de jeugdkapel" gestuurd. Dit was een kerkdienst voor de oudere jeugd, die gelijk met de normale zondagmorgendiensten werd gehouden. Op welke locatie dat gebeurde, weet ik niet precies meer, maar ik vermoed dat het in de Emmakerk, aan de Middenweg in Amsterdam, is geweest. Daar gingen mijn ouders normaliter ook naar de kerk. Ik vond het vreselijk, om daar ieder zondag heen te gaan. Vooral toen het kerkbezoek van mijn ouders behoorlijk tanende was, en ik nog steeds iedere zondagmorgen naar die jeugdkerk werd gestuurd. Ik vond het allesbehalve eerlijk, maar ik had geen keus en behalve wat mopperen, deed ik maar wat er van me werd gevraagd. Ik had echter wel een andere mening, die ik dus angstvallig voor me hield. Ik zag het zo, dat mijn ouders lekker in bed bleven, en ik [voor dag en dauw] mijn bed uit moest om naar de kerk te gaan. Hoe het uiteindelijk gestopt is weet ik niet meer, maar Muiderberg, zal mijn verdere leven lang verbonden blijven met die weekenden op Roodekercke en het "onrecht" wat me toen was aangedaan.

Met dank aan de Encyclopedie Muiderberg, waarin ik veel interessante gegevens over Roodekercke vond.  https://www.encyclopediemuiderberg.nl/glossary/roodekercke/

Geschreven: 29 en 30 januari 2022

Dagtekening: jaren 50-60 en 28 januari 2022

Tringgg.........

Vanmorgen om kwart over negen zegt Karel ineens tegen mij: De telefoon ging vanmorgen wel vijf keer over", waarmee hij, in bedekte termen, dus meteen zegt; Je hebt hem niet gehoord". Dat kan kloppen, want ik leg dat ding, als er geen ernstige reden voor is, bewust niet naast mijn bed. Hij hoorde hem dus wel en voelde zich geroepen mij daarvan op de hoogte te stellen. Ik was er niet blij mee en had het ook nog niet gezien, want mijn mobiel vind het blijkbaar nog steeds niet nodig, om de melding van een gemiste oproep boven het vergrendelingsscherm te produceren. Als ik hem nu verder open, zie ik inderdaad de melding van een gemiste oproep met 06 nummer, dat ik niet herken. Mijn reactie, is natuurlijk irritatie en een hele serie vragen. Punt 1, iemand die mij kent, belt niet zo vroeg of het moet wel heel belangrijk zijn, ten tweede, waarom is er dan, geen bericht achtergelaten in de voicemail en ten derde, hoe kom ik er in vredesnaam achter wie dat is geweest, want het laat me niet zo een-twee-drie los. Ik doe het enige wat ik nu kan doen en check de 06 nummers van mijn dochters en eventuele anderen, die op dat moment hadden kunnen bellen. Die waren het niet en ik besluit het hele geval maar uit mijn hoofd te zetten. Als die bewuste beller geen gebruik wil maken van de moderne techniek en andere mogelijkheden, die er tegenwoordig zijn, om zijn verhaal te doen, is dat zijn/haar probleem.

Karel die me hiermee wil helpen, vraagt, welk nummer het is. De arme schat weet nog steeds niet, dat de [vaste] telefoonnummers die hij zo feilloos in zijn geheugen heeft zitten, voor het grootste deel niet meer bestaan en ik vraag me af, in hoeverre hij van het hele telefoongebeuren van de laatste jaren nog iets begrijpt. Ach, het is lief, maar het schiet natuurlijk niet op.

Al met al begin ik er nu over na te denken. Hoe anders is het de laatste jaren geworden. Net toevallig gisteren zag ik een berichtje in de krant dat Steve Jobs, precies 15 jaar geleden, de eerste iphone introduceerde. Pas 15 jaar terug, onvoorstelbaar en hoe kort eigenlijk nog. De vaste telefoon is helemaal op zijn retour. Wie weet nog van die dikke boeken, waarin iedereen`s nummer te vinden was. Het bestaat alleen nog maar digitaal en je moet hemel en aarde bewegen om een nummer te zien. Sterker nog, ik krijg de indruk dat de zaak is omgedraaid. Wilde je vroeger je telefoonnummer aan zoveel mogelijk contacten kwijt, tegenwoordig ben je heel voorzichtig, en kijk je wel degelijk uit aan wie je je 06-nummer geeft. Zelfs bedrijven doen er aan mee. Bij veel websites is het zoeken om [wel of niet] een telefoonnummer te vinden.

Intussen is het al een uurtje of 11 geworden en mijn mobiel en mijn mobiel is nog steeds akelig stil. Dus zo belangrijk is dat telefoontje blijkbaar niet geweest, want dan had ik allang iets gehoord. Bij deze gooi ik het maar weg uit mijn hoofd en ga over tot de orde van de dag.

Geschreven: 12 januari 2022

Dagtekening: 12 januari 2022

Afspraak

Hoe simpel is het leven soms. Hoewel.......ik er af en toe wel eens mijn vraagtekens bij zet of het niet allemaal een beetje al te gemakkelijk gaat.

Neem nou het volgende gevalletje. In mijn mailbox zit een berichtje van de tandarts. Als onderwerp lees ik "Het is weer tijd voor een periodieke controle". Ik bedenk me meteen, dat dit geen slimme keuze is voor een onderwerp, want dan weet ik meteen waar het over gaat en ben ik geneigd, de rest van de mail, de mail te laten.

Toch maar even doorlezend, ontdek ik, dat er, met blauwe letters "Maak afspraak" in staat. Hee, dat is volgens mij nieuw, zou ik dat dan meteen kunnen doen? Meestal nam ik wel even om zo`n ongewenst moment uit te stellen, door een paar dagen later de telefoon te pakken of nog langzamer, er even langs te gaan. Dat kon gelukkig nog steeds, maar toch werd ik nieuwsgierig en klikte de link [want dat was het, dat had ik intussen wel begrepen] aan. In no time werkte ik een kleine lijst met persoonsgegevens door en zat ik in de afspraken-agenda van de tandarts. Oei, dat was vreemd. Dit werkte alshetware andersom. Ik moest nu zelf actie ondernemen en niet zoals vroeger afwachten, welke datum de receptioniste me voorstelde. Een beetje verbluft, maakte ik uiteindelijk een afspraak.

Achteraf bedenk ik me ineens, dat het helemaal niet zo bijzonder was. Ik had het eigenlijk al veel vaker gedaan. Een afspraak voor bloedprikken, de boosterprik, en nu ook de tandarts, allemaal afspraken, die ik maakte, op de bank met mijn voeten op tafel en de laptop op mijn knieën. Toch, hoe eenvoudig dat het ook klinkt, zo simpel was het natuurlijk niet. Je moet eerst wel weten hoe het allemaal werkt en om daar achter te komen is verre van simpel. Soms gaan er uren van gemopper [zacht uitgedrukt] en uitproberen aan vooraf en is het een grote overwinning als het uiteindelijk lukt. Vaak doe ik dat alleen, maar ook wel in een samenwerking met mijn kinderen. In dat laatste geval is dan een "Wat de een niet weet, weet de ander wel weer" en het moet wel heel raar lopen, als we er dan met z`n allen niet uit komen.

Oh....en om nog even terug te komen op die tandarts afspraak. Natuurlijk,zat de bevestigingsmail, bijna nog voordat ik klaar was in de mailbox. En....zo hoort het ook.

Geschreven: 6 januari 2022
Dagtekening: 6 januari 2022

Hoorn in kerstsfeer

Ik zat vanmorgen in de kamer, even niet wetende wat ik zou gaan doen. Ik verging van de pijn in mijn rug en veel meer dan op bank hangen kon ik niet. Zodra ik maar even probeerde overeind te komen was het foute boel. Uit pure verveling strompelde ik naar de auto en ging een stukje rijden, hopende dat mijn humeur ietsjes zou opklaren. En wie denkt, dat ik dat niet veilig kon rijden, kan ik verzekeren, dat, zolang ik in de auto bleef zitten, het prima ging. want het was per slot van rekening mijn rug die dwars lag en niet mijn benen.

Allereerst reed ik even langs molen de Ceres. Nu de wieken er ook weer opzitten, is hij helemaal genezen van de verschrikkelijke brand, nu bijna twee jaar terug. Het oude vertrouwde beeld, van de molen, dat wij 50 jaar terug als één van de eerste dingen zagen toen we in Bovenkarspel arriveerden, is weer helemaal terug. Een topprestatie van bouwers, gulle gevers en heel veel vrijwilligers, die zo snel de molen weer naar zijn oude glorie hebben teruggebracht.

Ik sukkelde via Venhuizen en Hem naar Hoorn en al rijdende schoot me te binnen dat het er in de binnenstad van Hoorn wel een beetje vreemd zou uitzien, nou de lockdown weer in volle hevigheid was losgebarsten. Ik reed via de Willemsweg de stad in; ging na de brug rechts, om via het Gerritsland op het Kerkplein te belanden. Het was bizar en deed me denken aan de ritten die ik april/mei 2020 maakte. Alweer een bijna uitgestorven stad met stille straten en gesloten winkels! De kerstsfeer was ver te zoeken en de versiering hing er een beetje verloren bij. Hoe anders zou het moeten zijn, zo`n vijf dagen voor kerst. De enige plek, waar ik nog wat mensen bij elkaar zag, was bij de Hema, waar ze in de deuropening een grote balie hadden opgesteld. Ik verondersteld, dat zij daar, hun welbekende rookworsten en andere levensmiddelen aan het verkopen waren, iets, wat nog wel is toegestaan. Het enige wat me verbaasde was het feit, dat er aan de Gedempte Turfhaven, nog zoveel bloemen en planten werden verkocht. Hadden al die winkels ook een verkoopplek gemaakt voor de deur? Ik kon het niet zo goed zien.

Uitendelijk reed ik langs het station en zuidwaarts de A7 op. Mijn plan was om via de N194 en Obdam weer naar huis te rijden. Ik was net de A7 af toen ik ineens besefte, dat ik wel een stukje over die rit door het centrum van Hoorn kon gaan schrijven, maar dat ik dan geen enkele foto had. Oef, wat nu? Ik nam dus een resoluut besluit en ging bij de rotonde, na Avenhorn, rechtsaf Berkhout in en terug naar

Hoorn, om hetzelfde rondje nog eens over te doen.

Het was vanzelfsprekend nog net zo stil als daarvoor en al foto`s makend uit het raam [even uitstappen was met die rug van mij geen optie] , realiseerde ik me, dat die lockdown soms wel zijn voordelen heeft. Ik maakte een heleboel foto`s maar ben de auto niet uitgeweest. Ik zette dat ding gewoon even stil midden op de weg, of schoof even een parkeerplek in. Ruimte zat. Kom daar maar eens om, op een normale maandagmiddag. Dan wordt je binnen de kortste keren van je plek getoeterd.

Voor de foto`s van de Grote en de Klein Noord heb ik de auto, net als vorig jaar, gewoon even midden op de grote oversteekplaats van het Breed, op de alarmlichten, stilgezet, want er zat toch niemand achter me. Voor me trouwens ook niet en een spaarzame voetganger ging lachend om me heen. Op het Kerkplein was hetzelfde verhaal. Nog nooit heb ik het daar zo leeg gezien. Alleen een groepje bouwbusjes nam nog wat plaatsen in.

Het is en blijft bizar; Hoorn 27 april 2020, Amsterdam 4 februari 2021 en nu weer Hoorn 20 december 2021, iedere keer hetzelfde beeld. Ik maakte wat sfeerbepalende plaatjes van de bizarre omstandigheden en vroeg me af: "Hoe vaak nog?". En net als in mijn jaarstukje eindig ik met de hoop , dat de regering de wijsheid heeft, de coronapandemie in te passen in ons dagelijks bestaan, want van één ding ben ik overtuigd. We zullen met corona moeten leren leven, dit gaat helaas nooit meer weg.

Geschreven: 20 en 21 december 2021 

Dagtekening: 20 december 2021

Bij de tandarts

Een bezoekje aan de tandarts. Niet het leukste, wat ik me kan bedenken, maar ach, voor een beetje pijnloze mond moet je wat over hebben. En daar ben ik dan; als een willoos slachtoffer zit of sta ik daar mijn beurt af te wachten. Ondanks alles toch een beetje gespannen, Ik bekijk de omgeving en neem alle details gretig in me op. Alweer ruim anderhalf jaar geleden was het [aan het begin van de pandemie] dat hoopvolle briefje op het raam, wat me opviel. We schudden "even" geen handen. Daar heb ik in mijn "Merkwaardige [corona]dagboek, al uitgebreid over geschreven, dus doe ik dat niet weer. Het briefje is natuurlijk allang verdwenen en het "even" is intussen al behoorlijk lang geworden.

Dit keer moest ik erg lang wachten voor de balie. De receptioniste bleef maar telefoneren en ik kon me dus niet aanmelden. Achteraf zei ze, dat ze me allang had "doorgewuifd", maar helaas, die beweging had ik echt niet begrepen . Wat me, al wachtende, opviel waren de poppetjes achter haar rug. Ik had ze al eerder gezien, maar nu, ik daar voor die balie, met mijn telefoon in mijn hand, aardig wortel stond te schieten, nam ik er een foto van. Jammergenoeg werd dat plaatje, door het coronascherm heen, niet helemaal scherp, maar dat doet niets af aan de poppetjes zelf en ik vroeg me af, welke breister zo creatief is geweest, om de tandsartsen [zelfs met mondkapjes] op zo`n aparte wijze te portretteren. Proficiat, ze zijn geweldig.

Eenmaal in de wachtkamer gezeten viel me nog iets anders op. Ik zat met mijn rug tegen de muur, zodat ik, als het raam niet was afgeplakt, ruimschoots naar buiten had kunnen kijken. Nu zat ik opgescheept met twee wapperende reclamevlaggen, die boven het afgeplakte deel uitkwamen. Niets bijzonders zou je zeggen en zeker niet iets over te schrijven. Maar dat is vergissing. Jarenlang waren het twee witte vlaggen met de vier rode letters van Deen. En nu..... het rood wit was verdwenen en de blauwe huiskleur van Appie was daarvoor in de plaats gekomen. Ineens realiseerde ik het me weer, ja, natuurlijk, dat was ook zo. Die "Deenwinkels" zijn allemaal weg. Dat werd dus foto nummer twee, die ik, maar even snel naar mijn dochter Suzanne moest sturen. Hoewel... die zit waarschijnlijk niet echt te wachten, op een foto, waarop ze aan de huiskleur van haar baas wordt herinnerd.

En bij de tandarts zelf? Gelukkig geen gaatjes of ander onheil. Ik stond na vijf minuten, opgelucht, weer buiten.

 

Geschreven: 8 december 2021 

Dagtekening; begin november 2021

Koelkastmagneten

Hoe ik er ooit op gekomen ben om koelkastmagneten te gaan verzamelen, weet ik niet meer, maar ineens was het er. Wat ik wel weet is, dat het beslist niet begonnen is in Nederland, want toen we hier nog met de meest simpele kindermagneetjes, zoals cijfers en letters op de koelkastdeur, in de weer waren, zag ik in de in de souvenirwinkels in de U.K. al magneten met de meest mooie afbeeldingen van de plaatsen en bezienswaardigheden erop. Waar we ook kwamen, we zagen er altijd wel eentje en dan was het gewoon moeilijk om hem niet mee te nemen. "Leuk zo`n herinnering", zal ik wel gedacht hebben, "En ook niet zo gewoontjes". Wat ik ermee zou moeten doen als ik eenmaal weer thuis was, daar dacht ik maar even niet aan. Ik vond ze leuk en kocht ze bij bosjes. Van Engeland, Schotland, Ierland, Noorwegen, Zweden en later toen de rage zelfs in Nederland was doorgedrongen, ook in ons eigen land.   

In het begin plakte ik ze op de plek, waar ze oorspronkelijk voor bedoeld waren, maar toen de koelkast- en vriezerdeur vol waren, werd het een probleem. Waar moest ik die dingen verder kwijt? Ikea bracht uitkomst en ik kocht daar drie grote, witmetalen [kantoor]magneet- en schrijfborden en hing die, boven elkaar, aan de muur in de woonkamer. Dan kon gemakkelijk, want de kamers in Opperdoes waren hoog genoeg. Ik maakte met zwart tape een indeling per land/onderwerp en ik kon weer een tijdje voort. In de loop van de tijd werd er wat minder gereisd en ondanks dat er wat magneten bijkwamen, die meestal niets met reizen te maken hadden, stond het uiteindelijk helemaal stil. Dat was niet erg hoor, want de borden waren intussen ook wel zo`n beetje vol. Ze hingen mooi daar in die kamer en ik koesterde ze met veel heimwee en nostalgie, maar tot een stukje erover schrijven kwam het, tot nu toe, nooit.

Toen werd het maart 2017 en gingen we verhuizen. Oei, wat nu, dat was wel even een dingetje. Wat ermee te doen? Na alle magneten uit ten treure op de foto te hebben gezet, brak ik de boel af. De grote borden gingen naar de kringloop, want die kon ik in Grootebroek met geen mogelijkheid kwijt en de magneten zelf belandden in een doos en staan tot op heden tot mijn grote spijt, nog steeds op zolder in een doos. Berezonde, want ik zie ze niet meer en heb ook nog steeds geen idee, wat ik ermee moet doen.

Maar ook met de foto`s ervan heb ik nooit iet gedaan. Sterker nog, bij alle de stukjes, die ik over reizen schreef, heb ik geen moment aan die magneten gedacht, bedenk ik me nou. Stom, natuurlijk, het zou een leuke toevoeging zijn geweest. Gelukkig is daar wel iets simpels aan te doen en ik zal ze tzt maar eens bij de stukjes gaan plaatsen.

Ze allemaal hier duidelijk te laten zien is geen doen, dus heb ik geprobeerd, van de ruim 200 magneten, mijn favoriete top-10 samen te stellen. Het werden er 12, want minder lukte echt niet. De meesten komen uit de vakantielanden, die we bezochten met daarbij Eeyore, mijn favoriete ezel, die alle leuke magneten vertegenwoordigt uit de boeken en strip-wereld. Hij kijkt, zoals ik me nu ook voel, door de feit, dat ik niet weet hoe ik die magneten een mooi en prominent plekje zou kunnen geven.

Geschreven: 10 september 2021
Dagtekening: 1990-nu

Droom

Wat kan een mens raar dromen. Ik was in een grote zaal, vol met rijen schragentafels, en een groot podium. Op de voorste en "vip"rij voor me, zat een deel van de engelse koninklijke familie. Hun kinderen liepen in het rond. Op een gegeven moment zag ik Diana die met de kinderen in sportkleding en jacks, die wilden gaan varen [dacht ik]. Ik zat op de tweede rij, vlak achter die vips en was alleen. Ergens verder naar achteren, zag ik mijn broertje Hans zitten en ik kwam in gesprek met twee heren, die tot mijn verbazing allebei nederlands spraken.

Op een bepaald moment zag ik dat veel van de gasten, dekentjes gingen halen. Ook ik voelde de kou en met hen, ging ook ik een dekentje pakken, van een tafel, die ergens aan de kant van de zaal stond. Op het moment dat ik een dat ding pakte, hoorde ik bij die viptafel een heleboel geroezemoes en werd het volkslied gespeeld. Koningin Elizabeth kwam binnen met haar gevolg. Ik had de pee in dat ik dat moment miste, en liep snel [met dekentje] terug naar mijn plaats om te ontdekken, dat alle schragentafels waren verdwenen en er alleen nog een grote tafel voor het podium stond, waar Elizabeth bij haar familie had plaatsgenomen. Ik vond "onze" tafel [met de twee heren] terug in de hoek van van zaal, en toen ik weer zat, [nog steeds dicht bij de viptafel en nog steeds met een dekentje] bleek één van de heren Rutger Hauer te zijn. De tweede man was och hoge pief uit het bedrijfsleven en ik zag mezelf als een vertegenwoordigster uit het "gewone" volk.

Langs de kant van de zaal, stonden behalve de dekentjes, ook displays met maaltijden, waarbij ik blijkbaar vooraf al had gezegd, wat ik hebben wilde. Dit voedsel werd even later uitgeserveerden ik voelde me reuze beschaamd, dat ik met geen mogelijkheid meer wist wat mijn keuze was geweest. En dan [meestal als ik in het nauw zit], word ik wakker............... Een beetje suffig, beland ik terug in de werkelijkheid en realiseer me meteen: "Ehhhhh, o jee, ja, de pleister mag van mijn oog".

Om dat spannende moment nog even uit te stellen, blijf ik nog even namijmeren en denk ik ineens, dat ik die idiote droom, eigenlijk wel wil blijven onthouden. Uit ervaring weet ik echter, dat hij sneller verdwijnt, dan ik hem kan vastleggen. Aangezien mijn tablet het enige was, die in de buurt lag, heb ik daarop een poging gewaagd met dit superduidelijke resultaat. Snel tikken kan ik wel, maar op zo`n tablet, dat is vers twee.

 O ja, en die pleister. Mijn zicht viel niet tegen na de vierde oogoperatie. In eerste instantie zag ik alles dubbel, maar dat is intussen wel voor 90% weg. Alleen een grote luchtbel zit nog in de weg. Dat is lastig en zal nog wel even blijven, is me gezegd. Ach, dat is te overzien, want ik ben allang blij, dat hetgene waar ik bang voor was, niet is gebeurd. Ik zie, weliswaar nog een beetje wazig, maar met de scherpte is zoals het was. En laten we het hopen, dat die "floaters", waar alles om begonnen was, voor altijd weg blijven.

Geschreven: 3 juli 2021 

Dagtekening: 3 juli 2021

Busjesparade

Ik zag met archiveren van mijn stukjes, dat ik deze niet op mijn blog had gezet. Om de boel een beetje compleet te maken, zet ik hem toch ook maar hier: 

Fb-post:
Het is best wel confronterend om in een seniorenwijk te wonen. Het zijn echter fijne huisjes, die
helemaal zijn aangepast aan de wat moeizamere manier van leven, wat men helaas, op latere leeftijd,
onvermijdelijk voor zijn kiezen krijgt. Ook in de straat is de aanwezigheid van ons senioren goed te
merken, in de vorm van werkbusjes in een bepaalde catagorie. [Rolstoel]taxibusjes, Scootmobielen en
rollator leveranciers, buurtzorg, wijkverpleging, ambulances en ga zo maar door; een gelukkig niet al te
reguliere, maar nimmer stoppende parade, die je er aan wil herinneren, dat het allemaal wat moeizamer
wordt.
Maar vandaag zag ik er eentje staan die ik niet helemaal begreep. Een bedrijf dat gespecialiseerd is in
trapliften. Huh? trapliften? Dat was mijn eerste reactie, toen ik het busje geparkeerd zag staan. Ik
zie de woningen eigenlijk als gelijkvloers. Ja, er is een trap naar een zolder, die evt. als een slaapkamer
kan worden gebruikt, maar die is daar, denk ik, niet echt voor bedoeld en wordt waarschijnlijk maar
door weinig mensen als zodanig gebruikt. Er is een prima slaapkamer beneden, dus kan ik me niet
voorstellen dat er moeite wordt gedaan ergens een traplift te installeren. Maar goed, wie ben ik, ik zal
wel ergens een logica missen

Reacties:

Geschreven: 25 juni 2021

Dagtekening: 25 juni 2021

Almersdorp [N239]

 Almersdorp. Het heeft met gefascineerd, vanaf het moment, dat ik wist dat ik in Opperdoes zou gaan wonen. Ik had er nooit van gehoord, maar toen ons toekomstige adres Almersdorperweg 8, zou gaan worden [wat uiteindelijk niet doorging], werd ik nieuwsgierig wat, die naam toch betekende. Hoe ik aan de info kwam, weet ik niet meer, maar veel verder dan, dat het, een verdwenen dorp was, bij Opperdoes, aan kust van de toenmalige Zuiderzee, kwam ik niet. Wel bleef ik berichten hierover volgen en langzamerhand werd er voor mij een tipje van de sluier opgelicht.

Dat was ruim 20 jaar terug, in een tijd, dat ik nog niet zo snel naar een telefoon en Google greep, maar het weerhield me er zeker niet van, om er eens lekker over te gaan fantaseren. Natuurlijk was de Wieringermeerpolder er nog niet, en ik zag het kleine dorpje aan de kust voor mij. Dat zoiets dan ineens in zee kon verdwijnen sprak natuurlijk enorm tot mijn verbeelding.

Anno 2021, ga ik, net als iedereen, te pas en te onpas, googelen. Dan lees ik, dat via opgravingen is bewezen dat Almersdorp al in de Bronstijd bestond en dat het, na een stormvloed in 1334 voor een groot gedeelte in de golven is verdwenen. Het heeft nog tot de 16e eeuw bestaan en daarna is er niets meer over terug te vinden.

Maar ik ben geen geschiedschrijver, dat laat ik aan anderen over en ga terug naar het plekje "aan het einde van de Almersdorperweg". Opgravingen wezen uit, dat de kerk van het dorp, precies op de plek van de huidige rotonde moet hebben gestaan. En niet alleen dat. Om de kerk was in die tijd steevast een begraafplaats en Almersdorp was daar geen uitzondering op. Reden genoeg er even goed over na te denken, waar ik allemaal overheen rij.

Op 3 april 2021, reed ik Opperdoes uit en zag tot mijn stomme verbazing het schitterende beeld/kerkje midden op de rotonde. Oei, dat ze dat zouden neerzetten, dat had ik even gemist. Wat is het schitterend en het is nu helemaal zo, dat ik, als ik er langskom, ik even moet denken aan de mysterie van dat verdwenen dorp.

Ja, het is me het plekje wel. Voordat de rotonde er was, was het een kamikazekruispunt, later was de rotonde, het mikpunt van suffe bordenmakers, en nu, is hij voorzien van een juweeltje, dat me tot mysterieuze fantasieën brengt. Vanmorgen, heb ik hem, op allerlei manier geprobeerd te fotograferen, maar dat lukte niet echt, want ik werd, bijna, zonder pardon, uit mijn schoenen gereden.

29 juni 2021

Toch moet één ding me nog van het hart. Één feitje had ik bewust uit het stukje gelaten. Niet omdat ik het vergeten was,integendeel, maar omdat ik het niet zo aardig vond, tegenover dochter Suzanne. Toen ze echter bovenstaand stukje las, begon ze er zelf over, en na uitleg, waarom ik het had weggelaten, zei ze met een brede grijs: "Zet het er maar in hoor!". Dus bij deze: 

Toen we kort, nadat ik voor de eerste keer het kerkje zag, eens samen over de rotonde reden, riep zij uit: Wat staat daar nou voor een raar ding midden op de rotonde?". Een beetje beledigd heb ik toen even uitgelegd, dat het het verdwenen kerkje van Almersdorp was en hoe enthousiast ik er over was, toen ik het ontdekte. Toen werd het stil naast mij. Echter niet in mijn hoofd. Een stemmetje riep daar:  "Cultuurbarbaar!!!"

 Woensdag 7 juli 2021

Toen ik, een paar dagen geleden, de uitzending had gezien van de officiële onthulling van het "kerkje" op de rotonde, zag ik dat er een info-bord was geplaatst bij de brug op de Almersdorperweg. Vandaag ben ik dus nog maar even teruggekeerd om ook dit vast te leggen.  

50 jaar in het Westfriese

[Geschreven: 10 juni 2021] 

Dat was leuk. Ik liep al een paar maanden te denken dat het in juni/juli ongeveer 50 jaar geleden is, datwij naar West-Friesland verhuisden. Oei, lang geleden! Wanneer het precies is geweest weet ik nietmeer, maar mijn herinnering vertelde me dat het zo ongeveer juli 1971 moet zijn geweest. Ik maakteme niet erg druk, want ik zou tzt wel even in de fotofile kijken en dan zou ik het zo weten. Een paar dagen terug ben ik dat maar eens gaan doen en helaas ik viste behoorlijk achter het net. Ik moest het doen met een bestandsnaam met "19710700". Oei een heleboel nullen, dat is niet best, want dan is het een geschatte datum, die me niet wijzer zal maken, dan ik al was. Jammer! Hoe kom ik er nu invredesnaam achter wanneer wij precies naar Bovenkarspel verhuisden???. Dat het in de zomer was, kon ik op de foto`s wel zien en het jaar daar twijfelde ik niet aan, maar de rest???

Hoewel ik er natuurlijk niet constant mee bezig was, bleef het door mijn hoofd spoken en op een gegeven moment begon ik bang te worden, dat ik er pas achter zou komen, als de bewuste datum al zou zijn geweest. Dat was natuurlijk de niet de bedoeling en opeens kreeg ik een ingeving. Bij de Gemeente moest zo iets na te vragen zijn. Niet de verhuisdatum natuurlijk, maar wel de dag dat we ingeschreven werden in Bovenkarspel. Wow, dat is eigenlijk nog een "echtere" datum, dan de verhuisdatum. Ik stuurde een mailje naar de Gemeente Stede Broec en een dag later belden ze terug, dat ik een afspraak kon maken om mijn oude "persoonskaart van de Burgerlijke Stand" in te zien. Dat vond ik best apart, want van vorige bezoeken in het verleden, kan ik me die kaarten [op zo`n grote rol in een kast met een "roldeksel"] nog goed herinneren. Tijdens dat telefoongesprek werd mij ook verteld, dat ze met het gebruik van die kaarten zijn ze gestopt eind jaren `90, en dat vanaf die tijd alles is gedigitaliseerd. De oude gegevens zijn echter [nog?] niet over gezet dus dat stond nog alleen op die kaart. Begrijpelijkerwijs, moest ik vanwege de privacyregels persoonlijk langs komen en daar had ik helemaal geen bezwaar tegen, want ik vond het best wel interessant.

Vanmorgen ben ik op het gemeentehuis geweest. Ondanks, dat de corona nog niet weg is, ging het er heel wat vriendelijker aan toe, dan toen ik vorig jaar mijn rijbewijs ging ophalen. De deur stond gelukkig weer wagenwijd open maar er was nog wel iemand, die controleerde of ik een afspraak had. Ik moest wel lang wachten, maar uiteindelijk kwam er een vriendelijke dame, die mij alle gelegenheid gaf om mijn persoonskaart in te zien. Werkelijk al mijn "verplaatsingen" zijn vermeld. Vanaf mijn geboorte totaan ons vertrek naar Opperdoes. Blijkbaar verhuisde die kaart je gewoon achterna en hij moet dus in alle gemeenten waar ik heb gewoond in de administratie hebben gezeten. Bijzonder en onthullend, dat er zoveel privegegevens bekend zijn bij buitenstaanders. Logisch natuurlijk, als ik er eens goed over na denk, maar ondanks dat, vind ik het toch wel een beetje eng. Van deze aparte gelegenheid heb ik natuurlijk even goed gebruik gemaakt en meteen alle data ervan opgeschreven. Natuurlijk wist ik, waar ik overal had gewoond, maar de exacte data van die verhuizingen, zeker die uit mijn kindertijd, heb ik nooit geweten.

Na alle data te hebben opgeschreven, voordat we naar West-Friesland verhuisden, was hij er dan!!

18 juni 1971 - Hugo de Grootsingel 18, Bovenkarspel
6 december 1976 - Hertog Albrechtstraat 116, Bovenkarspel.
Uiteindelijk stond er nog een vermelding dat wij op in april 1998 de gemeente hadden verlaten en toen stopte de vermeldingen op de kaart. De verhuizing naar Opperdoes op 2 april 1998 en onze terugkeer in Grootebroek op 22 maart 2017 waren alleen digitaal vermeld. 

Dus ja, "Ons Westfriese Verhuisrondje", wat 50 jaar geleden, op vrijdag 18 juni 1971 in de gemeente Bovenkarspel begon, eindigde [tot nu toe, want je weet maar nooit], door een fusie van Bovenkarspel, Lutjebroek en Grootebroek, weer in dezelfde gemeente, hoewel die tegenwoordig Stede Broec heet. Het was al met al een leuke ervaring, waarbij ik tot mijn verrassing nog veel meer gegevens kreeg, dan waar ik om had gevraagd. Bedankt Gemeente Stede Broec !

Tenslotte zou ik door al die info bijna vergeten waar het om ging. Juist ja, ben ik nog op tijd om dat 50 jarig lustrum op de juiste dag te vieren? Toen ik juni zag staan dacht ik, dat ik te laat was, maar dat vergat even door de rest van de verrassende data. Pas terug in de auto werd ik wakker. Yess, het is pas de 10e vandaag, dus mooi! Gelukkig nog op tijd, om er 18 juni 2021 even lekker een taartje op te nemen.

E"vrouw"cipatie

Weer veel te vroeg wakker, lag ik in bed een boek [Blauw van Almar Otten] te lezen. Het was een goed en spannend verhaal, waarin een grootindustrieel over zijn werkende leven zat na te denken. Op een gegeven moment dacht hij: "Met een mannelijke nakomeling is de bedrijfsopvolging ook voor de volgende generatie verzekerd". Door die zin en vooral het woord "mannelijk" erin, raakte ik de draad van het verhaal helemaal kwijt en begonnen mijn stekels overeind te staan. Mijn reactie was zoals altijd: "Jahoor, daar heb je het weer. Waarom alleen een man, of een vrouw dat niet kan" en het resultaat was, dat ik binnen de kortste keren, bovenop mijn dekbed mijn frustraties via dit stukje van mij af zat te tikken.

Waarom een man? Iets waar ik me altijd aan heb gestoord. Mijn besef, dat er dienaangaande iets fout zat, kwam niet meteen. Toen ik trouwde in 1966 vond ik die achternaamwissel eigenlijk wel interessant. Het was trouwens doodnormaal. Ik kreeg een dubbele naam, waaraan iedereen kon merken, dat ik getrouwd was en het voelde als een zekere status. Dat duurde niet lang. Buitenshuis kwam de vrouwenbeweging op gang en Dolle Mina`s veroverden de wereld. Niet voor mij hoor, want toen was ik nog druk bezig met kleine kinderen en volop getrouwd zijn. Toch kroop er wel enige bewustwording in mij. In mijn paspoort, viel de tenaamstelling me op. Hoe het er precies stond weet ik niet meer, maar het verbaasde me blijkbaar wel dat mijn meisjesnaam een ondergeschikte plaats in het document gekregen had.

Bij het volgende paspoort, in de jaren '70, dacht ik beter het beter te doen. Ik had ergens gelezen, dat ik het document op mijn meisjesnaam kon laten zetten en dat deed ik dan ook. Het gaf mij een goed gevoel totdat we voor een vakantievlucht op Schiphol stonden. We hadden er natuurlijk nooit aan gedacht, maar bij de ticket controle op de luchthaven kwamen mijn achternaam op de ticket en die op mijn paspoort, door deze handelwijze, niet overeen. Op de tickets stond "De heer en mevrouw met de onze gezamenlijke achternaam" en op mijn paspoort was in eerste instantie alleen mijn meisjesnaam te zien. Ik kon pas mee, na een heleboel gedoe, toen bleek dat ook mijn aangetrouwde naam, een paar bladzijden verderop, toch nog wel in mijn paspoort stond. Daardoor kon ik "gelukkig" bewijzen, dat ik degene was, die op de vliegticket stond. Toch bleven paspoorten mij storen, want hoewel, in latere versies mijn meisjesnaam wel standaard als eerste werd genoemd, stond er ook: "Getrouwd met", of nog mooier "Wife of", met daarna de achternaam van mijn man. Dat was nog tot daar aan toe, maar het oneerlijke zat erin, dat in het paspoort van mijn man, ik, helemaal niet werd genoemd. Waarom was ik een getrouwde vrouw en hij niet een getrouwde man? Dat noem ik toch echt geen gelijkheid.

Toch bleef ook verder in mijn leven, de vrouwonvriendelijkheid en vermeende ongeschiktheid, overal in de maatschappij en vooral in het bedrijfsleven, me wel bezig houden. Er zit zoveel oneerlijkheid in. Mannen en vrouwen mogen dan fysiek niet hetzefde zijn, voor de rest zijn ze volkomen gelijk. Er zijn slimme en domme mannen, maar ook slimme en domme vrouwen. Bewust sloot ik me nooit bij acties aan, want dat gaat me te ver, maar mijn hele kleine bijdrage is, dat ik altijd stem op een vrouw. Ook kreeg mijn zelfbewustheid een flinke opkikker, toen ik na al die jaren als "vrouw van", in de vorm van AOW, mijn eigen inkomen kreeg, op mijn eigen [meisjes]naam. Hier uit bleek dat er, in al die jaren, toch wel iets veranderd is.

Toen ik mijn frustraties, na het schrijven van dit stuk weer was een beetje was kwijtgeraakt, bedacht ik me ineens, iets heel anders. Een paspoort had ik al jaren niet meer, dus pakte ik mijn IDkaart en was benieuwd hoe het nu, na al die jaren, met de tenaamstelling zat. In eerste instantie werd ik helemaal blij met de vermelding van alleen mijn meisjesnaam. Zou het? Dus niet, want toen ik het kaartje omdraaide kwam de desillusie. Jahoor, wederom een "e/v". En net zo erg, op mijn rijbewijs is het eenzelfde verhaal. Beste mensen, bestuurders, instanties en administrateurs in de wijde omgeving, hou nou alsjeblieft eens op, mij als "e/v" te beschouwen. Hoewel, die "e/v"-vermelding me [tot mijn ongenoegen] redde op Schiphol, ben ik, een zelfstandig persoon, die toevallig wel getrouwd is, maar beslist niet in allerlei officiele documenten, betiteld wil worden als "echtegenote van".

Ik snap dat in veel admistratieve situaties, mijn twee achternamen moeten worden gekoppeld, maar er zijn vast wel manieren te bedenken, dit te verwerken, zonder een vermelding op IDkaart of rijbewijs. En zo niet, vermeld dan ook een "e/v" + mijn naam op de IDkaart van mijn echtgenoot. Dan komt de e"mens"cipatie echt weer een stukje dichterbij.

Ps:   Ohh, dat vergeet ik nog. Ik had er al aan gedacht, maar achteloos en zonder na te denken zette ik het hele verhaal al op fb. Inderdaad Tineke, ik zag het ook. Op het vaccinatiebewijs van de coronaprik ben ik ook heerlijk alleen mijzelf. Alleen mijn meisjesnaam staat erop vermeld en zo hoort het ook. Weer een stapje in de goede richting.  

Geschreven: 10 mei 2021 en 19 mei 2021

Beschilderde stenen

Geschreven: Opperdoes, 5 augustus 2005
Dagtekening: juli en augustus 2003 en 6 augustus 2005

BESCHILDERDE STENEN

Vele hobbies ben ik in mijn leven al tegen gekomen en een gedeelte daarvan heb ik ook zelf uit-geprobeerd. De meesten daarvan zag ik hier in Nederland, maar ook onderweg kwam ik nog wel eens iets tegen wat de moeite waard was.


Een ervan is het beschilderen van kiezelstenen. Dat ik dat vooral in het buitenland tegenkwam is niet zo verwonderlijk. Grote stenen vindt je hier bijna niet in de natuur. Dat vele onderwerpen geschikt zijn om op die kiezelstenen te schilderen zal ook geen verrassing zijn. Zo zag ik op het eiland Skye [Schotland] in juni 2003 deze “huisjes”. De foto is trouwens een verhaal apart. Op het moment dat ik deze foto nam begon de schilder van deze stenen “Laird Kennedy” vreselijk tegen mij te schreeuwen. “No picture!!!!” Oeps! geen moment aan gedacht en trouwens ik had de goede man helemaal niet gezien, maar hij was zeker bang dat ik ze zou gaan namaken. Sorry, sorry, sorry dus en ja je raad het al hij had pech want ik had de foto al genomen. Trouwens hij had dubbel pech, want door zijn opgefokte handelen was hij meteen een klant kwijt. Maar ja, ik moet toegeven, mooi zijn ze en ik liep er hard over te denken om er eentje te kopen als souvenir.

De volgende stenen kwam ik in augustus 2003 tegen bij een winkeltje in Robin Hoods Bay, een klein en schilderachtig plaatsje dat als het ware tegen de kust van Yorkshire ligt aangeplakt. Gelukkig geen schilder in de buurt dus geen
problemen met fotograferen.

De laatste keer dat ik dergelijke kiezelstenen tegenkwam was wel op een hele aparte manier. Het was in dezelfde vakantie in Yorkshire en nu op de Rosedale Show in Rosedale Abbey. Je
ziet wel eens van die landbouwfairs in de buitenlucht op, vooral de engelse tv, maar dat ik er ooit één zou meemaken, nee, dat had ik nooit gedacht. Daar alleen al zou ik heel wat
Aviertjes mee kunnen vullen, maar dat zal ik misschien later wel eens doen. Niet alleen paarden, koeien, schapen, etc.kwam je daar tegen, er was ook een behoorlijk grote craftfair. Met Laird Kennedy van het eiland Skye in gedachte was ik nu wat verstandiger. Ik heb aan de schilderes netjes gevraagd of ik een foto van die lieve beestjes mocht maken. En dat mocht.




Kijk zo hielden we het allemaal vriendelijk. Zo vriendelijk zelfs, dat ik
na een uurtje echte beestjes kijken, naar haar terug ben gegaan om
dat schattige caviaatje te kopen. [middelste rij, 3e van rechts naast het konijn]. Ik kon de verleiding echt niet weerstaan. Hij/zij is geweldig en zit me nu aan te staren op de externe brander van mijn computer.

Maandag 19 april 2021

Grappig hoe de verschillende hobbies steeds weer terug komen. Toen ik 2003 en 2005 op verschillende plaatsen in het Verenigd Koningkrijk die beschilderde stenen zag, had ik niet kunnen bedenken, dat het ruim 15 jaar later, hier in Nederland zo`n hype zou worden.Toch is er een verschil. Toen kon je ze niet zomaar ergens in de natuur vinden, maar ze waren bewust gemaakt voor de verkoop. En dat het serieuze business was heb ik ervaren, toen ik de "huisjes-stenen" niet eens op de foto mocht zetten. Geef mij dan maar de "achterlatertjes" van nu; dat is heel wat leuker.

Sommige mensen zien het ook als een mooie gelegenheid, om de hun kinderen aan het wandelen te krijgen, door de natuur in te gaan en hun beschilderde stenen dan ergens achter te laten, maar ik zie het meer als een fijne hobby, waarbij je als extra, met het beschilderde eindresultaat, heerlijk de natuur in kan. Misschien dat we deze zomer nog wel eens een poging gaan wagen, om er aan mee te doen.

Terugkeren naar mijn "oude" stukje, moet ik wel opmerken, dat het stenen beestje allang niet meer bij de apparatuur zit, die op de bovenstaande foto staat, want die heb ik niet meer, maar het neemt nog steeds een prominente plek in, hier in huis.

Dochter Ingrid vond het eigenlijk wel leuk om mijn toen gekochte "hamster-steen" te laten zien op de fb-pagina, genaamd "Kei Tof", die zich bezig houdt met deze hobby in het algemeen. En zowaar, mijn hamstertje heeft daar succes. Over de 100 likes in een paar dagen, wist dat beestje binnen te halen. Leuk!!!!

Maxis en IJburg

Wow dat was een leuk ritje gisteren. Heerlijk even alleen weg, dus geen stress met Karel naast me. Het klinkt niet aardig, maar als hij naast me zit, sla ik de spontane invallen om zomaar ergens heen te rijden over en als ik ineens iets zie waar ik een foto van zou willen maken, zet ik de auto zelden stil. Waarom? Geen idee? Bang misschien, dat hij zich er aan zou ergeren of commentaar zou kunnen leveren op mijn doen en laten. Dat commentaar is er zeker, hoewel het de laatste tijd wel stukke minder wordt. Hij schijnt zich toch af en toe te realiseren, dat hij tegenwoordig wat minder zal moeten mopperen als ik iets doe, wat hem niet aanstaat. Maar genoeg daarover.

Ik reed eerst naar Sjakie Knakie voor mandarijnen en sinaasappels. Dat is tegenwoordig bijna vast prik en waarom ook niet. Het levert een ritje op en het het fruit is er lekkerder dan uit de supermarkt. Toen ook een paar bakjes heerlijke aardbeiden waren ingeladen wist ik het even niet meer. Wat nu? AH in Purmerend misschien? Toen ik het erf van Sjakie afreed, reed ik zonder plan, linksaf en even later nog een keerje linksaf, en ging via de Zwaagdijk, dus binnendoor, richting A7. Zodoende had ik nog even bedenktijd, voordat ik bij de grote weg zou zijn aanbeland. Na de rotonde richting Wognum ging ik de N307, en later, de A7 op richting Amsterdam, nog steeds niet wetend wat ik zou gaan doen. Eenmaal op de A7 zette ik de knop om. Dan denk ik niet meer na over een plan en ga gewoon spontaan rijden. Direkt na de afslag Purmerend realiseerde ik me, dat als ik daar naar AH had willen gaan, het nu te laat was. Dus blijkbaar stond op mijn gedachtenlijstje, "gewoon doen wat in me opkomt" Appie in Purmerend niet vermeld.

Wat dan? Ineens bedacht ik me "Misschien maar door naar de Maxis?" Dat was wel leuk, want, volgens mij, was ik daar, sinds de corona-uitbraak niet meer geweest. Ik reed naar de A1 en ging er bij de afslag Muiden af. Toen werd het "tricky", want, hoewel ik het al een paar keer gedaan had, is de boel in de laatste jaren daar zo veranderd, dat het nog steeds stevig opletten was. Het ging allemaal goed tot het hek van de Maxis. Met een "Huh, wat is hier gebeurd?" was ik even in de war, en voordat ik het in de gaten had, reed ik rechtdoor, de ingang voorbij, iets dat vroeger helemaal niet kon. Ik bevond me op een hele nieuwe weg die achterlangs de Maxis liep en was best wel benieuwd waar ik uit zou komen. Met het plan, dat na mijn Appie-bezoek uit te gaan vissen, keerde ik de auto en reed het Maxis terrein op. Het eerste wat me opviel was een tijdelijke rotonde, bestaande uit van de grote betonblokken waar je bijna niet overheen kan kijken met daarnaast een ingang van een drive-in naar de Burger King. Hee, verhip, die was er nooit. Maar ja, nood breekt wet en door alle coronaregels gedwongen, had men een heuse [tijdelijke?] drive-in gecreëerd. Verder was het overal vreemd rustig. Niet zo verwonderlijk natuurlijk, want 80% van de winkels waren natuurlijk dicht [of open, maar net hoe je het bekijkt]. In de hal waren alle planten verdwenen en in hun plaats stonden er dranghekken om het ingaande en uitgaande klanten netjes van elkaar te scheiden. Bij Appie stonden "corona attributen", tw. borden met regels, spuitbussen en papieren handdoekjes, netjes voor de deur, en ook wel heel grappig, bij Gall & Gall stond een heus stoplicht in de winkel. Het was groen, dus ik denk dat je dan, zonder problemen, naar binnen mocht.

Na de boodschappen en wat fotootjes, reed ik het terrein weer af en sloeg linksaf om uit zoeken waar die nieuwe weg me heen zou brengen. Ik had wel zo`n vermoeden waar ik terecht zou en dat klopte helemaal. Eigenlijk was het heel simpel, want de weg eindigde op de afslag IJburg vlak na, de overal bovenuitstekende witte brug, die vanaf de A1 zo goed te zien is. Een goede weet voor een volgende bezoek aan de Maxis, want dat scheelt zeker 15 kilometer omrijden.

Ik sloeg rechtsaf, de IJburg in, me verwonderend over de enorme uitbreiding die er in het afgelopen jaar had plaatsgevonden. Op een gegeven moment zag ik een weg rechts, waar ik de auto even stil kon zetten, vlak bij het water. Na wat foto`s las ik op het bord dat men daar een stadsstrand aan het realiseren was. Wat een plek, dat was dan ook Amsterdam, zo weids aan het water. Ik kon de huisjes op de dijk van Durgerdam helemaal zien! Verder doorrijdend sloeg ik bij het eerste stoplicht rechtsaf. Ik belandde op de [wist Dieter me later te vertellen] Bert Haanstrakade, met een ruime wandelpromonade helemaal langs het IJ. Helemaal verbluft, hoe mooi het allemaal was [en waar het mooie weer nog een schepje bovenop deed], kwam ik na een grote bocht, uiteindelijk weer uit, op de "oude" weg.

Eenmaal weer op de A10, was het bij Landsmeer weer raak. Het kleine polderweggetje van Landsmeer naar Purmerend bedacht ik me ineens. Ik ging de snelweg af en meteen vlogen de herinneringen me om de oren. Er was inderdaad daar niets veranderd, maar wat waren we daar vaak geweest en wat hadden we daar veel meegemaakt. Ik kreeg er, ondanks dat alles al weer een tijdje geleden is, wel een beetje de bibbers van. In Purmerland zag ik ineens een mooie muurschildering, maar voordat ik me dat realiseerde, was ik er natuurlijk allang weer voorbij. Omkeren of niet? Twijfelend was ik intussen in Purmerend aangekomen en toen wist ik het zeker. Ik draaide de auto weer om en reed terug naar Purmerland. Een schattig plekje was het. Niet alleen de muurschildering, maar ook het kleine huisje "Winkeltje Weltevree" wat naast de boerderij stond, was een plaatje. Het lag vol met boeken, maar wat er precies mee was, daar heb ik niet op gelet.

Toen werd het tijd toch maar eens op huis aan te gaan, en na, in Enkhuizen nog even de nieuwe McFlurry te hebben uitgeprobeerd, [witte chocolade met frambozen en aarbeiensaus] heb ik eindelijk de boodschappen, die geduldig de hele reis hadden meegemaakt, uitgeladen. En Appie Purmerend? Oh, die loopt niet weg. Leuker is om dat nu het weer wat langer licht is, `s avonds eens doen. Kan ik het gaspedaal wat dieper intrappen en weer eens 130 rijden. Hopelijk trekt de auto het nog, want na dik een jaar 100 sukkelen, zal het ding niet weten, wat hem overkomt.

Geschreven: 17 april 2021
Dagtekening: 16 april 2021