Op deze blog schrijf ik allerlei stukjes uit mijn jeugd, gezin en andere zaken die mij op dat moment bezig hielden.
Op mijn tweede blog heb ik mijn creativiteit los gelaten. Was het eerst borduren en breien, nu is het alleen nog maar haken wat me heerlijk van de straat houdt.
Avalon`s creablog: http://avalon022.blogspot.com/

Vanaf 2005 hou ik een digidagboek bij. Ik heb hierin over vanalles geschreven. Soms schrijf ik drie stukjes in een week en soms duurt het maanden voordat ik weer inspiratie krijg om iets op te schrijven. Dat kan dus vanalles zijn, heel persoonlijke dingen, wanneer ik niet lekker in mijn vel zit, herinneringen uit mijn jeugd en de tijd dat we met onze kinderen als gezinnetje samenwoonden, vakantie- of dagtripverhaaltjes, maar ook gekke, droevige of gewoon dagelijkse dingen die ik om mij heen registreer en waarover ik het leuk vind iets te schrijven. Alle verhaaltjes staan sowieso in pdf formaat op mijn drive, maar ik heb besloten om zo langzamerhand alle verhaaltjes alsnog te publiceren op deze blog. Veel leesplezier.

Ps-1. al bladerend door de onderwerpen zie ik nu [1-8-2013] dat het een rommeltje is geworden met de lettertypes en grootte van letters. Hoe dat komt weet ik niet. Wel weet ik dat ik ze zo niet gepost heb. Dus het zal wel weer een onvoorziene truc van Google zijn.
Ps-2: de bovenstaande foto is door mij genomen in een goddelijk rustige omgeving in de buurt van Säffle [Midden Zweden] in juni 2012

dinsdag 31 januari 2017

"Amersfoort"-beertje

Wie bij mij in de auto wel eens als passagier achterin heeft meegereden zal zich ongetwijfeld het beertje van de foto herinneren. Het heeft in al onze auto`s op een heel prominente plaats meegereden. Hij is mee verhuisd van auto naar auto en ik ben eigenlijk nooit zonder die knuffel weggeweest. Van Groningen tot Maastricht en van Schotland tot Frankrijk en Duitsland, die knuffel was erbij.

Natuurlijk zit daar een verhaal aan vast. Toen ik ging lessen voor mijn rijbewijs heb ik dat verzwegen voor mijn vader. Waarom? Twee redenen herinner ik me nu nog. Ten eerste het afrijden. Wetende dat het toch wel een hele klus was, zou ik niemand iets hoeven vertellen als het allemaal niet zou lukken. Geen medeleven, want zeker als je gezakt bent kan je dat missen als kiespijn. Maar de hoofdoorzaak was, dat ik hem zou willen verrassen met het feit dat ik mijn rijbewijs had gehaald. Hij zou daar blij mee zijn, sterker nog, hij heeft verscheidene malen laten doorschemeren dat hij het best slim zou vinden als wij ook gemotoriseerd zouden zijn. Als hij dan weer eens één van zijn prominente familiebijeenkomsten houden, hoefde hij geen rekening meer te houden met een dochter en haar gezin dat met het openbaar vervoer zou komen. Wij waren wat dat betreft best lastig, dat realiseerde ik me goed, want ik wist uit ervaring dat je er bij het plannen van een locatie terdege rekening mee moest houden. Wat zou het dan niet leuk zijn als ik op een dag tegen hem zou kunnen zeggen dat dit probleem uit de wereld was.

Ik had het allemaal zo mooi gepland en in november 1995 bereidde ik mij voor op mijn rijexamen en op mijn verrassing voor hem. Toen begon het allemaal een beetje mis te lopen. Ik zakte voor mijn eerste rijexamen en de verrassing ging daarmee dus ook de mist in. Nou ja voorlopig, want ik was echt niet van plan om het op te geven. Maar er ging meer mis. Pappa`s gezondheid werd steeds slechter en vlak voordat ik weer moest afrijden belandde hij weer in het ziekenhuis. Op stel en sprong gingen wij met de trein naar Amersfoort. Tijdens dat bezoek heb ik dat beertje van Suzanne gehad, die het kocht in de ziekenhuiswinkel van het Elizabeth ziekenhuis. Met pappa ging het die avond best goed en we hebben gezellig zitten praten over allerlei gewone dingen. Wat we toen niet wisten was, dat het voor Suzanne de laatste keer zou zijn dat zij haar opa in leven zag.

De tweede keer afrijden lukte me wel en ik zou ik dus de volgende maal vol trots en glorie met de auto naar hem toe kunnen gaan. Hoe anders liep het. Op de vooravond van zijn volgende operatie, waarvoor hij naar het UMC te Utrecht was gebracht, hebben Karel en ik hem voor het laatst bezocht. Van het geluk dat ik kon rijden was niet veel meer over. Ik heb hem verteld dat ik eindelijk mijn rijbewijs had gehaald en zelf met de auto naar hem toe was gekomen, maar ik kon uit zijn opmerkingen niet opmaken of dat allemaal wel tot hem doordrong. Uit al zijn opmerkingen die avond kon je opmaken dat ook hij terdege rekening hield met het feit dat hij die operatie wel eens niet zou halen. Dat werd helaas de waarheid. Hij overleed de volgende ochtend. Vier dagen later kreeg ik mijn vuurdoop. Ik heb tot op de dag van vandaag nooit meer in zo`n ontroerende tocht mee gereden als toen de dag van mijn vaders crematie. Een lange rij auto`s, allemaal familie en kennissen, met voorop de lijkwagen met mijn vader. Mijn broer reed voor mij en ik hoor hem nog geruststellend zeggen: "Rij maar kalm achter mij aan". Vanuit de kerk in Amersfoort reden we in één grote optocht naar Amsterdam over een razendrukke A1 naar het creamatorium op Kruislaan in Amsterdam. Toch had ik ook een beetje een trots gevoel dat ik hieraan kon deelnemen door zelf rijden, ondanks de enorme droevige aanleiding. Hoe het beertje in de auto beland is weet ik niet precies meer, maar ik ben er van overtuigd dat die dag er iets mee te maken heeft gehad. Ziekenhuis-pappa-beertje, een link die is gebleven. De knuffel heeft intussen al twee keer in de wasmachine gezeten en is zowat niet meer schoon te krijgen, maar dat maakt allemaal niet uit. Hij is gewoon een trouwe metgezel die altijd met me meegaat. Een beschermengel of gewoon een symbool met een link naar pappa. Ach het maakt allemaal niet uit. Voor mij staat één ding als een paal boven water. Het beertje is er en blijft er.


Geschreven: Opperdoes 6 mei 2009
D agtekening: januari-maart 1996

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen