Op deze blog schrijf ik allerlei stukjes uit mijn jeugd, gezin en andere zaken die mij op dat moment bezig hielden.
Op mijn tweede blog heb ik mijn creativiteit los gelaten. Was het eerst borduren en breien, nu is het alleen nog maar haken wat me heerlijk van de straat houdt.
Avalon`s creablog: http://avalon022.blogspot.com/

Vanaf 2005 hou ik een digidagboek bij. Ik heb hierin over vanalles geschreven. Soms schrijf ik drie stukjes in een week en soms duurt het maanden voordat ik weer inspiratie krijg om iets op te schrijven. Dat kan dus vanalles zijn, heel persoonlijke dingen, wanneer ik niet lekker in mijn vel zit, herinneringen uit mijn jeugd en de tijd dat we met onze kinderen als gezinnetje samenwoonden, vakantie- of dagtripverhaaltjes, maar ook gekke, droevige of gewoon dagelijkse dingen die ik om mij heen registreer en waarover ik het leuk vind iets te schrijven. Alle verhaaltjes staan sowieso in pdf formaat op mijn drive, maar ik heb besloten om zo langzamerhand alle verhaaltjes alsnog te publiceren op deze blog. Veel leesplezier.

Ps-1. al bladerend door de onderwerpen zie ik nu [1-8-2013] dat het een rommeltje is geworden met de lettertypes en grootte van letters. Hoe dat komt weet ik niet. Wel weet ik dat ik ze zo niet gepost heb. Dus het zal wel weer een onvoorziene truc van Google zijn.
Ps-2: de bovenstaande foto is door mij genomen in een goddelijk rustige omgeving in de buurt van Säffle [Midden Zweden] in juni 2012

dinsdag 31 januari 2017

Southern at war

Rondlopen in een filmset, dat is de beste beschrijving van het "Southern at War event" dat ik de afgelopen zaterdag en zondag heb meegemaakt bij de Bluebell Railway in East Sussex in Engeland. Nog nooit heb ik een evenement bijgewoond waar ik zo realistisch de sfeer van de tweede wereld oorlog heb kunnen ervaren en hoewel sfeer een gevoelsuiting is die bijna niet te beschrijven valt, ga ik het toch proberen.

Die beklemmende jaren `39-45 heb ik gelukkig niet meegemaakt, want 13 dagen na mijn geboorte was er vrede, Toch ben ik er zeer intensief mee opgegroeid. Via boeken, films en later televisie heb ik veel van die tijd geleerd en het meeste heeft een diepe indruk bij me achtergelaten. Vele films heb ik gezien Nederlandse zowel als buitenlandse. Daarnaast heb ik door mijn voorliefde voor BBC programma`s en de vele reizen naar Engeland veel van de geschiedenis en cultuur meegekregen. Vandaar dat het Warweekend voor mij een al al herkenning was.

Ik zag het al van verre. Een cantinewagen en twee jeeps en stonden voor het station Sheffield Park, De chauffeuse met rode pet stond ernaast. Op alle drie stations stapte je terug in de tijd van de 40-ger jaren. De schuilkelders werden aangegeven en op allerlei muren werd gewaarschuwd voor de vijand. Militairen van allerlei rangen en standen liepen al dan niet met hun liefje af ten aan en ook de Home Guard was ruim aanwezig. Ook was men voorbereid op een vijandige aanval want alle ramen waren afgeplakt. Het personeel van het station liep ook met de specifieke ronde helm op het hoofd. Toen de trein kwam binnenrijden zag je hoe de hoge militairen hun kranten dicht sloegen en snel uitstapten. Op het perron was het een drukte van jewelste. Ten bate van de RAF stonden huisvrouwen met hun bloemetjes jurken en haarnetjes hun homemade baksel te verkopen.

De kinderen, die in die tijd nog kinderen mochten zijn, renden en speelden ongestoord hun spel in de door hun moeders gebreide truien. De jongens liepen met de bekende grote petten op het hoofd, terwijl de meisjes blootshoofd liepen, maar wel met twee vlechtjes afgebonden door een strikje. Speelgoed bleek aardig internationaal want zij speelden met precies hetzelfde speelgoed als in Nederland in die tijd. Maar het meeste trof mij toch de jongetjes die in hun schooluniform met groene blazer en grijze kniekousen als evacuee naar het platteland werden gestuurd. Op hun trui zat een bruinkleurig label gespeld met daarop hun naam. In hun hand een bruin koffertje met hun dierbaarste bezittingen, zoals een knuffelbeest en wat spelletjes en om hun schouder natuurlijk het onvermijdelijke kubusachtige doosje met het gasmasker. Het moet voor die moeders en kinderen onvoorstelbaar moeilijk zijn geweest. Gezinnen die uiteen vielen, niet alleen omdat de mannen naar het front moesten, maar ook omdat de kinderen uit de grote steden weg moesten. Langs de lijn werd een bom ontmanteld en een heel kampement lag gelegerd bij het benaderen van station Horsted Keynes, waar ook een vliegtuig was neergestort. Op het station in Kingscote was een tijdelijk postkantoor ingericht omdat het bestaande was verwoest.


Dit is een kleine opsomming van de taferelen die ik daar gezien heb en wie mij beter kent zal er niet verwonderd over zijn dat ik dat heb vastgelegd in vele foto`s en een stuk film. Je kan zeggen wat je wilt over het engelse volk, maar met hun oog voor detail zijn ze meesters in het maken van musea, dat wist ik allang en wat ik nu gezien heb is meer dan dat. Een sfeerplaatje wat zijn weerga niet kent. 

Geschreven: Nutley, 16 mei 2006
Dagtekening: 12 en 13 mei 2006

Geen opmerkingen:

Een reactie posten