Op deze blog schrijf ik allerlei stukjes uit mijn jeugd, gezin en andere zaken die mij op dat moment bezig hielden.
Op mijn tweede blog heb ik mijn creativiteit los gelaten. Was het eerst borduren en breien, nu is het alleen nog maar haken wat me heerlijk van de straat houdt.
Avalon`s creablog: http://avalon022.blogspot.com/

Vanaf 2005 hou ik een digidagboek bij. Ik heb hierin over vanalles geschreven. Soms schrijf ik drie stukjes in een week en soms duurt het maanden voordat ik weer inspiratie krijg om iets op te schrijven. Dat kan dus vanalles zijn, heel persoonlijke dingen, wanneer ik niet lekker in mijn vel zit, herinneringen uit mijn jeugd en de tijd dat we met onze kinderen als gezinnetje samenwoonden, vakantie- of dagtripverhaaltjes, maar ook gekke, droevige of gewoon dagelijkse dingen die ik om mij heen registreer en waarover ik het leuk vind iets te schrijven. Alle verhaaltjes staan sowieso in pdf formaat op mijn drive, maar ik heb besloten om zo langzamerhand alle verhaaltjes alsnog te publiceren op deze blog. Veel leesplezier.

Ps-1. al bladerend door de onderwerpen zie ik nu [1-8-2013] dat het een rommeltje is geworden met de lettertypes en grootte van letters. Hoe dat komt weet ik niet. Wel weet ik dat ik ze zo niet gepost heb. Dus het zal wel weer een onvoorziene truc van Google zijn.
Ps-2: de bovenstaande foto is door mij genomen in een goddelijk rustige omgeving in de buurt van Säffle [Midden Zweden] in juni 2012

maandag 30 januari 2017

Tom Tom

Jahoor, het moest er toch van komen. Gisteren een tomtom gekocht. Al meer dan een jaar had ik allerlei uitvluchten geuit voor iedereen die, heel lief, dacht mij een goede raad te geven om zo`n apparaat te kopen. "Ja heus, het zou heel wat eenvoudiger worden voor mij, nu Karel uitgevallen was als mijn kaartlezer". Dat mocht allemaal wel waar wezen maar toch woog dat volgens mij niet op tegen het feit dat iedereen mij kon traceren en de wetenschap dat het verhipte ding allerlei signalen zou gaan geven als ik te wat hard reed en dat deed mij beslissen dat ik het toch echt niet wilde. Maar de druk van buitenaf werd steeds groter en een paar fikse zoektochten de laatste maanden hielpen ook niet echt om die druk te verlichten. Een week geleden kwamen Arie en Karel thuis met de opmerking: "Wij hebben beslist, dat jij een tom tom moet kopen". Jahoor, jullie beslissen maar even. Ik moet dan weer aan de gang om dat apparaat te leren kennen, sputterde ik weer tegen. En natuurlijk was dat ook zo, maar ik begon steeds meer te piekeren en mijn tegenstand begon een beetje te breken denk ik. Een grote duw in mijn rug was het bezoek aan Rob, waar we dit onderwerp ook nog besproken hadden en het superenthousiaste mailtje van hem een dag later trok mij over de drempel. Hij had precies in dezelfde situatie gezeten en niet zo als ik de eeuwige twijfelaar, gewoon een tom tom gekocht. Hij gaf mij een goede raad wat merk en type betreft en in de wetenschap dat ik bij problemen bij hem zou kunnen aankloppen stapte ik in de auto en reed naar de winkel.

In Bovenkarspel kocht ik de tomtom, reed naar Ingrid die ik uit een stoombadje sleurde, en we installeerde het ding. Nou ja installeren is wel een groot woord, het is eigenlijk doodsimpel, we zetten er het adres van Suzanne in en rijden maar. Dikke pret. Suus werd van de bank en uit haar middagslaapje geplukt en gingen met z`n vieren [Eva het tomtom stemmetje was er ook bij] naar Opperdoes. Geweldig, dat was leuk. In Opperdoes, netjes afgeleverd door de tomtom, moest Karel natuurlijk ook nog meedelen in de lol. Nou ja dat was niet moeilijk want Ingrid en Suzanne moesten weer naar huis, dus, hup, Suus d`r adres erin en rijden maar. Nu zouden we dan toch maar eens wat anders gaan uitproberen. Dus juist niet doen wat Eva zei, en ervaren hoe ze dat oplost. Ik verbaasde me hoe snel die tomtom zich aanpaste aan mijn capriolen en het gaf me een enorme opkikker om te weten hoe het gaat als ik echt in de problemen zou zitten.

Vandaag naar Abcoude ging mijn proef natuurlijk verder. Ik ervoer dat het geluid zich netjes aanpast aan de snelheid zodat hij zelfs voor mij heel goed te verstaan is. Ook kan ik, zeker op de snelweg, nog wat muziek aanzetten, wat wel fijn is want op die lange afstanden heb je weinig informatie om naar te luisteren. Op de ring traceert hij feilloos de 80 km. zone en de detectiepoorten. Dat was wel even schrikken want ik was eerst bang dat ik te hard reed. Dat was niet het geval en wat dat betreft stelde Ingrid me later gerust. Hij gaat pas iets aangeven als je ongeveer twintig km. te hard rijdt. Nou dat is dus geen probleem, dat doe ik zelden tot nooit. Ik moest met oma naar Mijdrecht, dus kon die ook meedelen in de lol. Dat was voor haar natuurlijk ook helemaal nieuw en de meeste pret had ze om mijn antwoorden tegen dat apparaat. Want dat is wel een "nadeel". Je bent continu geneigd antwoord te geven. Zo in de trant van "Ja, schat, okee!", of "Nee, meid dat doen we nu even niet". Lieve mam, ze voelde zich steeds aangesproken.

Een laatste ding moest ik nog instellen. In de haast om de boel uit te proberen hadden we gisteren het invoeren van het thuisadres overgeslagen. Dat zat me niet zo lekker. Na vier voorkeuzemenu`s te hebben doorgeworsteld vond ik die optie gelukkig ook. Wauw, daar kan ik dus echt mee thuiskomen. Letterlijk en figuurlijk.

Geschreven: Opperdoes, 16 juli 2008
Dagtekening: 16 juli 2008

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen