Busjesparade

Ik zag met archiveren van mijn stukjes, dat ik deze niet op mijn blog had gezet. Om de boel een beetje compleet te maken, zet ik hem toch ook maar hier: 

Fb-post:
Het is best wel confronterend om in een seniorenwijk te wonen. Het zijn echter fijne huisjes, die
helemaal zijn aangepast aan de wat moeizamere manier van leven, wat men helaas, op latere leeftijd,
onvermijdelijk voor zijn kiezen krijgt. Ook in de straat is de aanwezigheid van ons senioren goed te
merken, in de vorm van werkbusjes in een bepaalde catagorie. [Rolstoel]taxibusjes, Scootmobielen en
rollator leveranciers, buurtzorg, wijkverpleging, ambulances en ga zo maar door; een gelukkig niet al te
reguliere, maar nimmer stoppende parade, die je er aan wil herinneren, dat het allemaal wat moeizamer
wordt.
Maar vandaag zag ik er eentje staan die ik niet helemaal begreep. Een bedrijf dat gespecialiseerd is in
trapliften. Huh? trapliften? Dat was mijn eerste reactie, toen ik het busje geparkeerd zag staan. Ik
zie de woningen eigenlijk als gelijkvloers. Ja, er is een trap naar een zolder, die evt. als een slaapkamer
kan worden gebruikt, maar die is daar, denk ik, niet echt voor bedoeld en wordt waarschijnlijk maar
door weinig mensen als zodanig gebruikt. Er is een prima slaapkamer beneden, dus kan ik me niet
voorstellen dat er moeite wordt gedaan ergens een traplift te installeren. Maar goed, wie ben ik, ik zal
wel ergens een logica missen

Reacties:

Geschreven: 25 juni 2021

Dagtekening: 25 juni 2021

Almersdorp [N239]

 Almersdorp. Het heeft met gefascineerd, vanaf het moment, dat ik wist dat ik in Opperdoes zou gaan wonen. Ik had er nooit van gehoord, maar toen ons toekomstige adres Almersdorperweg 8, zou gaan worden [wat uiteindelijk niet doorging], werd ik nieuwsgierig wat, die naam toch betekende. Hoe ik aan de info kwam, weet ik niet meer, maar veel verder dan, dat het, een verdwenen dorp was, bij Opperdoes, aan kust van de toenmalige Zuiderzee, kwam ik niet. Wel bleef ik berichten hierover volgen en langzamerhand werd er voor mij een tipje van de sluier opgelicht.

Dat was ruim 20 jaar terug, in een tijd, dat ik nog niet zo snel naar een telefoon en Google greep, maar het weerhield me er zeker niet van, om er eens lekker over te gaan fantaseren. Natuurlijk was de Wieringermeerpolder er nog niet, en ik zag het kleine dorpje aan de kust voor mij. Dat zoiets dan ineens in zee kon verdwijnen sprak natuurlijk enorm tot mijn verbeelding.

Anno 2021, ga ik, net als iedereen, te pas en te onpas, googelen. Dan lees ik, dat via opgravingen is bewezen dat Almersdorp al in de Bronstijd bestond en dat het, na een stormvloed in 1334 voor een groot gedeelte in de golven is verdwenen. Het heeft nog tot de 16e eeuw bestaan en daarna is er niets meer over terug te vinden.

Maar ik ben geen geschiedschrijver, dat laat ik aan anderen over en ga terug naar het plekje "aan het einde van de Almersdorperweg". Opgravingen wezen uit, dat de kerk van het dorp, precies op de plek van de huidige rotonde moet hebben gestaan. En niet alleen dat. Om de kerk was in die tijd steevast een begraafplaats en Almersdorp was daar geen uitzondering op. Reden genoeg er even goed over na te denken, waar ik allemaal overheen rij.

Op 3 april 2021, reed ik Opperdoes uit en zag tot mijn stomme verbazing het schitterende beeld/kerkje midden op de rotonde. Oei, dat ze dat zouden neerzetten, dat had ik even gemist. Wat is het schitterend en het is nu helemaal zo, dat ik, als ik er langskom, ik even moet denken aan de mysterie van dat verdwenen dorp.

Ja, het is me het plekje wel. Voordat de rotonde er was, was het een kamikazekruispunt, later was de rotonde, het mikpunt van suffe bordenmakers, en nu, is hij voorzien van een juweeltje, dat me tot mysterieuze fantasieën brengt. Vanmorgen, heb ik hem, op allerlei manier geprobeerd te fotograferen, maar dat lukte niet echt, want ik werd, bijna, zonder pardon, uit mijn schoenen gereden.

29 juni 2021

Toch moet één ding me nog van het hart. Één feitje had ik bewust uit het stukje gelaten. Niet omdat ik het vergeten was,integendeel, maar omdat ik het niet zo aardig vond, tegenover dochter Suzanne. Toen ze echter bovenstaand stukje las, begon ze er zelf over, en na uitleg, waarom ik het had weggelaten, zei ze met een brede grijs: "Zet het er maar in hoor!". Dus bij deze: 

Toen we kort, nadat ik voor de eerste keer het kerkje zag, eens samen over de rotonde reden, riep zij uit: Wat staat daar nou voor een raar ding midden op de rotonde?". Een beetje beledigd heb ik toen even uitgelegd, dat het het verdwenen kerkje van Almersdorp was en hoe enthousiast ik er over was, toen ik het ontdekte. Toen werd het stil naast mij. Echter niet in mijn hoofd. Een stemmetje riep daar:  "Cultuurbarbaar!!!"

 Woensdag 7 juli 2021

Toen ik, een paar dagen geleden, de uitzending had gezien van de officiële onthulling van het "kerkje" op de rotonde, zag ik dat er een info-bord was geplaatst bij de brug op de Almersdorperweg. Vandaag ben ik dus nog maar even teruggekeerd om ook dit vast te leggen.  

50 jaar in het Westfriese

[Geschreven: 10 juni 2021] 

Dat was leuk. Ik liep al een paar maanden te denken dat het in juni/juli ongeveer 50 jaar geleden is, datwij naar West-Friesland verhuisden. Oei, lang geleden! Wanneer het precies is geweest weet ik nietmeer, maar mijn herinnering vertelde me dat het zo ongeveer juli 1971 moet zijn geweest. Ik maakteme niet erg druk, want ik zou tzt wel even in de fotofile kijken en dan zou ik het zo weten. Een paar dagen terug ben ik dat maar eens gaan doen en helaas ik viste behoorlijk achter het net. Ik moest het doen met een bestandsnaam met "19710700". Oei een heleboel nullen, dat is niet best, want dan is het een geschatte datum, die me niet wijzer zal maken, dan ik al was. Jammer! Hoe kom ik er nu invredesnaam achter wanneer wij precies naar Bovenkarspel verhuisden???. Dat het in de zomer was, kon ik op de foto`s wel zien en het jaar daar twijfelde ik niet aan, maar de rest???

Hoewel ik er natuurlijk niet constant mee bezig was, bleef het door mijn hoofd spoken en op een gegeven moment begon ik bang te worden, dat ik er pas achter zou komen, als de bewuste datum al zou zijn geweest. Dat was natuurlijk de niet de bedoeling en opeens kreeg ik een ingeving. Bij de Gemeente moest zo iets na te vragen zijn. Niet de verhuisdatum natuurlijk, maar wel de dag dat we ingeschreven werden in Bovenkarspel. Wow, dat is eigenlijk nog een "echtere" datum, dan de verhuisdatum. Ik stuurde een mailje naar de Gemeente Stede Broec en een dag later belden ze terug, dat ik een afspraak kon maken om mijn oude "persoonskaart van de Burgerlijke Stand" in te zien. Dat vond ik best apart, want van vorige bezoeken in het verleden, kan ik me die kaarten [op zo`n grote rol in een kast met een "roldeksel"] nog goed herinneren. Tijdens dat telefoongesprek werd mij ook verteld, dat ze met het gebruik van die kaarten zijn ze gestopt eind jaren `90, en dat vanaf die tijd alles is gedigitaliseerd. De oude gegevens zijn echter [nog?] niet over gezet dus dat stond nog alleen op die kaart. Begrijpelijkerwijs, moest ik vanwege de privacyregels persoonlijk langs komen en daar had ik helemaal geen bezwaar tegen, want ik vond het best wel interessant.

Vanmorgen ben ik op het gemeentehuis geweest. Ondanks, dat de corona nog niet weg is, ging het er heel wat vriendelijker aan toe, dan toen ik vorig jaar mijn rijbewijs ging ophalen. De deur stond gelukkig weer wagenwijd open maar er was nog wel iemand, die controleerde of ik een afspraak had. Ik moest wel lang wachten, maar uiteindelijk kwam er een vriendelijke dame, die mij alle gelegenheid gaf om mijn persoonskaart in te zien. Werkelijk al mijn "verplaatsingen" zijn vermeld. Vanaf mijn geboorte totaan ons vertrek naar Opperdoes. Blijkbaar verhuisde die kaart je gewoon achterna en hij moet dus in alle gemeenten waar ik heb gewoond in de administratie hebben gezeten. Bijzonder en onthullend, dat er zoveel privegegevens bekend zijn bij buitenstaanders. Logisch natuurlijk, als ik er eens goed over na denk, maar ondanks dat, vind ik het toch wel een beetje eng. Van deze aparte gelegenheid heb ik natuurlijk even goed gebruik gemaakt en meteen alle data ervan opgeschreven. Natuurlijk wist ik, waar ik overal had gewoond, maar de exacte data van die verhuizingen, zeker die uit mijn kindertijd, heb ik nooit geweten.

Na alle data te hebben opgeschreven, voordat we naar West-Friesland verhuisden, was hij er dan!!

18 juni 1971 - Hugo de Grootsingel 18, Bovenkarspel
6 december 1976 - Hertog Albrechtstraat 116, Bovenkarspel.
Uiteindelijk stond er nog een vermelding dat wij op in april 1998 de gemeente hadden verlaten en toen stopte de vermeldingen op de kaart. De verhuizing naar Opperdoes op 2 april 1998 en onze terugkeer in Grootebroek op 22 maart 2017 waren alleen digitaal vermeld. 

Dus ja, "Ons Westfriese Verhuisrondje", wat 50 jaar geleden, op vrijdag 18 juni 1971 in de gemeente Bovenkarspel begon, eindigde [tot nu toe, want je weet maar nooit], door een fusie van Bovenkarspel, Lutjebroek en Grootebroek, weer in dezelfde gemeente, hoewel die tegenwoordig Stede Broec heet. Het was al met al een leuke ervaring, waarbij ik tot mijn verrassing nog veel meer gegevens kreeg, dan waar ik om had gevraagd. Bedankt Gemeente Stede Broec !

Tenslotte zou ik door al die info bijna vergeten waar het om ging. Juist ja, ben ik nog op tijd om dat 50 jarig lustrum op de juiste dag te vieren? Toen ik juni zag staan dacht ik, dat ik te laat was, maar dat vergat even door de rest van de verrassende data. Pas terug in de auto werd ik wakker. Yess, het is pas de 10e vandaag, dus mooi! Gelukkig nog op tijd, om er 18 juni 2021 even lekker een taartje op te nemen.

E"vrouw"cipatie

Weer veel te vroeg wakker, lag ik in bed een boek [Blauw van Almar Otten] te lezen. Het was een goed en spannend verhaal, waarin een grootindustrieel over zijn werkende leven zat na te denken. Op een gegeven moment dacht hij: "Met een mannelijke nakomeling is de bedrijfsopvolging ook voor de volgende generatie verzekerd". Door die zin en vooral het woord "mannelijk" erin, raakte ik de draad van het verhaal helemaal kwijt en begonnen mijn stekels overeind te staan. Mijn reactie was zoals altijd: "Jahoor, daar heb je het weer. Waarom alleen een man, of een vrouw dat niet kan" en het resultaat was, dat ik binnen de kortste keren, bovenop mijn dekbed mijn frustraties via dit stukje van mij af zat te tikken.

Waarom een man? Iets waar ik me altijd aan heb gestoord. Mijn besef, dat er dienaangaande iets fout zat, kwam niet meteen. Toen ik trouwde in 1966 vond ik die achternaamwissel eigenlijk wel interessant. Het was trouwens doodnormaal. Ik kreeg een dubbele naam, waaraan iedereen kon merken, dat ik getrouwd was en het voelde als een zekere status. Dat duurde niet lang. Buitenshuis kwam de vrouwenbeweging op gang en Dolle Mina`s veroverden de wereld. Niet voor mij hoor, want toen was ik nog druk bezig met kleine kinderen en volop getrouwd zijn. Toch kroop er wel enige bewustwording in mij. In mijn paspoort, viel de tenaamstelling me op. Hoe het er precies stond weet ik niet meer, maar het verbaasde me blijkbaar wel dat mijn meisjesnaam een ondergeschikte plaats in het document gekregen had.

Bij het volgende paspoort, in de jaren '70, dacht ik beter het beter te doen. Ik had ergens gelezen, dat ik het document op mijn meisjesnaam kon laten zetten en dat deed ik dan ook. Het gaf mij een goed gevoel totdat we voor een vakantievlucht op Schiphol stonden. We hadden er natuurlijk nooit aan gedacht, maar bij de ticket controle op de luchthaven kwamen mijn achternaam op de ticket en die op mijn paspoort, door deze handelwijze, niet overeen. Op de tickets stond "De heer en mevrouw met de onze gezamenlijke achternaam" en op mijn paspoort was in eerste instantie alleen mijn meisjesnaam te zien. Ik kon pas mee, na een heleboel gedoe, toen bleek dat ook mijn aangetrouwde naam, een paar bladzijden verderop, toch nog wel in mijn paspoort stond. Daardoor kon ik "gelukkig" bewijzen, dat ik degene was, die op de vliegticket stond. Toch bleven paspoorten mij storen, want hoewel, in latere versies mijn meisjesnaam wel standaard als eerste werd genoemd, stond er ook: "Getrouwd met", of nog mooier "Wife of", met daarna de achternaam van mijn man. Dat was nog tot daar aan toe, maar het oneerlijke zat erin, dat in het paspoort van mijn man, ik, helemaal niet werd genoemd. Waarom was ik een getrouwde vrouw en hij niet een getrouwde man? Dat noem ik toch echt geen gelijkheid.

Toch bleef ook verder in mijn leven, de vrouwonvriendelijkheid en vermeende ongeschiktheid, overal in de maatschappij en vooral in het bedrijfsleven, me wel bezig houden. Er zit zoveel oneerlijkheid in. Mannen en vrouwen mogen dan fysiek niet hetzefde zijn, voor de rest zijn ze volkomen gelijk. Er zijn slimme en domme mannen, maar ook slimme en domme vrouwen. Bewust sloot ik me nooit bij acties aan, want dat gaat me te ver, maar mijn hele kleine bijdrage is, dat ik altijd stem op een vrouw. Ook kreeg mijn zelfbewustheid een flinke opkikker, toen ik na al die jaren als "vrouw van", in de vorm van AOW, mijn eigen inkomen kreeg, op mijn eigen [meisjes]naam. Hier uit bleek dat er, in al die jaren, toch wel iets veranderd is.

Toen ik mijn frustraties, na het schrijven van dit stuk weer was een beetje was kwijtgeraakt, bedacht ik me ineens, iets heel anders. Een paspoort had ik al jaren niet meer, dus pakte ik mijn IDkaart en was benieuwd hoe het nu, na al die jaren, met de tenaamstelling zat. In eerste instantie werd ik helemaal blij met de vermelding van alleen mijn meisjesnaam. Zou het? Dus niet, want toen ik het kaartje omdraaide kwam de desillusie. Jahoor, wederom een "e/v". En net zo erg, op mijn rijbewijs is het eenzelfde verhaal. Beste mensen, bestuurders, instanties en administrateurs in de wijde omgeving, hou nou alsjeblieft eens op, mij als "e/v" te beschouwen. Hoewel, die "e/v"-vermelding me [tot mijn ongenoegen] redde op Schiphol, ben ik, een zelfstandig persoon, die toevallig wel getrouwd is, maar beslist niet in allerlei officiele documenten, betiteld wil worden als "echtegenote van".

Ik snap dat in veel admistratieve situaties, mijn twee achternamen moeten worden gekoppeld, maar er zijn vast wel manieren te bedenken, dit te verwerken, zonder een vermelding op IDkaart of rijbewijs. En zo niet, vermeld dan ook een "e/v" + mijn naam op de IDkaart van mijn echtgenoot. Dan komt de e"mens"cipatie echt weer een stukje dichterbij.

Ps:   Ohh, dat vergeet ik nog. Ik had er al aan gedacht, maar achteloos en zonder na te denken zette ik het hele verhaal al op fb. Inderdaad Tineke, ik zag het ook. Op het vaccinatiebewijs van de coronaprik ben ik ook heerlijk alleen mijzelf. Alleen mijn meisjesnaam staat erop vermeld en zo hoort het ook. Weer een stapje in de goede richting.  

Geschreven: 10 mei 2021 en 19 mei 2021

Beschilderde stenen

Geschreven: Opperdoes, 5 augustus 2005
Dagtekening: juli en augustus 2003 en 6 augustus 2005

BESCHILDERDE STENEN

Vele hobbies ben ik in mijn leven al tegen gekomen en een gedeelte daarvan heb ik ook zelf uit-geprobeerd. De meesten daarvan zag ik hier in Nederland, maar ook onderweg kwam ik nog wel eens iets tegen wat de moeite waard was.


Een ervan is het beschilderen van kiezelstenen. Dat ik dat vooral in het buitenland tegenkwam is niet zo verwonderlijk. Grote stenen vindt je hier bijna niet in de natuur. Dat vele onderwerpen geschikt zijn om op die kiezelstenen te schilderen zal ook geen verrassing zijn. Zo zag ik op het eiland Skye [Schotland] in juni 2003 deze “huisjes”. De foto is trouwens een verhaal apart. Op het moment dat ik deze foto nam begon de schilder van deze stenen “Laird Kennedy” vreselijk tegen mij te schreeuwen. “No picture!!!!” Oeps! geen moment aan gedacht en trouwens ik had de goede man helemaal niet gezien, maar hij was zeker bang dat ik ze zou gaan namaken. Sorry, sorry, sorry dus en ja je raad het al hij had pech want ik had de foto al genomen. Trouwens hij had dubbel pech, want door zijn opgefokte handelen was hij meteen een klant kwijt. Maar ja, ik moet toegeven, mooi zijn ze en ik liep er hard over te denken om er eentje te kopen als souvenir.

De volgende stenen kwam ik in augustus 2003 tegen bij een winkeltje in Robin Hoods Bay, een klein en schilderachtig plaatsje dat als het ware tegen de kust van Yorkshire ligt aangeplakt. Gelukkig geen schilder in de buurt dus geen
problemen met fotograferen.

De laatste keer dat ik dergelijke kiezelstenen tegenkwam was wel op een hele aparte manier. Het was in dezelfde vakantie in Yorkshire en nu op de Rosedale Show in Rosedale Abbey. Je
ziet wel eens van die landbouwfairs in de buitenlucht op, vooral de engelse tv, maar dat ik er ooit één zou meemaken, nee, dat had ik nooit gedacht. Daar alleen al zou ik heel wat
Aviertjes mee kunnen vullen, maar dat zal ik misschien later wel eens doen. Niet alleen paarden, koeien, schapen, etc.kwam je daar tegen, er was ook een behoorlijk grote craftfair. Met Laird Kennedy van het eiland Skye in gedachte was ik nu wat verstandiger. Ik heb aan de schilderes netjes gevraagd of ik een foto van die lieve beestjes mocht maken. En dat mocht.




Kijk zo hielden we het allemaal vriendelijk. Zo vriendelijk zelfs, dat ik
na een uurtje echte beestjes kijken, naar haar terug ben gegaan om
dat schattige caviaatje te kopen. [middelste rij, 3e van rechts naast het konijn]. Ik kon de verleiding echt niet weerstaan. Hij/zij is geweldig en zit me nu aan te staren op de externe brander van mijn computer.

Maandag 19 april 2021

Grappig hoe de verschillende hobbies steeds weer terug komen. Toen ik 2003 en 2005 op verschillende plaatsen in het Verenigd Koningkrijk die beschilderde stenen zag, had ik niet kunnen bedenken, dat het ruim 15 jaar later, hier in Nederland zo`n hype zou worden.Toch is er een verschil. Toen kon je ze niet zomaar ergens in de natuur vinden, maar ze waren bewust gemaakt voor de verkoop. En dat het serieuze business was heb ik ervaren, toen ik de "huisjes-stenen" niet eens op de foto mocht zetten. Geef mij dan maar de "achterlatertjes" van nu; dat is heel wat leuker.

Sommige mensen zien het ook als een mooie gelegenheid, om de hun kinderen aan het wandelen te krijgen, door de natuur in te gaan en hun beschilderde stenen dan ergens achter te laten, maar ik zie het meer als een fijne hobby, waarbij je als extra, met het beschilderde eindresultaat, heerlijk de natuur in kan. Misschien dat we deze zomer nog wel eens een poging gaan wagen, om er aan mee te doen.

Terugkeren naar mijn "oude" stukje, moet ik wel opmerken, dat het stenen beestje allang niet meer bij de apparatuur zit, die op de bovenstaande foto staat, want die heb ik niet meer, maar het neemt nog steeds een prominente plek in, hier in huis.

Dochter Ingrid vond het eigenlijk wel leuk om mijn toen gekochte "hamster-steen" te laten zien op de fb-pagina, genaamd "Kei Tof", die zich bezig houdt met deze hobby in het algemeen. En zowaar, mijn hamstertje heeft daar succes. Over de 100 likes in een paar dagen, wist dat beestje binnen te halen. Leuk!!!!

Maxis en IJburg

Wow dat was een leuk ritje gisteren. Heerlijk even alleen weg, dus geen stress met Karel naast me. Het klinkt niet aardig, maar als hij naast me zit, sla ik de spontane invallen om zomaar ergens heen te rijden over en als ik ineens iets zie waar ik een foto van zou willen maken, zet ik de auto zelden stil. Waarom? Geen idee? Bang misschien, dat hij zich er aan zou ergeren of commentaar zou kunnen leveren op mijn doen en laten. Dat commentaar is er zeker, hoewel het de laatste tijd wel stukke minder wordt. Hij schijnt zich toch af en toe te realiseren, dat hij tegenwoordig wat minder zal moeten mopperen als ik iets doe, wat hem niet aanstaat. Maar genoeg daarover.

Ik reed eerst naar Sjakie Knakie voor mandarijnen en sinaasappels. Dat is tegenwoordig bijna vast prik en waarom ook niet. Het levert een ritje op en het het fruit is er lekkerder dan uit de supermarkt. Toen ook een paar bakjes heerlijke aardbeiden waren ingeladen wist ik het even niet meer. Wat nu? AH in Purmerend misschien? Toen ik het erf van Sjakie afreed, reed ik zonder plan, linksaf en even later nog een keerje linksaf, en ging via de Zwaagdijk, dus binnendoor, richting A7. Zodoende had ik nog even bedenktijd, voordat ik bij de grote weg zou zijn aanbeland. Na de rotonde richting Wognum ging ik de N307, en later, de A7 op richting Amsterdam, nog steeds niet wetend wat ik zou gaan doen. Eenmaal op de A7 zette ik de knop om. Dan denk ik niet meer na over een plan en ga gewoon spontaan rijden. Direkt na de afslag Purmerend realiseerde ik me, dat als ik daar naar AH had willen gaan, het nu te laat was. Dus blijkbaar stond op mijn gedachtenlijstje, "gewoon doen wat in me opkomt" Appie in Purmerend niet vermeld.

Wat dan? Ineens bedacht ik me "Misschien maar door naar de Maxis?" Dat was wel leuk, want, volgens mij, was ik daar, sinds de corona-uitbraak niet meer geweest. Ik reed naar de A1 en ging er bij de afslag Muiden af. Toen werd het "tricky", want, hoewel ik het al een paar keer gedaan had, is de boel in de laatste jaren daar zo veranderd, dat het nog steeds stevig opletten was. Het ging allemaal goed tot het hek van de Maxis. Met een "Huh, wat is hier gebeurd?" was ik even in de war, en voordat ik het in de gaten had, reed ik rechtdoor, de ingang voorbij, iets dat vroeger helemaal niet kon. Ik bevond me op een hele nieuwe weg die achterlangs de Maxis liep en was best wel benieuwd waar ik uit zou komen. Met het plan, dat na mijn Appie-bezoek uit te gaan vissen, keerde ik de auto en reed het Maxis terrein op. Het eerste wat me opviel was een tijdelijke rotonde, bestaande uit van de grote betonblokken waar je bijna niet overheen kan kijken met daarnaast een ingang van een drive-in naar de Burger King. Hee, verhip, die was er nooit. Maar ja, nood breekt wet en door alle coronaregels gedwongen, had men een heuse [tijdelijke?] drive-in gecreëerd. Verder was het overal vreemd rustig. Niet zo verwonderlijk natuurlijk, want 80% van de winkels waren natuurlijk dicht [of open, maar net hoe je het bekijkt]. In de hal waren alle planten verdwenen en in hun plaats stonden er dranghekken om het ingaande en uitgaande klanten netjes van elkaar te scheiden. Bij Appie stonden "corona attributen", tw. borden met regels, spuitbussen en papieren handdoekjes, netjes voor de deur, en ook wel heel grappig, bij Gall & Gall stond een heus stoplicht in de winkel. Het was groen, dus ik denk dat je dan, zonder problemen, naar binnen mocht.

Na de boodschappen en wat fotootjes, reed ik het terrein weer af en sloeg linksaf om uit zoeken waar die nieuwe weg me heen zou brengen. Ik had wel zo`n vermoeden waar ik terecht zou en dat klopte helemaal. Eigenlijk was het heel simpel, want de weg eindigde op de afslag IJburg vlak na, de overal bovenuitstekende witte brug, die vanaf de A1 zo goed te zien is. Een goede weet voor een volgende bezoek aan de Maxis, want dat scheelt zeker 15 kilometer omrijden.

Ik sloeg rechtsaf, de IJburg in, me verwonderend over de enorme uitbreiding die er in het afgelopen jaar had plaatsgevonden. Op een gegeven moment zag ik een weg rechts, waar ik de auto even stil kon zetten, vlak bij het water. Na wat foto`s las ik op het bord dat men daar een stadsstrand aan het realiseren was. Wat een plek, dat was dan ook Amsterdam, zo weids aan het water. Ik kon de huisjes op de dijk van Durgerdam helemaal zien! Verder doorrijdend sloeg ik bij het eerste stoplicht rechtsaf. Ik belandde op de [wist Dieter me later te vertellen] Bert Haanstrakade, met een ruime wandelpromonade helemaal langs het IJ. Helemaal verbluft, hoe mooi het allemaal was [en waar het mooie weer nog een schepje bovenop deed], kwam ik na een grote bocht, uiteindelijk weer uit, op de "oude" weg.

Eenmaal weer op de A10, was het bij Landsmeer weer raak. Het kleine polderweggetje van Landsmeer naar Purmerend bedacht ik me ineens. Ik ging de snelweg af en meteen vlogen de herinneringen me om de oren. Er was inderdaad daar niets veranderd, maar wat waren we daar vaak geweest en wat hadden we daar veel meegemaakt. Ik kreeg er, ondanks dat alles al weer een tijdje geleden is, wel een beetje de bibbers van. In Purmerland zag ik ineens een mooie muurschildering, maar voordat ik me dat realiseerde, was ik er natuurlijk allang weer voorbij. Omkeren of niet? Twijfelend was ik intussen in Purmerend aangekomen en toen wist ik het zeker. Ik draaide de auto weer om en reed terug naar Purmerland. Een schattig plekje was het. Niet alleen de muurschildering, maar ook het kleine huisje "Winkeltje Weltevree" wat naast de boerderij stond, was een plaatje. Het lag vol met boeken, maar wat er precies mee was, daar heb ik niet op gelet.

Toen werd het tijd toch maar eens op huis aan te gaan, en na, in Enkhuizen nog even de nieuwe McFlurry te hebben uitgeprobeerd, [witte chocolade met frambozen en aarbeiensaus] heb ik eindelijk de boodschappen, die geduldig de hele reis hadden meegemaakt, uitgeladen. En Appie Purmerend? Oh, die loopt niet weg. Leuker is om dat nu het weer wat langer licht is, `s avonds eens doen. Kan ik het gaspedaal wat dieper intrappen en weer eens 130 rijden. Hopelijk trekt de auto het nog, want na dik een jaar 100 sukkelen, zal het ding niet weten, wat hem overkomt.

Geschreven: 17 april 2021
Dagtekening: 16 april 2021

Vakantieherinneringen.......

 Ik werd door Huib Binkhorst genomineerd om 10 dagen lang een vakantiefoto op fb te zetten. Dat is heel erg leuk, want hoe pak je in vredesnaam de 10 mooiste of interessantste foto`s uit een foto verzameling van 24.000 vakantiefoto`s. Dat werd dus een heerlijk middagje zoeken en hele fijne herinneringen ophalen. Het is gelukt, maar ik heb nog steeds het gevoel dat ik een heleboel foto`s tekort doe, die ik er net zo goed bij zou willen hebben. Maar ja, helaas, een volgende keer dan maar. Op fb zette ik ze zonder commentaar, maar ik vind het toch wel heel erg leuk om alsnog te vertellen waar en wanneer ze genomen zijn en er nog wat meer bij te kunnen vertellen. 

Gisteren [zaterdag 3 april 2021] plaatste ik de eerste:

Nadat we in de zomer van 2013 over de mooie oude Menai-bridge, het eiland Anglesey op reden, zagen we het kleine dorpje, met de  nietszeggende naam "Lanfair" op de borden al snel. Dat Lanfair een alledaagse verkorting is voor het "Lanfairpwllgwyngyllgogerychwyrndrobwllllantysiliogogogoch", wisten we natuurlijk, maar dat ik getracteerd zou worden op een heus stationsbord was een extraatje. Jammergenoeg kwam er geen trein aan, maar ja, een mens kan ook niet alles hebben. Het was er rustig en ik kon dus met gemak vanaf een bijna lege parkeerplaats, deze foto maken. 

[Vertaling: "The church of St. Mary of the pool of the white hazels near the fierce whirlpool and the church of St. Tysilio of the red cave" of "De parochie van de Heilige Maria in het dal van de witte hazelaar bij de snelle maalstroom en de parochie van de Heilige Tysilio bij de rode grot" [Even geleend van Wikipedia]

Eerste paasdag: zondag 4 april 2021

Dit is een foto`s, die ik koester. Nog steeds als ik er naar kijk, hoor ik het geklikklak van de paardenhoeven. In de zomer van 1990 waren wij op het eiland Man. Hier rijden we mee met de paardentram op de Promenade van Douglas. Het was een bijzonder jaar. Ten eerste vanwege de kennismaking met Maurice en Pauline Johnson en hun ongelofelijk hartelijke ontvangst in hun huis en het het meemaken  van de Centennial of the Isle of Man tramway. Ook hebben wij dank zij Maurice en Pauline heel veel gezien en geleerd van/over het eiland, wat voor ons daardoor een heel dierbaar plekje is geworden, daar midden in de Ierse Zee. 

Tweede paasdag 5 april 2021

Deze bruggen rijden was een enorme belevenis. Hoewel, het was een duur ritje, waar ik voor ik er aan begon, toch wel even over na moest denken. In de zomer van 2012 reden wij naar Zweden. Eerst over de Grote Belt brug [32 euro tol] en daarna over de Oresundbrug [foto] waarvoor we maar liefst 44 euro moesten aftikken. Maar het was het meer dan waard. Zo rijdend op de brug geeft het je een gevoel, dat je toch maar een heel klein persoontje bent in een enorm grote wereld".  Maar je wilt niet weten hoe ik deze foto`s maakte. Het enige wat ik erover kwijt wil, is dat ik gelukkig een camera had met een polsbandje had, want met een telefoon was het nooit gelukt. 

Dinsdag 6 april 2021

Niet alleen de brug [zie gisteren] maar ook deze tunnel was een ongelofelijke belevenis om te rijden. De "Lærdalstunnelen" is met z`n 24,5 km, de langste tunnel ter wereld. Hij bevindt zich tussen Aurland en Lærdal in Noorwegen. Om de ca. 6 km is er in de tunnel een rustpunt ingebouwd. Hij is daar wijder [een "rock chamber"], heeft speciale verlichting en het is mogelijk er even te stoppen. Vooral die speciale verlichting vond ik heel prettig, want die 24,5 km tunnel rijden, is echt een aanslag op je ogen. 

Precies in het midden, dus bij het tweede rustpunt, vielen we met ons neus in de boter. In het verruimde gedeelte stonden een stuk of 10 oldtimer vrachtwagen geparkeerd en was duidelijk dat de berijders daarvan, net op dat moment hadden afgesproken, elkaar te ontmoeten. Zij stonden in groepjes bij elkaar of liepen elkaars vrachtwagen te bewonderen. Uiteraard zijn wij daar gestopt om even een kijkje te nemen. Het was een gezellige boel zo midden in die tunnel. Na een poosje reden ze onder een oorverdovend getoeter, wat nog eens extra hard doorklonk in die tunnel, allemaal achter elkaar weg. Een prachtgezicht [en geluid]!!

Woensdag 7 april 2021

Eigenlijk zou ik hier het spelletje moeten toepassen van "Waar is dit?". Maar okee, daar zijn we nu niet mee bezig. Helemaal overdonderd, na jaren niet in de trein te hebben gezeten in 2018,  door de vele veranderingen, stond ik op het stationsplein van Rotterdam en keek naar boven. 

Donderdag 8 april 2021

Een van mijn favoriete plekken op deze wereld. The Cob in Porthmadog [North Wales]. Gebouwd als dijk om het laaggelegen bouwland daar te beschermen tegen de zee, werd het later de belangrijkste route om, de in Blaenau Ffestiniog gewonnen leisteen, per spoor naar de zeehaven in Portmadog te brengen. Ik was in 2013 zo`n 100 meter langs het spoor gelopen , keek 360 graden om jm heen en voelde me heel nietig, tegenover de grootsheid van de schitterende omgeving. 

Vrijdag 9 april 2021

De oudste foto uit de serie is uit 1968. We reden per bus aan het eind van de dag Mostar [vm Joegoslavie]uit,  niet wetende dat deze plek één van de grootste brandhaarden van Europa zou worden. 

https://avalon045-avalon.blogspot.com/2013/10/mostar.html

Zaterdag 10 april 2021

De "Carrick-a-Rede" touwbrug in Noord-Ierland. Op 5 juni 2002 wiebelden we naar dat kleine eilandje met diep onder ons, de woeste golven, die op de rotsen beukten. Het riep dus veel herinneringen op, toen ik begin dit jaar, de brug, prachtig door computeranimaties verwerkt, terugzag, in de schitterende serie Game of Thrones.

https://avalon045-avalon.blogspot.com/2021/01/carrick-rede-rope-bridge.html  

Zondag 11 april 2021

 The Giant`s Causeway

Vandaag een plaatje van de plek waar, volgens de legende, de Ierse reus Fionn mac Cumhaill een pad door de zee naar Schotland bouwde om met zijn Schotse tegenhanger Benandonner te vechten. Deze rotsformatie, met zijn 6-hoekige basaltzuilen, aan de Noord-Ierse noordkust, zouden zijn ontstaan bij een vulkaanuitbarsting, zo'n 60 miljoen jaar geleden.  Wij waren daar in de zomer van 2002.

Maandag 12 april 2021

 Goede vrienden hebben ons verleid om in 2004 eens een heel andere kant op te gaan. Wij waren met hen in Wallis, Zwitserland en dan moet je de Gornergratbahn en de Matterhorn natuurlijk niet overslaan. Een schitterende reis om nooit te vergeten!!!!

Over een tv kastje en mooie herinneringen

 Suzanne en ik zaten te kletsen over tv series en Ziggo perikelen toen Suzanne ineens zei: "Weet je nog dat we in Roybridge ook zo`n kastje hadden en we geen flauw idee hadden wat we er mee aan moesten". Waarschijnlijk zag ze, toen ze dat zei, de Ziggo mediabox, onder onze tv staan en het resultaat van die opmerking was, dat we allebei in de lach schoten. Jazeker, ik wist precies wat ze bedoelde. Daar stonden we dan in het huisje in Schotland en wilden na het eten even van de Schotse BBC genieten. Er was echter één probleempje. Om ook maar iets te zien hadden we dat mysterieuze kastje nodig en zo`n ding hadden we nog nooit gezien. Tot overmaat van ramp moest er ook nog een soort creditcard in. De gleuf ervoor hadden we snel gevonden, maar de manier waarop hij erin moest was niet erg duidelijk. Tot slot lagen we alle drie [Suzanne, Arie en ik] languit op de grond voor de tv om te proberen, enig leven in dat apparaat te krijgen. Het lukte voor geen meter. het beeld van de tv was zwart en bleef zwart. 

 Suzanne wist nog, dat we uiteindelijk naar het receptie/kantoortje van de eigenaar van het park zijn gegaan. Toen zij over dat kantoortje begon, schoot het mij ineens allemaal weer te binnen. Nog nooit had ik in een receptie/kantoortje zo`n bende gezien. Toen ik er stond, bedacht ik, dat het me een volslagen raadsel was, hoe hij daar nog maar iets kon vinden, laat staan, enige werkzaamheden zou kunnen verrichten. Overal lagen stapels papieren en ik heb maar niet gevraagd hoe hij het klaarspeelde om daar nog enige wijs uit te worden. Maar okee, daar kwamen we niet voor, we wilden hulp met de tv. Waarschijnlijk heeft hij ons een goed advies gegeven, want als er nog meer trammelant was geweest, had ik me dat zeker herinnerd. 

 Dit hele verhaal speelde zich af in het jaar 2000, en dat is natuurlijk al een tijdje terug, maar het blijft voor mij nog steeds onvoorstelbaar, dat zo`n tv kastje, dat tegenwoordig zo gewoon is, voor ons toen iets raadselachtigs leek, waar we niets van begrepen en hoewel de digitale functie van dat ding veel beperkter was dan nu, was het zondermeer onze eerste kennismaking met betaal tv. Nu heten die kastjes "een box" en ze kunnen heel veel meer. Ook hoeft er allang geen kaartje meer in.

Toen we een beetje uitgelachen waren over het feit dat we toen zo onwetend waren, realiseerde ik me ineens iets totaal anders. Wat een herinneringen hebben wij met z`n tweetjes. Niet alleen de "gewone" herinneringen van moeder en kind, maar de herinneringen aan al die reizen met Karel en Arie, die zijn verjaardag [19 maart] altijd "ver weg" wilde vieren en erop stond dat Suzanne mee ging. Extra leuk is het, dat zij totaal andere dingen onthouden heeft dan ik en dat we samen zo af en toe eens heerlijk kunnen lachen, als er eentje van ons weer eens komt met doldwaze herinnering van één van die trips. Helaas is Karel daarbij bijna nooit van de partij. Ook hij weet nog veel, maar zoals wij tweetjes met die herinneringen omgaan, zal het bij Karel nooit gaan. Daar is hij veel te stil voor. Die trips, zijn helaas verleden tijd, want Arie is er niet meer en Karel is intussen te immobiel geworden om nog zo`n grote reis mee te maken, maar deze herinneringen vergoeden veel.

En nu, even na middernacht, in de tijd dat het stukjes schrijven bij mij het beste lukt, kijk ik ineens naar de linker onderhoek van mijn laptop. Ja, ik dacht het al, het is 19 maart 2021. Oei, dat is wel heel toevallig. Ja, Arie, je zou vandaag 73 zijn geworden en dat zouden we dan hebben gevierd ergens in verweggistan, uiteraard met Suzanne erbij.

Geschreven: 18 en 19 maart 2021
Dagtekening: 18-21 maart 2000 en nu

Het merkwaardige jaar 2021 [maart]

Vandaag is het de dag van de 2e kamer verkiezingen, maar om te stemmen hoefde ik dit keer, voor het eerst van mijn leven, de deur niet uit. Om de risico`s zo klein mogelijk te houden, kregen wij 70-plussers een nieuwe manier van stemmen aangeboden. Tw. Briefstemmen. Dus veilig thuis je stem uitbrengen en dat hoefde niet eens met het tradionele rode potlood. Het was een vreemd gevoel toen ik de papieren ervoor in mijn handen had. Stel je voor, zit ik daar thuis met een officieel stembiljet voor mij op tafel. Iets wat je normaal alleen maar ziet, als het je plechtig wordt aangereikt, nadat je naam is voorgelezen, door een officieel persoon op een stembureau.

Toen ik het vakje naar keuze had ingevuld, deed ik dat stembiljet, in een speciale envelop. Die envelop ging, samen met de [van mijn handtekening voorziene] stempas, in een tweede envelop. Ik moest wel even goed lezen, hoe ik het allemaal moest doen, maar toen ik eenmaal doorhad hoe het werkte, dacht ik meteen, daar is goed over nagedacht. Bij het tellen gaat dan de envelop met het stembiljet op de ene stapel en de stempassen op een andere. Alles netjes gescheiden van elkaar. De stembiljetten worden uitgelezen en geteld, terwijl ze aan de stempassen kunnen zien, wie er zijn stem heeft uitgebracht. Ik heb meteen Karel gepord ook maar weer eens een stem uit te brengen, want het zat me helemaal niet lekker dat hij dat nooit meer deed. Gelukkig heb ik een partij van hem losgekregen, voordat hij mijn keuze wist en kon ik het hele ritueel met zijn papieren nog een keer herhalen.

Maar goed, dat briefstemmen heb ik vorige week al gedaan. Naderhand bleek dat niet iedereen deze handelwijze begrepen had, en er is nog wel wat te doen geweest over het wel of niet meetellen van de stembiljetten, die met de stempas, in één envelop zaten. Ach, ik begrijp het wel. Lezen is moeilijk, maar dat dat stembiljet apart in een envelop moest stond er met koeienletters op, en zelfs ik had het door. En dat zegt wat hoor. Gelukkig is alles nog goed gekomen en worden de stemmen gewoon meegeteld. Het enige wat wij als briefstemmers misten was het gratis rode potloodje, wat de mensen mee kregen, die daarmee op het stembureau het vakje van hun keuze hadden rood gemaakt. Haha, een slimme zet om te voorkomen, dat de "bemensing" van de stembureau`s de hele dag bezig zouden zijn om potloden te poetsen.

Ook ik ben intussen gevallen voor een bezigheid die, tijdens deze coronaperiode immens populair is geworden. nl. legpuzzels maken! Ineens had ik het te pakken en in een dolle opwelling bestelde ik, bij een totaal onbekende website, een schitterende ronde puzzel, die achteraf, met zijn 1000 stukjes wel een beetje te gemakkelijk bleek te zijn en daardoor veel te snel klaar.

Vaag wist ik van het bestaan van de Jan van Haasteren puzzels, omdat ik er eentje had gezien in de wachtkamer van de afdeling Radiotherapie van het ziekenhuis. Op de foto probeert Suzanne een stukje te passen terwijl we beiden zaten te wachten, dat Karel klaar zou zijn met een bestralingsbehandeling. 

Nu ik weer in de "puzzelmodus" verkeerde, ben ik gaan googelen en toen ging er een wereld voor mij open. Wat zijn die leuk en ik ontdekte, dat er een ruime keus was, van 550 tot 5000 stukjes per puzzel. Ik werd overmoedig en bestelde Jan van Haasteren`s "veemarkt" van 2000 stukjes, maar ik zag even over het hoofd, dat die niet paste op de plaat, die ik voor de vorige puzzel had gebruikt. Oei, wat nu?

Even naar de Gamma en een plaat op maat laten zagen was er niet bij en zonder dat ding kon ik toch echt niet beginnen. De enige mogelijkheid om de Gamma in te kunnen, zag ik op hun website, was met een personal shopper en dat heb ik dus maar gedaan. Dat het niet helemaal ging zoals ik wilde staat in het volgende fb-bericht.

Maar ik kon in ieder geval beginnen. Die eerste twee stukjes waren een eitje, maar ik kwam er al snel achter, dat het een andere soort puzzelen werd, als dat ik gewend was om te doen. Het werd geen oeverloos stukje pakken en proberen of het past, het was meer een stukje pakken en op de voorbeeldplaat zoeken, waar de afbeelding van het stukje, in de puzzel te vinden was. Maar het plaatje was nogal klein. Ineens kreeg ik een idee, waar ik eigenlijk best wel trots op was. Ik maakte een foto van de plaat en zette die op de tablet. Toen kon ik alles uitvergroten en was het een stuk gemakkelijker om de plek van het stukje te vinden.

Na negen dagen was hij klaar en zetten ik de foto in fb met het volgende commentaar: "Nu weet ik weer waarom ik nooit geen puzzels meer kocht/bestelde. Ik zit, als ik voor driekwart klaar ben, totaan 10 stukjes voor het eind, in de zenuwen of ze er allemaal wel zijn. O, ja, en er eentje aan de mouw van je wollen trui laten plakken en die dan een uur later uit het afwaswater vissen is ook niet echt gezond voor je gestel. Voor het stukje zelf trouwens ook niet. Ik heb het aardig kunnen restaureren maar ik blijf het natuurlijk zien. Ach, ja er zijn ergere dingen en hoe je het ook bekijkt, de puzzel is compleet. Toch was het enorm leuk om te doen."

Op 12 maart kregen we van de weergoden nog even de boodschap, dat de winter toch echt nog niet voorbij is. Ineens kletterde er een enorme hagelbui tegen de ramen en in no-time was het helemaal wit buiten. Zo raar heb ik het nog nooit gezien.

Nu terug naar vandaag. Vanaf deze datum, zijn de coronaregels voor de niet essentiele winkels iets verruimd. Er mogen heel spaarzaam weer wat mensen de winkel in en dat was te merken. Ik was vanmorgen met Suzanne, die even niet voor de voeten wilde lopen van de werklui, die bezig zijn aan haar nieuwe wc/badkamer, naar Appie in Purmerend. Die winkel durfden we wel aan, want het is een heel ruim opgezette supermarkt. Toen we binnenliepen in het kleine winkelcentrum zagen we meteen de gevolgen van die verruiming. Op een "Efteling-achtige" manier, werd het kooplustige publiek bij de Action opgevangen. Heel netjes allemaal, en ik heb veel respect voor het personeel, die toch maar opgescheept zit met een heleboel extra werk.

Na een paar uur waren we weer terug in het Westfriese en heb ik, toen ik Suzanne naar huis bracht, mijn nieuwsgierigheid bedwongen om haar nieuwe badkamer nu al te gaan bekijken. Ik wacht netjes totdat "de heren van de Woonschakel" morgen klaar zijn. Ook dat is een gevolg van corona, want anders was ik allang een keer bij haar binnengebanjerd.

Enkhuizen, Elsenburg - Mist

Vanmiddag wilde ik even bij Sjakie Knakie mandarijnen en sinaasappels gaan kopen. Zo gezegd, zo gedaan en in schitterend weer met volop zon en 8 graden op de thermometer, vertrokken we richting Zwaagdijk. Toen dat fruit allemaal in de achterbak lag, wilde ik nog wat kartonnen dozen kwijt bij de HVC in Middenmeer, maar daar stond zo`n rij wachtenden, dat ik, met de gedachte: "Zonde van mijn tijd, die dozen komen maandag wel", de auto maar heb omgedraaid,  

Toen we vanaf Medemblik, via Andijk weer richting Bovenkarspel reden, zag ik op de weg tussen Andijk en het Streekbos, boven Enkhuizen een hele vreemde donkerkleurige wolkenstrook hangen,
in de verder, nog steeds, strakblauwe lucht. Een fikse regenbui leek het me niet, maar, wat dan? Ik ben helemaal niet nieuwsgierig hoor maar ik wilde toch wel even weten wat het was en sloeg halverwege Andijk en Bovenkarspel linksaf, en reed over de Elsenburg naar het IJsselmeer. Toen ik bijna bij de dijk was, bereikten we de beginrand van die donkere strook en doken meteen een dikke mist in. Dat was een gekke gewaarwording!! De hele middag volop zon en dan, van het ene op het andere moment, weg zon, een dikke mist. en koud!! Want ook de temperatuur was ineens tot 4 graden gedaald. Zo extreem hadden we het nog nooit meegemaakt.

Geschreven: 27 februari 2021
Dagtekening: 27 februari 2021

Celtic Music

Ik zit met een beetje prikkende ogen muziek te luisteren. Van onze grote reizen naar ons geliefde Ierland hebben Karel en ik, een heleboel mooie herinneringen en foto`s overgehouden, maar we hebben tijdens die vakanties, ook een bijzonder, weliswaar onschuldig "virus" opgelopen. Wij kwamen, toen we door het land toerden, al snel in aanraking met de schitterende Ierse muziek. Er zijn opvallend veel, nog net niet op elke straathoek, schimmige kleine winkeltjes, die CD`s verkochten en ook in de souvenirwinkels zagen we een ruimte plaats ingeruimd voor muziekvideo`s en -CD`s. Natuurlijk hebben we er de nodige gekocht. Zowel in een winkel in het centrum van Dublin, als in een piepklein souvenirwinkeltje ergens op het totaal uitgestorven eiland Skye [in Schotland], overkwam het me, dat ik, net binnengekomen, helemaal onder de indruk was, van de muziek die daar speelde en ik de CD daarvan kocht. "Celtic Dreams" komt uit de Grafton Street in Dublin en "The Highest Apple" van Skye.

Hoogtepunt van onze muziekervaring maakten we mee in Kilkenny. Daar hebben we een avond "life music" meegemaakt in een bomvolle pub, waar de "The Irish Weavers" optraden. Je weet niet wat je meemaakt. Met een heleboel bierdrinkende Ieren, zongen we luidkeels mee. Danny boy, Molly Malone, The fields of Athenry, en ga zo maar door, liedjes te over, die wij intussen ook al aardig begonnen te kennen. Toen men aan "The red rose cafe" begon, ging iedereen uit zijn dak. Die titel zei me in eerste instantie niets, maar toen het begon, was ik totaal verbaasd, want het ik herkende het snel. Het was net of Vader Abraham met zijn "Kleine cafe aan de haven", even zijn stem liet horen daar in Kilkenny. Het nummer blijkt in daar in Ierland een absolute topper te zijn, wat toch niet niks is voor een liedje. over een cafe aan de haven, van het Westfriese Hoorn, waar ene Pierre Kartner even een biertje nam. Een onvergetelijke ervaring. Later op die avond hebben we nog even met de bandleden staan praten en natuurlijk gingen we met de twee door hen uitgebrachte CD`naar huis. Inclusief "The red rose cafe", wat te vinden is op één ervan.

Het lijkt wel, of muziek in de genen zit van alle Ieren, en ook als je eens goed kijkt naar de popsterren van de afgelopen jaren, zijn er een heleboel met Ierse roots. En dat zijn niet de minste artiesten. Noemen van namen doe ik niet, want dat is eigenlijk niet helemaal eerlijk tegenover de ontelbare [vooral buiten Ierland] volslagen onbekende artiesten, die even mooie en fijne muziek maken.

In afgelopen jaren, toen het nog niet zo moeilijk was, muziek te downloaden, heb ik alles wat er te vinden was in die categorie, binnengehaald en samen met de netjes gekochte muziek , heb ik een grote muziekbibliotheek op kunnen zetten in MP3. Voor mijzelf heb ik de muziek ingedeeld in 3 categoriën met de volgende namen. 1-Celtic Music, 2-Celtic Homesongs en 3-The Irish/Scottish whistle`s. Verder gebruikte ik naam "Celtic", ipv. "Irish", omdat ik bij het samenstelling van mijn verzameling ook de Schotse muziek toevoegde. Er is weinig verschil tussen die twee, behalve dan natuurlijk de beroemde doedelzakmuziek. Ook persoonlijk kan ikzelf weinig onderscheid maken tussen Iers en Schots, want vele teksten zijn in het Gaelic, een taal, waar in mijn ogen een beetje mystieke sfeer omheen hangt en waar ik, jammergenoeg, niets van begrijp. In de eerste groep, "Celtic Music" deelde ik, de voor mij mooiste muziek in, zoals, Enya, Clannad, Secret Garden en Celtic Women en nog veel meer. De tweede, "Celtic Homesongs", bevat leuke en heerlijk sentimentele liedjes, waarvan ik "The Dubliners" het grootste voorbeeld vind en de derde, de "Irish/Scottish fiddles" [viool en accordeon], waarnaar ik maar heel zelden luister. Af en toe zijn ze wel eens grappig, maar ik heb er ook niet veel van, alleen wat toevallig op de CD`s stond, omdat ik die eigenlijk niet zo mooi, en veel te druk vind.

Nu we door Karel`s ziekte en ook gewoon door het ouder worden, het jammergenoeg niet meer mogelijk is ons geliefde Ierland te bezoeken, ben ik dubbel blij, met die muziek. Niet alleen om daar heerlijk, thuis en in de auto, naar te luisteren, maar het is ook een van de weinige dingen, waarmee ik tot Karel kan doordringen en ik stond werkelijk versteld van het feit, dat hij tijdens de dagbesteding, waar ze naar muziek luisterden, hij, ineens om de Dubliners vroeg. Vandaar die prikkende ogen!

En dat ik daar vaker last van heb, bewijst het stukje wat ik schreef op 25 februari 2017 toen ik midden in de verhuizing zat:

" Vanmiddag reed ik in de stromende regen richting Bovenkarspel. Opeens hoor ik een van mijn meest favoriete Ierse nummers, "The Cliffs of Doneen", door de autoluidsprekers komen. Met de volume ruim hoger dan goed is voor een mens zijn oren moest ik wel heel goed opletten om bij de les te blijven. Ik zag me weer staan, helemaal in mijn eentje aan de uiterste noordkust van Ierland. In een adembenemend mooie natuur stond ik daar. De felle wind kleedde me bijna uit en de zee was tropisch blauw. Het begon verdacht te prikken in mijn ogen en voordat ik het me realiseerde rolde de tranen over mijn wangen. Wat is dat nou? Zo ken ik me niet? Ben ik ineens zo "soppy" geworden? Ach, waarschijnlijk doet een verhuizing toch meer dan ik wil toegeven. Pfffff........."

Geschreven: 26 februari 2021
Dagtekening: 1999-heden

Persco

 Donderdag 25 februari 2021

Potverdikke, ligt de stroom er alweer uit. Dat is de tweede keer in een korte tijd. Dat is vervelend, niet, omdat ik niet zonder kan, maar de onzekerheid hoe lang het gaat duren en de dreigende kou, vanwege een niet werkende verwarming, maakt, dat ik me daar, op zijn zachts gezegd, een beetje ongerust over maak. Het is nu een klein halfuurtje aan de gang en hopelijk is het gauw over. En dan ineens, terwijl ik dit stukje zit te tikken, zie ik "Plugged in" op mijn scherm verschijnen. Dat is grappig en gelukkig maar, want mijn accu stond nog op één streepje en het zou dus niet lang meer duren, voordat het beeld op zwart zou gaan.

Een beetje laat, wil ik nog even een foto kwijt. Hij circuleerde al vanaf 17 november 2020 op facebook, maar nu ik mijn werkmap "stukjes" aan het opruimen ben, zie ik dat hij nog steeds zijn beurt afwacht, om hier verwerkt te worden. Ik vind het nog steeds één van de leukste foto`s, die ik, "corona-gerelateerd" tegenkwam. Bakkerij van Breemen, bij wie dit prachtige werkstukje in de etalage stond, ontdekte ik, na een korte zoektocht op Google, is gevestigd op de Laarderweg in Bussum. Oei, dat is een straatnaam, die bij mij, een vat van herinneringen open trekt. Ik ken die buurt goed, want mijn vader woonde er vlakbij en ik denk dat ik daar dan ook, heel vaak, ben langs gekomen.

                             

Radio

Geschreven: 18 februari 2021
Dagtekening: jaren `50

Dat is toch niet meer voor te stellen in 2021! Mijn ouders hadden in ons gezin maar één radio. En niet een radio, die je even in je zak stopt, nee, het was een heus meubelstuk, die net als de tv later een prominente plaats had in de kamer. Wat later kwam daar een platenspeler bij, maar TV, CD en internet, daar had toen nog niemand van gehoord. Het was op die radio, gewoon luisteren naar praten en muziek, wat er op dat moment te horen was, en als je een bepaald programma wilde beluisteren, wat pas later werd uitgezonden, moest je daar gewoon op wachten. En dat was dat. De enige mogelijkheid om een muzieknummer van je keuze te horen, was was "een plaatje aanvragen" bij één van de vele verzoekprogramma`s. Geen wonder dus dat de Arbeidsvitaminen, waarin, per bedrijf, zulke verzoeknummers werden gedraaid, een zo razend populair programma was. Er werd heel veel naar geluisterd, ook door mij, hoewel, alleen wanneer ik de kans had, want 10 uur in de ochtend, is nou niet bepaald een tijd, dat ik veel thuis was. School was er ook nog! Toch herinner ik me, dat mijn moeder me vaak met mooi weer naar buiten heeft "geschopt", want ik was niet bij die radio weg te slaan. En ja, gezond was dat natuurlijk niet.

Ook De Familie Doorsnee, een hoorspel, dat 1x per week op maandagavond werd uitgezonden, was in die jaren immens populair en ondanks dat ik toen al een jaar of zeven was, herinner ik me er slechts heel vaag iets van. Schijnbaar vond ik het niet interessant genoeg. Wat ik nog wel goed weet is, dat we met spanning in 1952 luisterden naar de reportages uit het getroffen gebied van de watersnoodramp, want we waren net vanuit uit dat gebied naar Amsterdam verhuisd en met broerlief luisterden ik samen, iedere avond om 7 uur, voordat we naar bed gingen. Eerst was dat naar Paulus de Boskabouter, die met zijn boze Eucalipta, ons zijn avonturen vertelde en later werden dat de hoorspelen van Saskia en Jeroen, die geschreven waren door Jaap ter Haar. Dat was in 1956, te zien op de foto, waarop ik samen met broer Hans aandachtig zit te luisteren.

Toch was ik niet blij met dat ding. Net als later met de tv, was het een dwingeland van de eerste orde, want juist op het enige moment dat ons gezin, met z`n viertjes gezellig bij elkaar kon zijn op een dag, nl. bij het avondeten, was het mondje dicht. Nooit konden mijn broer en ik op dat cruciale moment onze verhalen kwijt. Want hoe ging het dan? Klokslag zes uur stond het eten op tafel en ging de radio aan. Nieuwsberichten! Pappa luisterde naar het nieuws en dat was dat. Zou het alleen die 10 minuten nieuwsberichten zijn geweest, was het nog wel te doen, maar nee, dat was pas het begin. Daarna kwam "Commentaar op het nieuws", een soort "uitgelicht" praatje over een van de nieuwsitems en dan, gelukkig niet elke dag, blijkt uit mijn google zoektocht, begon de heer GBJ Hilterman ook nog een keertje met zijn "Toestand in de wereld". Als dat allemaal was geweest, waren we met gemak een half uur verder en had ik het avondeten, intussen ook wel naar binnen gewerkt, waardoor het meest sociale moment van de dag, in mijn ogen compleet was verpest. Dat had ik zo klein als ik was, helemaal door.

Nu ik zelf ouder ben en ook iemand, die dag in, dag out met de telefoon in de hand het nieuws zit te lezen, begrijp ik mijn vader ook wel, want hij toen het nieuws natuurlijk niet zoals nu, 24/7 binnen handbereik. Maar heus, was het nou zo moeilijk geweest, om dan dat avondeten een half uurtje te verzetten. Daar snap ik nog steeds niets van en vragen kan ik het ook niet meer. Hoewel, misschien hebben mijn moeder en ik het wel geopperd, maar was dat meer een zaakje van "Pappa`s wil is wet".Ja daar had ik toen al aardig ervaring mee, en dat ik er na ruim 60 jaar, weer over begin en zelfs de programma-namen nog weet, blijkt wel hoe hoog het me altijd heeft gezeten.

Vandaar ook, dat ik met het verleden in mijn achterhoofd, me heel bewust heb voorgenomen het anders te doen. Natuurlijk heb ik onze kinderen ook wel eens gevraagd even hun mond te houden, maar zelden tijdens het avondeten, wat bij ons meestal leuke, en vaak ook chaotische, momenten zijn geweest.

Aanvulling: 19 februari 2021:

Toeval bestaat niet zeggen ze altijd, maar wat het dan wel is weet ik niet, maar precies één dag later pikte ik een stukje NOSJournaal mee, waarin ik hoorde dat, die dag de Arbeidsvitamine zijn 75e verjaardag vierde. Ik dacht meteen aan dit stukje en was heel verbaasd, dat het programma nog steeds bestond.  

Amsterdam in coronatijd

 Eigenlijk wil ik vandaag nog even namijmeren of die bizarre rit van gisteren door het centrum van Amsterdam. Suzanne was mee, en voordat we de stad inreden, wilde ik haar eerst de situatie laten zien, hoe de rijbanen waren ingedeeld in de Gaaspendammer tunnel. Ik dacht dat ik het na, twee keer proberen en vier keer foutrijden, het wel onder de knie had, maar helaas niets was minder waar. Voor de vijfde keer ging het fout. Het was een raar gezicht, daar bij Ikea, die lege parkeerplaats, maar dat zag ik niet vanaf de beoogde afslag, want die had ik voor de vijfde keer gemist. Met een flinke deuk in mijn ego, heb ik het met een grote omweg nog een keer geprobeerd en zowaar,ik durf het bijna nog niet te geloven, maar krijg ik de indruk dat ik het nu bijna door heb. Eigenlijk is het simpel, maar je moet het even weten. Er zijn twee tunnelbuizen. De linker, met twee rijbanen, gaat rechtstreeks naar de A2-linksom, richting Utrecht. De rechter heeft 3 rijbanen. De meest linkse rijbaan gaat rechtstreeks naar de A2-rechtsom, richting Amsterdam en de andere twee komen uit op de afslag naar Ikea. Als ik dus maar rechts aanhou, en niet halverwege, per ongeluk de tunnel uitrij op de afslag naar Gaaspendam, kom ik in ieder geval bij Ikea en belangrijker, ook een patatje behoort dan tot de mogelijkheden. Kijk, als het nou wat simpeler op de borden zou staan of ligt het aan mij? Geen idee, maar in mijn beleving staat zoveel op, dat ik door de bomen het bos niet meer zie. Tijdens mijn zesde poging belandde ik op de afslag van Ikea en wilde richting binnenstad. Dus eigenlijk weer niet goed. Hoewel, het was in ieder geval de juiste tunnelbuis. Nu de rijbaan nog!. Om nog meer problemen te vermijden, koos ik een bekende weg en ben via Abcoude naar de A2 gereden.  

Maar ik hou op over die verhipte tunnels. Wat erna kwam was veel interessanter. Via de A2 en de brug over de Amstel reed ik de Rijnstraat in. Het was superdonker en nat weer en het gaf een raar gevoel. Overal waar ik keek zag ik fietsen. Als er maar even ruimte was, stonden er fietsen, rijen dik, neergesmeten of netjes in een rij. Oversteken was bijna niet te doen, want dan moest je eerst door een dikke rij fietsen heen worstelen. Ik zag alleen in de vele kleine levensmiddelenwinkeltjes licht. Verder waren de winkels meestal donker en dicht. Veel mensen liepen er ook niet op straat.  We gingen verder de stad in. Reden rechtdoor bij de stoplichten van het Victorieplein en ik maakte Suzanne attent, dat ik hier vroeger veel kwam, in het winkeltje rechts op de hoek. Eerst was het een platenzaak en later werd het een brillenwinkel. Tot mijn verbazing was het dat nog steeds, hoewel het vroeger vast geen Pearle zal zijn geweest. Ook in de eerste straat links kwam ik vaak. Dat was toen we pas in Amsterdam woonden en mijn ouders in de Ijsselstraat, korfbalenden op de velden van Deetos. De ruimte is er nog, de korfbalvelden niet. Het is nu een pleintje en trapveldje met doelen voor de jeugd. We gingen door. De Rijnstraat wordt Van Woustraat, staken de Ceintuurbaan over en ik maak Suzanne attent dat links de Albert Cuypmarkt is. Dat had ik niet hoeven doen. De aankondiging boven de weg was duidelijk genoeg, maar geen markt te zien. Weer zo`n raar gevoel. Meestal krioelt het hier van de mensen, maar ik keek in een dode straat, met veel nat asfalt en geen mens of kraam te zien. 

Bij de Amsteldijk ging ik linksaf, niet zeker wetend, of ik de Utrechtsestraat per auto door kon. En ik wilde toch echt richting Dam. Dan maar via de Vijzelstraat. Dus gingen we bij de Heinekenbrouwerij rechtsaf en draaide, via de rotonde, de Vijzelstraat in. Nou, er mocht dan lockdown zijn, dat gold niet voor de werkzaamheden. Had ik in de Rijstraat, zodra ik de brug overkwam als deels over de trambanen gereden, hier was het nog veel erger.  Dat had ik dus zeker niet verwacht. Na al die jaren te hebben open gelegen vanwege de Noord-Zuidlijn, zou het nu toch wel eens klaar zijn, had ik gedacht. Niet dus. Alle bruggen waren gehalveerd en ik moest links langs de trambanen laverend door de straat. Het was een compleet woud van rood-witte palen. Gelukkig had ik hier een voorganger en ik maakte er dankbaar gebruik van om in zijn kielzog de weg te vervolgen. Het Muntplein was uitgestorven. Geen enkele voetganger op de voor mij zo overbekende , door toeristen overbevolkte, oversteekplaats en wandelroute vanuit de Reguliersbreestraat, onder de Munt door naar de Kalverstraat. Zo gek! Mijn voorganger ging de Doelenstraat in, dus waren we weer alleen. 

Over het Rokin naar de Dam. Veel tijd om hier om me heen te kijken had ik niet, want ook hier namen de werkzaamheden en de daarbij komende wegomleggingen mijn hele aandacht in beslag. Als enige weggebruiker, staand voor het stoplicht voor de Dam, naast het wassenbeeldenmuseum was het of we alleen op de wereld waren. 

De Dam bijna leeg, voor noch achter ons een auto en hier kon ik zelf rustig de auto stilzettend, uit het raam,  even een foto nemen. Het Damrak was hetzelfde verhaal. Toen ik eenmaal aangekomen was bij het Centraal station wilde ik linksaf. Dat was vroeger een hachelijke onderneming met al die overstekende voetgangers, die vanaf het station, het Damrak opliepen. Nu had het gemakkelijk gekund, maar helaas, het kon niet meer, en ik moest voor de St.Nicolaaskerk langs, mijn weg vervolgen. Daar ik, door al die wegomleggingen en opgebroken straten, even geen idee meer had, hoe ik achter het Centraal Station kon komen en ook geen zin had weer ergens vast te lopen, heb ik, heel laf, de simpelste route gekozen.  Met een vaartje van 70 km. reden we door de IJtunnel en via de IJdoornlaan belandden we weer op de A10. Sinds de 100 km regel mijdt ik als het even kan de snelwegen. Maar ik was zo onder de indruk wat we hadden meegemaakt, dat ik als een brave burger de A7 afsukkelde richting Hoorn. Het was een indrukwekkende rit geweest.  

[Foto`s: gemaakt door Suzanne, behalve die van de Dam, zoals ik al schreef in het stukje]

Geschreven: 4 februari 2021
Dagtekening: 3 februari 2021