Wasmerkjes

Geschreven: 23 juli 2020

Dagtekening: eind 2010-nu

Een paar maanden geleden schreef ik de volgende zin, met de bedoeling er een stukje van te maken. “Toen ik vanmorgen de was aan het opruimen was, zag ik ineens het kleine wasmerkje in de theedoek. Oh, dacht ik meteen, die was van mamma geweest. Van haar laatste 6 weken daar in `t Kampje in Loenen aan de Vecht”.

Het stukje kwam er toen niet, en nu, een paar maanden [en een heleboel wassen] verder, ontdek ik dat er nog meer zijn. In een theedoek, zoals ik al zei, maar ook vond ik er nog eentje in een washandje en eentje in een badhanddoek. En...misschien zijn er nog wel meer?. Ook wandelt er hier een washandje rond met een wildvreemde naam erop. Vreemd hoor, zouden ze er zo`n zoodje van maken, in de wasserijen van de verzorgingshuizen. Ach eigenlijk geen wonder, dat er zulke verstekelingen tussen zitten. Ga er maar eens aanstaan, om die hele boel uit te zoeken, want ze hebben het al druk genoeg. En daarnaast, mamma controleerde het ook niet meer, want zij kon die merkjes helaas niet meer lezen. Sterker nog, ze zal zich niet eens meer met dat wasgoed hebben bemoeid.
                                              

Maar dat ze nu bij mij tussen de was zitten vind ik geweldig. Iedere keer als ik er eentje zie, geeft me dat weer een liefdevolle en warme herinnering aan haar. En die vreemde eend in de bijt? Die levert me een glimlach op met de gedachte: “Wie zou het toch geweest zijn?”.

9 september 2025

Bovenstaand stukje schreef ik in de zomer van 2020, niet wetende dat drie jaar later de wasmerkjes ook mijn leven binnen zouden komen. Toen Karel in mei 2023 in een verpleeghuis ging wonen, werd mij de keuze gesteld, om zelf zijn was te blijven doen of het via het verpleeghuis laten verzorgen. Ondanks de pittige rekening die het me maandelijks oplevert, heb ik gekozen voor de tweede optie. Gelukkig kan ik het betalen, want ik moet er toch niet aan denken, dat ik die gigantische berg wasgoed, van een man met een stoma en katheter, die beiden nogal eens de nare gewoonte hebben om te lekken, zelf zou moeten doen.

En ja, ik heb intussen bij hem ook al wel eens een vreemde eend in de “wasmerkjes”-bijt gezien. Helemaal niet erg toch? Net als bij mamma, ziet ook Karel het niet meer en ik ben wel de laatste om me daar druk over te maken.

Zelfscannen

Ik was al een tijdje niet bij de Lidl in Hoorn geweest en dat zou ik merken ook. Het begon al toen ik een winkelwagentje pakte.



Op het handvat zat een nieuwe houder, waarin je duidelijk een smartphone kan plaatsen. “Huh, niet zo handig”, was mijn eerste gedachte, want als je tijdens het boodschappen doen, je winkelwagentje en daarmee dus ook de telefoon even uit het oog zou verliezen, kon die er [zo leek op het eerste gezicht] door onbevoegden, zomaar worden uitgehaald. Gelukkig zag ik, na een beetje verder kijken, dat er toch wel goed over was nagedacht, want je kon, door zijkanten van de houder, naar binnen te klappen, het apparaat vastzetten. Maar, hoewel ik meestel wel voor iets uitproberen ben, heb ik me er toch maar even niet aan gewaagd.

Eenmaal binnen ging het al vanouds, totdat ik bij de zelfscan kwam. Het was er druk en alle zelfscan-kassa`s waren bezet. Ik ondernam een spurtje, toen ik een dame, haar kassastrook uit het kassa-apparaat zag halen, en scande daar snel mijn net sinaasappels in. In de haast, had ik al wel gezien, dat er een groot plateau links naast de kassa`s was geplaatst, wat ik nog nooit eerder had gezien en waarop met grote letters het woord "weegschaal" te lezen was. Ik schonk daar verder geen aandacht aan, wetende dat ik niets te wegen had. Toen ik na de sinaasappels, mijn crackers wilde scannen, kon ik dat niet, want het scherm van de kassa gaf aan, dat ik die sinaasappels op de weegschaal moest leggen. “Huh?”, dacht ik, “Een net sinaasappels is toch al gewogen?” Na een paar vruchteloze pogingen om door te gaan, heb ik, me nogal onnozel voelend, gedaan, waar dat scherm om vroeg en jahoor, ik kon weer verder. Ik scande een pak crackers in en weer vroeg het scherm, om het artikel op de weegschaal te leggen. Toen had ik het wel even gehad, want ik snapte er helemaal niets meer van. Een medewerkster, die me blijkbaar nogal zag klungelen, kwam naar mij toe en vertelde me dat tegenwoordig alle gescande artikelen op de weegschaal moeten worden gelegd en dan, nadat de prijsaanduiding op het kassascherm groen is geworden, je verder kan. Na haar verhaal werd me nog even fijntje gewezen op de uitleg, die levensgroot boven de kassa hing.

Tja…. wat moet ik dan nog zeggen. Eigenlijk maar één ding. Sorry…., maar iedereen die mij kent, weet, dat lezen is niet mijn sterkste kant is en zeker niet na een sprintje bij drukke kassa`s en daar komt nog bij dat het woord "weegschaal" me ook nog eens op het verkeerde been zette. Ik had niets te wegen, dus waarom zou ik dan alles op een weegschaal leggen. Dat deze handeling ter controle is toegevoegd is achteraf gezien wel duidelijk, maar toch ontkom ik wederom niet aan de gedachte, dat onze medemens, die het niet zo nauw neemt, het je soms behoorlijk lastig kan maken.

Geschreven: 9 augustus 2025

Dagtekening: 9 augustus 2025  

Zo herinner ik me Amsterdam

Soms heb ik dat. In een nostalgische bui dromen over mijn jeugd in Amsterdam. Er komt vanalles bovendrijven, zoals........

----- dat de Weesperstraat, er net zo uitzag als de Utrechtse- en Leidsestraat, d.w.z. een heel smalle straat, waar lijn 5 doorheen reed. Hij reed tussen de bruggen op enkelspoor, wat zich dan op de bruggen boven de gracht vertakte in dubbelspoor, zodat de trams elkaar daar konden passeren.

----- dat ik eens met een vriendinnetje mee naar huis ging in de Utrechtsedwarsstraat, naar een huis dat zo oud en scheef was, dat we onze knikkers van de ene naar de andere kant van de kamer naar de andere lieten rollen,

----- dat ik, waarschijnlijk met datzelfde vriendinnetje uit de Utrechtsedwarstraat, luid schreeuwend [want het echode zo leuk], door de galerij op het Frederiksplein liep. Op deze plek staat nu de Nederlandse Bank. Daar valt misschien ook nog wel iets te schreeuwen, maar een echo zal het niet geven.

----- dat, de grachten, net zoals nu, vol stonden met geparkeerde auto`s. Maar toch was er een wezenlijk verschil. Er was toen langs de waterkant, nog geen, railing, ter voorkoming van een "voertuigduik" in de gracht. Het bezorgde me dan ook altijd vlinders in mijn buik, als mijn vader zijn auto langs een gracht parkeerde, waar toen nog verbluffend veel plaats was.

----- dat er achter het centraal station nog een straat was, met aan de ene kant, de sjofele achterkant van het Centraal Station en aan de andere kant het IJ met een rij botenhuizen, waar het altijd heel bedrijvig was, vanwege de ponten en allerlei, op het IJ varende, boten.

----- dat ook aan die achterkant van het station, er een druk samengaan was van mannen en mooi opgedofte vrouwen, waarvan ik als kind totaal niet begreep wat er gaande was.

----- dat ik aan de voorkant van het Centaal Station moest oppassen, dat ik niet uit mijn schoenen gereden werd door snel rijdende auto`s op het Stationsplein.

----- dat, ik op kerstochtend, door een nog slapende en bijna autoloze stad met mijn ouders, naar de kerkdienst in de Oude Kerk reed. Op het Oude Kerksplein, parkeerden we de auto op een bijna leeg plein vlak voor de deur. [zie Kerstherinneringen]



---- dat ik, op een avond, een wedstrijd moest basketballen in de Oude Rai. Het gebouw, in de Ferdinand Bolstraat leek meer op een groot uitgevallen sjofel houten fabriekspand met een rond gebogen dak, wat op instorten stond. Dat klopte zowat, want het stond al op de nominatie om afgebroken te worden. Die avond, zal ik nooit vergeten, want ik speelde daar op 22 november 1963, de dag dat mijn opa jarig was en Kennedy werd vermoord. Een paar dagen later stond ik bij de nieuwe RAI om het condoleance-boek te tekenen.

----- dat aan het eind van de Waddenweg in Amsterdam-Noord de stad op hield, want vanaf daar reden wij de polder in.

----- dat er ergens bij een kerk in de Rijnstraat een Mariaverschijning had plaatsgevonden. ......

----- dat er op de Middenweg, voor de villa "Frankendael" een hele lange rij bomen stond. In het voorjaar werden deze bomen bevolkt door een heleboel reigers. Het was een gesnater van jewelste en de hele straat, tramrails en bovenleiding zag wit van de vogelpoep. Je liet het dan echt wel uit je hoofd om er onderdoor te fietsen.

----- dat mijn vaders`s eerste kantoor in de Nieuwe Doelenstraat stond. Zijn kamer keek uit over de Amstel en het Muntplein. Het raam was vlak naast het bekende balkon van Hotel L`Europe, waar ik jaren later The Beatles op de foto zou zetten.

----- dat ik een keer samen met mijn moeder speculaaskruiden ging kopen in het oude winkeltje van Jacob Hooy, bij de Nieuwmarkt. Het was toen echt nog niet zo, dat elke levensmiddelenzaak deze niet zo gangbare kruiden in voorraad had. Nog zie ik in mijn herinnering boven mijn hoofd, de bruine puntzakjes hangen, waarin wij onze aankoop later mee naar huis kregen. Geholpen werden we door een winkelbediende, die ons hielp via een soort loketje in de opbouw van de toonbank en een luide bel kondigde zowel onze aankomst als vertrek aan. Ik vermoed dat zelfs toen het winkeltje al een museale bezienswaardigheid was. Als ik tegenwoordig over de Kennemerstraatweg in Limmen rijd, waar zich de huidige panden van deze firma bevinden, word ik altijd nog herinnerd aan het bezoek aan dat bijzondere winkeltje.

----- dat het Prins Bernard Plein bij het Amstelstation werd aangelegd. Na zijn ontstaan, leek het meteen al meer op een verkeersplein dan op een stadsplein, zoals de naam doet vermoeden, met een groot rond grasveld in het midden. Lijn 5, die van het Amstelstation naar de Wibautstraat ging, reed eerst dwars door het grasveld heen, later erom heen, en daarna er weer er doorheen en zo door. Of het precies in die volgorde heeft plaatsgevonden weet ik niet meer, maar het veranderde nogal eens. Trouwens dat was ook het geval op het Weteringscircuit.







-----dat er bij datzelfde Prins Bernardplein grote gebouwen werden neergezet. De enige naam die ik me herinner is van het eerste gebouw tw. Casa Academica [Nu Hotel Casa]. Ook verscheen er de Gooiseweg, die in mijn ogen, wel heel erg breed was voor die tijd.

----- dat, de Schagerlaan, die er vlakbij lag, een klein landelijk dijkje was, dat vanaf de Hugo de Vrieslaan, door een soort diep landschap met allemaal volkstuintjes, naar de Ringdijk liep.

----- dat er op de hoek Kruislaan-Rozenburglaan een grote boerderij stond. De, daar wonende boer liet zijn koeien grazen, op de al aangelegde "dijk" wat later de Gooiseweg zou worden.

----- dat ik vanaf de Hugo de Vrieslaan, op de zijgevel van het [in aanbouw zijnde] eerste huis in de Maxwellstraat een groot bord zag hangen, met daarop "TE KOOP, 25.000 gulden".

----- dat er op de Linneausstraat een kerk werd afgebroken, maar de toren er nog altijd, [heel decoratief], staat. En over kerken en afbreken gesproken. Ook op de hoek van de Amsteldijk-Ceintuurbaan stond ook een grote kerk die ineens verdwenen was.

----- dat er, tijdens de verkiezingen, van die grappige borden op de bruggen kwamen te staan. Vooral die van de provo partij trok mijn aandacht. Verrassend is op de foto van dat bord nog de in aanbouwzijnde Nederlandse Bank op het Frederiksplein te zien.



----- dat het KNSM eiland alleen te bereiken was via een verbindingsdam. Het eiland zelf bestond uit hoge, bouwvallige pakhuizen, die hun beste tijd hadden gehad. Als ik uit de stad kwam, was er net na de verbindingsdam het SHB kantoor, waar mijn vader werkte.

Ohhh, zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan, want van mijn 8e tot mijn 18e heb ik er gewoond. Ook fietste ik, toen ik wat ouder werd, veel door de stad, naar vanalles en nog wat toe. Van het bezoek van The Beatles  [zie: The Beatles in Amsterdam] totaan de actie "Open het dorp" in de Rai. Maar goed, daar hebben we het nu even niet over. Vandaag wat herinneringen aan plekjes, die ik bezocht, en soms verdwenen zijn, zoals ik ze kende. En voor de goede orde wil ik nog even Amsterdam-West vermelden. Het komt in mijn herinneringen helemaal niet voor, want, van wat daar gebeurde, weet ik niets. Ik woonde in Oost en verder dan de lijn Olympisch stadion-Oud West kwam ik nooit. Ook staan de herinneringen niet in chronologische volgorde vermeld, maar ik heb ze opgeschreven, zoals ze, op dat moment, mijn hoofd kwamen binnenwandelen. En........ evenzo belangrijk, het kan best dat sommige dingen niet helemaal kloppen. Sorry dan, mijn geheugen is ook de jongste niet meer en speelt soms een gemeen spelletje met mij. .

En dan nog even iets wat de stad zelf betref. De Pijp, De Jordaan, en alle woongebieden in de oude binnenstad [behalve het winkel- en toeristengebied], zijn in mijn herinnering nogal sjofel tot op het achterbuurtgrenzende af. Dat is nu gelukkig wel even anders. Ik verbaas me nog steeds als ik in de stad kom, want de veranderingen zijn enorm. Alleen al een simpel tegeltje naast de voordeur eruit en een plantje erin, doet wonderen. Maar ook is de stad veel schoner dan in mijn herinnering. Dat maakt me blij en weerspreekt gelukkig weer eens de stelling dat alles vroeger beter was.

18 juni 2025

Bovenstaand stukje schreef ik alweer bijna 3 jaar geleden en net als bij sommige andere stukjes, duiken er steeds nieuwe herinneringen op die ik eigenlijk heel graag wil toevoegen. Zo vond ik op facebook wat foto`s, die precies aansluiten bij wat ik hierboven al beschreef. Bijzonder, want hoewel in de jaren '50, de focus lag op de uitbreidingen in Amsterdam-West, zijn deze een leuke uitzondering, want het zijn beelden uit mijn toemalige woonomgeving, tw. Amsterdam-Oost en de Watergraafsmeer. En dat vind ik te gek, want hoewel mijn vader en later ikzelf, veel foto`s maakten van gebeurtenissen in die jaren, kwam een beeld van de stad toch altijd op de tweede plek. En dat is nu juist, wat ik hier nu vind. Met Wikipedia als hulpmiddel voor enkele precieze data, plaats ik dus hier wat foto`s voor mijn eigen plezier. Dus geen eigen werk helaas, maar wel "Amsterdam, zoals ik het zag".

Het Prins Bernardplein:

Ik schreef hierboven al over de grillige loop van de tram en het ontstaan van de Gooiseweg. Mijn eigen foto [zie boven] maakte ik vanaf het perron van het Amstelstation. Van oudere datum is de foto die ik vond. Hij moet kort na de opening van het plein zijn gemaakt. Onduidelijk is de naamgeving. Het schijnt een tijdje Mr. Treubplein te hebben geheten en ik heb wel iets gelezen over een ander/ouder Prins Bernardplein en een verbod in de oorlog op de naam vanwege de link naar het koningshuis, maar hoe het nou precies zit, dat werd me niet echt duidelijk.

Het Amstelstation:
Ik schreef er nog niet eerder over. Het werd een vertrouwde plek. Meestal betrad ik het station via de ondergrondse ingang aan de voorzijde van het station bij de eindhalte van lijn 5. Via de grote en brede trap kwam ik dan in de grote hal. Naar boven kijkend zag ik, voor mij en achter mij, de twee fascinerende, grote muurschilderingen van Peter Alma.



Voor een kind waren die enorm. Links bevonden zich de loketten en aan het eind, na een grote krantenkiosk ging je dan naar de perrons. Ik vond het een bijzondere wereld en soms ook een heerlijke speelplaats . Veel later werd het nog een korte tijd, de overstapplaats waar ik vanuit de trein uit Abcoude, lijn 5 moest nemen naar mijn werk in de Wibautstraat. Ondanks het feit, dat de eerste foto is genomen, 4 jaar voordat ik in Amsterdam kwam, geven zo toch een goed beeld uit de tijd dat ik het leerde kennen. Een enorm gebouw in the middle of nowhere en veel te groot voor zijn doel. Ook dat is nu wel even anders.

De Hugo de Vrieslaan en de Middenweg:
Mijn looproute naar school. Vanuit mijn huis liep ik, over de Hugo de Vrieslaan naar de Middenweg. [zie: Prof. H. Burgerschool]. Bij de eerste foto stond de fotograaf volgens mij op de zandbult van de toekomstige Gooiseweg. Op de zijgevel van het huis middenrechts, hing aan de straatkant het onvergetelijke "Te koop-bord" voor de rij huizen aan de rechterkant van de Maxwellstraat. In de verte zie je de Emmakerk aan de Middenweg, waarin ik vele zondagochtenden, niet echt tot mijn genoegen, heb doorgebracht en waarbij ik op de tramhalte al die jaren op lijn 9 heb gewacht. De tram bracht mij bij de Plantage Muidergracht, waar mijn school zich bevond. Iets meer richting Diemen kwam ik in het begin ook vrij regelmatig op de Middenweg. Op de zondagen haalden mijn moeder, broer en ik, onze vader op, die heel vaak naar de voetbalwedstrijd van Ajax ging. Alleen als we laat waren, haalden wij de plek van de foto niet, want dan kwam hij ons halverwege de Veeteeltstraat al tegemoet. [zie: Betondorp]

De Weesperzijde:

Ik heb lang getwijfeld of deze foto erbij zou zetten. De Weesperzijde was wel vlak in de buurt, maar het beeld zegt me niet veel, want ik kwam haast nooit. Maar om er een [niet zo fijne] 

herinneringen aan te hebben, was dat ook niet nodig. De geur van de Blookerfabriek herinner ik me maar al te goed, want als de wind vanaf die plek onze kant op kwam, was de chocoladestank niet te harden

Dit was het voor nu. Mijn herinneringen zijn voorlopig op, maar dat kan zo veranderen. En ......mocht me weer iets te binnen schieten, dan weet ik deze plek te vinden om ze zo snel mogelijk weer op te schrijven.

30 juni 2025

Via fb, in een post van "Amsterdam levend verleden", werd me er weer een leuke herinnering aangeboden. Ik schreef in het voorgaande stuk al, dat wij vaak op de Waddenweg in Amsterdam Noord kwamen en dat wij aan het eind daarvan de polder inreden. Wij kwamen daar, omdat er een kennis van mijn ouders woonde. Op mijn foto, die mijn vader moet hebben gemaakt, werd zij opgehaald, omdat ze met mijn ouders op vakantie ging. Mijn "broertje" slooft zich lekker uit om de bagage naar de auto te brengen. Zelf ben ik helaas op in geen velden of wegen te bekennen, maar ik herinner het me goed en was er zeker bij. Voor mij is het heel duidelijk is, dat dit gebeuren zich moet hebben afgespeeld in het rijtje huizen, wat verder op de foto. Zo leuk!

Geschreven: 6 september 2022

Dagtekening: 1953-1963

Babietje

 Gemaakt: 26 juli 2025

Dagtekening: juli 2025

Frederiksoord

Ik schreef er al over in het stukje over mijn bijzondere lagere school; tw. het schoolkamp in 1956 naar Frederiksoord in Drenthe. Wie de foto`s maakte, weet ik natuurlijk niet meer, maar ik ben blij dat ik ze heb. Los van de foto`s, heb ik er twee herinneringen aan. De keiharde stromatten waarop wij sliepen en die lange weg, waaraan de hoeve lag, die we liepen om ergens te komen. Wat we er verder hebben gedaan, weet ik absoluut niet meer. In een dolle opwelling bedacht ik me, dat ik nog wel eens zou kunnen gaan kijken of de Hoeve Koning Willem III nog steeds zou bestaan.



Op 14 juli 2024 ging ik op pad. Niet helemaal onvoorbereid natuurlijk, want ik had al wel een beetje gezocht op het net. Veel kwam er niet uit. Ik had gedacht, dat het op zijn minst wel een soort vakantie-onderkomen zou zijn, maar uit niets bleek dat het zo was. Maar door dat gegoogel wist ik al wel de straatnaam en ook [via Streetview] dat het gebouw nog bestond. Maar van mijn ideaal beeld, een vakantie bestemming of boerenwinkeltje was al niet veel overgebleven. Laat staan, dat ik aan iemand zou kunnen vertellen over mijn verblijf van 68 jaar geleden.



Ik zag het gebouw al uit de verte. Het lag aan een drukke doorgaande weg [hihi, wel even anders als in mijn herinnering] en stoppen was geen optie. Dus ik reed heel brutaal het [naar het leek] particulaire erf op en zette de auto stil. Er was ruimte genoeg, want er was een grote betonnen oppervlakte. Het gebouw was nog goed te herkennen, maar gaf me zeker niet de illusie van een gezellige boerenhoeve. De vorm klopte en ook de naam was nog prominent aanwezig, maar het leek meer een schuur, waar zeker niet in werd gewoond. Ik stond op het punt even uit te stappen en wat foto`s te nemen, toen vanachter mij een boos en keihard blaffende hond een aanval op de auto deed. Ik schrok me lam en draaide heel snel het raam weer dicht. Op dat moment kwam er ook langs de zijkant van de hoeve een man op een trekker naar mij toe rijden, die zonder aandacht aan mij te schenken, voor me langs de weg op reed. Toen had ik het wel gehad. Gezellig was het zeker niet, en een dierbare illusie was totaal in de grond geboord. Ik nam wat foto`s vanuit de dichte auto en vluchtte het terrein af. In de haast zag ik ineens nog een heel klein toeristeninfo-bordje aan de linkerkant van het hek in de berm. Oei dat had ik, toen ik er aankwam niet gezien. Met vlinders in mijn buik heb ik toen toch maar even de auto op het fietspad gezet en er een foto van gemaakt. Helaas brengt de tekst hierop me ook niet echt in vervoering, want uit niets blijkt dat er een onderkomen moet zijn geweest voor een schoolkamp. Het enige bijzondere eraan is dat het gebouw een onderdeel is geweest van de Maatschappij van Weldadigheid; een project uit het verleden, waarin ik nu heel geinteresseerd in ben, maar waar ik toen, als 11 jarige, natuurlijk, geen weet van had.



Al met al, heeft de harde werkelijkheid mijn herinnering behoorlijk ingehaald en dit keer zal ik toch met de die teleurstelling moet leven. Toch kan een beetje wegdromen geen kwaad, en dan denk ik stilletjes; "Ik heb het lekker toch maar even heel anders gezien".

[Zie ook: Prof. H. Burgerschool]

Geschreven: 23 juni 2025

Dagtekening: 1956 en 2024

Het boemeltje naar Purmerend

Sinds 1986 ongeveer is mijn echtgenoot medewerker van de Stoomtram Hoorn-Medemblik en sinds 1998 wonen wij in het stoomtramstation Opperdoes, wat langs de lijn van het vermelde stoomtramtraject is gelegen. Ook ik heb de nodige klussen voor de tram opgeknapt, dus je kan wel zeggen dat wij beiden veel met "stoomtrammensen" in aanraking komen. Veel van deze mensen hebben geweldige herinneringen aan hoe het vroeger was en ze schieten helemaal vol bij het zien van beelden uit vervlogen tijden. Ik persoonlijk vind het allemaal wel heel interessant maar daar houdt het verder wel mee op.

Toch blijk ook ik, in het verleden zelf met een stoomtram te zijn meegeweest, getuige de bijgevoegde foto. Ik herinner me nog vaag, dat we naar Broek in Waterland gingen. De omgeving van de tram op de foto is niet echt landelijk dus denk ik dat hij in Amsterdam-Noord is genomen. Daar kwamen wij regelmatig, want mijn ouders hadden een huisvriendin, die op de Waddenweg woonde. Ik ga wel eens met de foto naar kenners en misschien kunnen die achterhalen waar de foto genomen is. Ik vind het een geweldige foto en voor de trammensen zullen de tramstellen wel heel interessant zijn, maar Ik houd het liever bij ons tweetjes. Mijn broertje Hans, een jochie om te zoenen en Ikzelf met een grote strik in mijn haar.

De hele lijn is verdwenen helaas. Het traject liep door tot Purmerend en op sommige plaatsen langs de E10 zijn, als je goed kijkt nog sporen te vinden van de track. Een dijkje waar de rails op heeft gelegen of een klein bruggetje over de sloot. That`s all. Het afbreken van de lijn is achteraf bekeken natuurlijk ontzettend stom geweest. Het zou de ideale oplossing geweest zijn voor het huidige fileprobleem op de A7 en ik ben er eigenlijk van overtuigd dat in de toekomst op precies dezelfde plek weer rails zal liggen. De stoomtram zal uiteraard niet terugkeren, maar een supersnelle railverbinding met Purmerend zou wel eens dichterbij kunnen liggen dan je denkt.

Ps. Ik heb inderdaad navraag gedaan bij Tom Kamstra, een "stoomtrammens" die goed bekend is in die regio. Hij twijfelde enorm, maar kwam uiteindelijk tot de conclusie, dat de foto wel haast op het eindstation op de Meeuwenlaan in Amsterdam-Noord moet zijn genomen. 

Geschreven: Opperdoes, 6 december 2005-Dagtekening: zomer 1955

4 juni 2025

Natuurlijk, zit ik, net als zovelen, dagelijks te "genieten" van alle zooi, die langskomt, als ik zit te scrollen in mijn nieuwsoverzicht van facebook. Ik heb deze berichtenreeks, door alsmaar stug wegklikken van de ergste onberichten, een beetje naar mijn hand hopen te zetten en ik wordt nu dagelijks bestookt met allerlei foto`s uit het verre verleden, wat soms nog wel eens leuk is ook. Een van die groepen, die veel voorbij komt, heet "Amsterdam Levend verleden" en daarop vond ik een foto, waardoor ik meteen terugdacht aan bovenstaand verhaaltje.

Op hun foto zag ik de Adelaarsweg in Amsterdam Noord, het beginpunt van het trammetje naar Volendam. Hoewel er op mijn foto weinig omgeving is te zien, is het [in vergelijk met de foto van fb] ongetwijfeld de plek waar ik met mijn toen kleine broertje op punt stond, naar Volendam te reizen. En mocht Tom in de "ps" niet helemaal zeker zijn geweest van zijn antwoord, ben ik er nu toch echt wel van overtuigd, dat mijn vraag uit het stukje eindelijk, na 20 jaar, definitief is opgelost.

Geschreven: 2 juni 2025
Dagtekening: 2 juni 2025

Klimaattransitie

Wat betreft activiteiten van de nutsbedrijven was het vorig jaar [2024] het jaartje wel. Soms gebeurde dit onder de noemer van de klimaattransitie, maar soms ook niet. De straat ging open en weer dicht en soms kwamen er wat tegels ineens te liggen op plaatsen, waar ze eigenlijk niet hoorden. Maar ach, het lag weer dicht en dat was het belangrijkste.

Wanneer de werkzaamheden begonnen weet ik niet meer precies. Ergens in februari was er een glasvezelfirma die nieuwe kabels wilde gaan leggen en die probeerde iedereen over te halen zich dan bij zijn bedrijf aan te sluiten. En als nieuwe firma moet je dan wel aan de bak, want iedereen is, wat betreft zijn of haar kijk-, luister en internet behoeftes al voorzien. Doch men had een groot offensief ingezet tot een mega billboard aan toe.

De eerste tekenen van echte werkzaamheden bij ons in de straat waren parkeerverbodsborden met een heuse wegsleepregeling. Een raar gezicht hoor zomaar langs de stoep in ons kleine straatje. Toch was dit onvermijdelijk, want als je iets in de grond wil stoppen, moet je graven en maak je de straat open. Dan staat al dat blik alleen maar in de weg. De glasvezelkabels werden gelegd door een bedrijf, wiens medewerkers een taal spraken, die ik niet thuis kon brengen. Dat is natuurlijk niet erg, totdat er onderhandeld moest worden over een aansluiting in de voortuin. Maar met wat handen en voetenwerk is dit allemaal prima gelukt en de straat ging weer dicht. Toch bleef het rond die glasvezelfirma nog lang onrustig. De hele zomer waren ze door heel Westfriesland in de weer. Zo erg zelfs, dat als ik onderweg was, ik deze jongens van elke omleiding of wegversmalling de schuld gaf. Toch is van dat glasvezelverhaal het eind helaas nog niet in zicht, want op het moment van schrijven heeft een volgend bedrijf zich alweer aangemeld. Ik snap er eigenlijk niets van. Gaat die nou ook weer kabels leggen en moet die straat dan weer open of gebruiken ze de kabel die er al ligt? Nou ja, de tijd zal het leren.

Maar terug naar het voorjaar van 2024. Na de glasvezelkabelaar, meldde de volgende firma zich. Van die mensen had ik al gigantische vrachtwagens in de straat gezien, maar uit de aankondigingsbrief begreep ik alleen dat er geisoleerd moest worden. Hoe het allemaal in zijn werk ging, was me niet precies duidelijk, maar in deze tijd van klimaatverandering kon het volgens mij beslist geen kwaad. Kosten zouden niet in de huur worden doorberekend, dus liet ik het allemaal maar over mij heenkomen.  

    

Op 11 april stond die voorruitvullende vrachtwagen met een evenzogrote aanhanger voor het huis. De werkers, waarbij de voertaal een Oosteuropees tintje had, begonnen dikke pijpen te voorschijn te halen en door het huis uit te rollen. Via het luik in ons inpandige schuurtje werden de kruipruimte,en de ruimte tussen de spauwmuren volgeblazen met kleine achtvormige stukjes isolatiemateriaal. Wat precies de samenstelling van die troep was, weet ik niet, maar voor het gemak noem ik het maar even piepschuim. Die klus was eigenlijk zo geklaard; maakte weinig troep en beter, de straat hoefde niet open.

Hoewel.....deze actie had nog wel een ander staartje. Nietsvermoedend vroeg ik aan dochter Ingrid begin 2025 even de watermeterstand op te nemen. Nou dat heb ik geweten! Toen ze het deksel van de put bij de voordeur haalde, stond ze perplex. Het hele gat zat vol met piepschuim en de meter was in geen velden of wegen te zien. Ja, ergens onder al die troep, zou hij wel zitten, maar waar? Languit liggend in het halletje probeerde ze hem, met haar armen in dat gat, te vinden. Dat lukte dus niet, want de ruimte die ze met haar handen maakte, werd meteen weer opgevuld door piepschuim, wat overal vandaan kwam. Nadat ze heel veel materiaal uit die put had gehaald en om haar heen op de vloer van het halletje had verzameld, vond ze boos en gefrustreerd eindelijk die gewraakte meter. Weer overeind gekomen en om zich heen kijkend naar het piepschuim op de grond, loog haar commentaar er niet om: "Dat gaat er niet meer in", zei ze kwaad, waarop ik kalm (en ook wel een beetje schuldig voelend) zei: "Nou... als we het eens in een vuilniszak doen en die bovenop de zooi in die put leggen?"

En zo geschiedde....

Toch waren we nog niet van onze persoonlijke klimaattransitie af. In 2023 waren we door de woningbouwvereniging er al via een brief op gewezen, dat ze tzt zonnepanelen op ons dak zouden komen leggen. Op 19 juli 2024 was die "tzt" gekomen en werden de zonnepanelen op het dak gelegd. Hoewel er veel discussies over de financiële afhandeling van die dingen zijn losgebarsten, ben ik er toch wel een voorstander van, want elke vermindering in het gebruik van fossiele brandstoffen, is belangrijk voor de toekomst, daar ben ik echt wel van overtuigd.

Conclusie: Ook in Grootebroek is de klimaattransitie "hot". Alles is en moet duurzaam en groen. Maar toch, bij alles wat er op dat gebied gebeurd, moet ik soms toch wel even grinnikend terugdenken aan mijn jeugd. Toen was er [met andere hoofdrolspelers] iets gelijkwaardigs aan de gang. In die tijd was steenkool de boosdoener en ironisch genoeg, moesten we toen overschakelen op hetzelfde (aard)gas, waar we nu anno 2025 zo snel mogelijk weer vanaf moeten.

18 mei 2025

En ja hoor, twee dagen geleden stond er een mannetje voor de deur van de volgende glasvezelfirma. Ook deze gaat in juli de straat weer open breken en ook deze firma vraagt om toestemming om een aansluiting in je huis te plaatsen. De geschiedenis herhaalt zich. In de begeleidende brief werd al gezegd, "Heeft u al een aansluiting van een andere partij, dan plaatsen we hem er gewoon naast". Wel dat mogen ze in dit geval, want dit was de enige firma, die ik al eens heb overwogen, om naar over te stappen als het eens een keertje fout zou gaan. Maar het is wel de laatste, ik ben het zat. Wat een gedoe, terwijl ik in alle eenvoud dacht, dat alle providers wel gebruik konden maken van hetzelfde kabels, net als vroeger bij de telefoon. Nou niet dus. Het moet toch wel een enorm rotzooi worden daar onder de grond.

Geschreven: 2 mei 2025

Dagtekening: jaren `50 en eind 2023-begin 2025

Frankrijk

In 2007 wilden we eens een andere kant op in onze vakantie en daarom zetten we de neus van onze auto richting een land, dat weliswaar voor de meeste van onze landgenoten een grote trekpleister is, maar wat wij, als fervente anglofielen nauwelijks kenden; tw. Frankrijk. Het lag ver buiten onze confortzone en wat natuurlijk ook niet hielp was dat er van die 5 jaar Franse taalles van mij op de MMS, niet veel was blijven hangen, terwijl Karel de taal helemaal niet sprak.

Om ons nog een beetje houvast te geven, hadden we een vakantieparkformulie uitgezocht, die we kende dus gingen we naar Centerparcs Les Bois-Francs bij Verneuil-sur-Avre; een park dat in één dag te bereiken was ten westen van Parijs, en de oostgrens van Normandië. Het gebied was niet erg bekend als toeristengebied en leek ons daardoor aantrekklijker dan de grote toeristengebieden.

Het werd een vakantie waar ik eigenlijk nauwelijks aan terugdenk. Het was wel een bijzonder om eens in een totaal andere omgeving te zijn, maar helaas, onze eerste Franse vakantie was niet "je van het". Ook de reis erheen; tw. de trieste en saaie kustweg E40 en A16 door Belgie en het netwerk van snelwegen rond Lille, waar ik hopeloos kwam vast te zitten, hielp niet, om er een leuke ervaring van te maken.

Er waren echter twee gebeurtenissen, die beslist niet vallen, in die saaie catagorie. Ten eerste, de regelrechte topper in de vorm van een bezoek aan de kathedraal van Chartres. Wat Karel ervan dacht, weet ik niet, maar ik vond het fantastisch met als absolute extra, dat gigantische labyrinth op de vloer. Jammer dat er zonodig allemaal stoeltjes op stonden, maar ja, die moest ik dus maar even wegdenken. [zie https://avalon045-avalon.blogspot.com/2011/09/labyrinth-in-de-kathedraal-van-chartres.html]

En dan.......die Franse agenten! Ik stond een beetje halfbakken in de berm geparkeerd, langs een nogal drukke weg, omdat ik een foto wilde maken. Ineens zie ik die agenten aankomen en ik bevroor, want die parkeeractie was [om in stijl te blijven] niet echt "Comme il faut". En dan zo`n begroeting! Van alle commotie is de foto niet eens helemaal scherp.

Maar terug naar 2025. Ineens vanmorgen, foto's doorkijkend om puzzeltjes van te maken voor Jigidi, ontdekte ik dat er toch wel hele mooie plaatjes tussen zaten. Net als al mijn andere foto's waren ze gelukkig wel netjes uitgezocht. Ze stonden als jpg's in mappen en als pdf op een verzamelbestand, maar (ook weer behalve Chartres), heb ik nergens de moeite genomen, om er een plaatsnaam bij te zetten.

Al zoekende in Google Lens kom ik er nu achter dat ik toch wel heel bijzondere dingen heb gezien. O.a. het prachtige grote "Chateau dÁnet" [fotorij 1]; de uitgestrekte tuinen, waarin de majestueuze ruine van "Chateau de la Ferté-Vidame" zich bevindt [losse foto 1]; de absolute nummer 1 rotonde van mij in het Foret de Dreux, genaamd "Le pavillon du Carré [losse foto 2]; het prachtige oude centrum met zijn vakwerkhuizen in Nogent-le-Roi [fotorij 2] en dan op de terugweg die oude en vreemde tunnel die genoemd is naar de vliegenier Wilbur Wright, waar ik dank zij Karel toch maar een heel mooi plaatje van heb [laatste foto].

Het zoeken was even een klus, maar nu ik namen en andere info over deze plaatsen gevonden heb, krijg ik ineens een heel andere kijk op die vakantie en dat is zeker de moeite waard. Weliswaar 18 jaar na datum, maar ja, beter laat dan nooit.

Geschreven: 5 april 2025

Dagtekening: september 2007 en 5 april 2025

Streekbos

Oh wat was het gisteren prachtig weer en wat scheen de zon uitbundig. Ik was een beetje te vroeg onderweg naar het Nicolaas, voor een gesprek over Karel; dus wat doe je dan? Precies!, even een ommetje maken om van het mooie lentegebeuren in Westfriesland te genieten. Ik reed via de oude Streekweg in Bovenkarspel, richting Enkhuizen; dan voor de koepoort linksaf; bij het kruispunt van de N505 rechtdoor en rondde de daaropvolgende rotonde voor driekwart. Daarna werd het even oppassen, zodat ik de straat links [naar de tennisbanen] niet zou missen, om uiteindelijk op die mooie weg langs het Streekbos te belanden. Daar kwam ik in een oase van rust terecht, waarin ik heel kalm rijdend, wel wat meer gelegenheid had, om eens heerlijk om mij heen te kijken. Ik dacht terug aan hoe het was, toen ik hier voor de eerste keer kwam. Als je de tennisbanen was gepasseerd, werd het een rustig weggetje; dus rechts geen Streekbos met zijn Blote voetenpad, maar gewoon uitgestrekt polderland met af en toe een boerderij en verder alleen maar stilte.

In 1978 was het helaas uit met de rust, want na de herinrichting van polder Het Grootslag, kwamen er ineens plannen om op die plek een bos te gaan aanplanten. De werkzaamheden gingen in eerste instantie aan onze aandacht voorbij, totdat we in de gaten kregen, dat er ook een meertje en een recreatiestrandje in het bos werden aangelegd. Eenmaal klaar werd het op warme zomerdagen al snel ons favoriete uitje, want het was dichtbij en voor ons, als niet autobezitters, per fiets goed te bereiken. [zie ook: Fietsen]

Het is dan ook geen wonder, dat er op dat strandje heel wat "memories" zijn gemaakt. Zo herinner ik me die beruchte zwempartij op de dag voor mijn verjaardag [21 april] in 1984. Hoorde ik mijn moeder in die tijd geregeld zeggen dat het altijd zo koud was omstreeks mijn verjaardag; die dag was het zo warm dat Ingrid, Suzanne en Rob`s vriend Sander onder het filmend oog van Rob het water in doken. En dat allemaal zonder de hedendaagse paniek over klimaatverandering. Nee....... we genoten gewoon van het onverwachte mooie weer.



Een tweede herinnering, die me altijd bij zal blijven, was aan een gebeurtenis, die plaats vond in de zomer van 1983 toen ik keihard door mijn enkel ging. Het ging zo snel, dat ik nog steeds niet weet, wat er nou precies gebeurde, maar ik realiseerde me meteen, dat er van lopen de eerstkomende weken niet veel zou komen. We zaten met een grote groep op het strandje met Piet, Hilda, Rashida en Djamila [onze buren met hun twee vakantielogeetjes uit Marokko] en wij met z`n vijven en en blijkbaar maakte ik ineens een gekke beweging, die mijn enkel helemaal niet fijn vond. Hoe ik thuis ben gekomen, met die zwaar gekneusde enkel [bleek later na een doktersbezoek], weet ik niet meer, maar ik werd in de komende jaren nog vaak op pijnlijke wijze herinnerd aan dit chaotische strandbezoek.

Dit zijn echter twee uitzonderingen, die de regel bevestigen. Normaal was het gewoon leuk. We fietsten naar het strandje; zochten meestal een plekje op het grasgedeelte ervan; zwommen en lieten ons opdrogen in de zon; bliezen ons een slag in de rondte om op het luchtbed te drijven; stonden op blote voeten in de rij bij de snackbar voor een patatje of een druipend ijsje en lieten de heerlijke zomerdagen over ons heen komen. Ja,ja, het was een mooie tijd op een simpel graslandje, met aan de waterkant deels wat opgespoten zand en een houten vlonder om vanaf te duiken!



Toch was er iets wat me korte tijd nog meer trok dan het strandje. In een verborgen hoek van het bos was door een groep vrijwilligers, een bronstijdboerderij gebouwd. Ik vond het heel fijn, om daar even gewoon sfeertje te proeven. De kunstig gevlochten hekken, de hele constructie van het "gebouw",en even proberen om te voelen hoe het was, zo heel lang geleden. De omstandigheden leken ideaal. Ver weg van de bewoonde wereld, omgeven door bomen lag het daar net zo als het eruit zou hebben gezien, duizenden jaren geleden. Geen spoor van de wereld anno 1986. Ik vond het geweldig. Dat zoiets bijzonders, zomaar in "ons" Streekbos te bewonderen was. Helaas drong de harde buitenwereld ook hier door, toen door vandalisme, dit projekt op die mooie plek moest worden stopgezet. De boerderij werd herbouwd in het Zuiderzeemuseum en hoewel ik volkomen begrijp dat het nodig was, was voor mij de glans eraf. Even sfeerproeven was er niet meer bij en om daar steeds weer een museumbezoek van te maken, was mijn bedoeling niet. Ik ben er 1x geweest om te zien hoe het er was en dat was het dan.

Nu ruim 40 jaar later ziet het er totaal anders uit. Het bos is een echt bos geworden en als je vanaf de N505 het Streekbos nadert, laten twee grote blauwe "ANWB"borden je de locatie echt niet missen. "Ons" strandje is deels verplaatst; en de snackbar/douches annex locatie van de IVN is afgebroken. Op "ons" grasgedeelte van het strandje staat nu een groot gebouw, waarin het IVN bezoekerscentrum en een schitterend restaurant zijn ondergebracht. Toen ik het gebouw de eerste keer zag, was mijn eerste reactie: "Jeetje, dat is groot" en "Dat zomaar in ons dorp!", en het feit dat er een grote koepel op zit, waar de volkssterrenwacht Orion zijn telescopen heeft geplaatst, is voor mij de kers op de taart, die het hele gebeuren in "ons" voormalige zo knusse Streekbos toch wel heel bijzonder maakt.

Toch kan ik het niet nalaten om zo af en toe nog eens nostalgisch terug te denken aan hoe wij het in de jaren '80 hebben ervaren, een gras/zand-strandje met een meertje en een snackbar/douches en IVN lokaaltje .......en "O, ja", ook nog een volleybalnet; wat schommelende autobanden en een glijbaan, die zou ik nog bijna vergeten; daar moesten we het mee doen. En zeg nou zelf, daar was toen [en trouwens ook nu nog] echt niets mis mee.

Geschreven: 25-29 maart 2025

Dagtekening: 1978-24 maart 2025

Handsfree bellen

Ik reed gisteren met dochter Ingrid naast me door Lelystad. Opeen belde mijn telefoon en ik vroeg, zonder erbij na te denken, aan haar om mijn telefoon even te openen en het gesprek af te handelen. Nadat zij de app geopend had, hoorde ik in mijn oren dat de tandartsassistente mij, via die telefoon, iets zei over het niet kunnen doorgaan van een afspraak, die ik heb in April.

Ingrid, die het gesprek wilde overnemen, hoorde ik tegelijkertijd zeggen: "Ik hoor niets". Toen realiseerde ik me het idiote van de situatie. Natuurlijk hoorde zij niets. Ik had hoorapparaten in, die via een app zijn verbonden aan mijn smartphone. Zij hoorde dus helemaal niets, ook niet dat hij overging. En hoewel ze de telefoon in handen had, kon ze er, na het openen van de app, helemaal niets mee.

Intussen probeerde ik met de tandartsdame het gesprek aan de gang te houden en haar uit te leggen dat ik door Lelystad reed en ze maar gewoon moest vertellen wat ze aan mij kwijt wilde. Terwijl ik dat zei, realiseerde ik, dat zij mij ook niet verstond, want mijn stemgeluid was veel te ver van de telefoon verwijderd. Dat kreeg Ingrid intussen gelukkig ook door en zij was zo slim om het apparaat wat dichter bij mijn mond te gaan houden, waarna ik, na een summiere uitleg van "technische problemen", het gesprek voortzette.

De tandartsafspraak werd uiteindelijk netjes verzet, maar ik blijf de eerstkomende weken wel alert op wat er zoal op de deurmat belandt. Lelystad is sowieso al een valkuil wat snelheidsboetes betreft en helaas heb ik, achteraf gezien, echt geen flauw idee meer, of ik die vele overgangen tussen 50- en 70-km stukken op tijd heb kunnen traceren.

Nou..........niks ???

Geschreven: 4 maart 2025
Dagtekening: 3 maart 2025

Rijbewijs verlengen anno 2025

Het is "The day after the day before" en nog steeds vraag ik me af, wat er gisteren allemaal gebeurde. Hoe goed het allemaal was afgelopen en wat een fijn gevoel het me nog steeds gaf, als ik er weer aan terugdacht.

Toch heb ik één ding ervaren. Hoewel ik er totaal geen moeite mee heb om alleen te zijn, is het in sommige gevallen wel een beetje lastig. Zo ook gisteren. Ik kon eigenlijk met de beste wil van de wereld mijn ei niet kwijt. Maar gelukkig was Suzanne thuis en die begreep meteen dat ik er via de telefoon toch even over wilde kletsen. Want ja, ik was zo blij, ik mag weer vijf jaar en heb nog steeds alle vrijheid om te gaan en staan waar ik wil.

Een paar weken terug, had ik een bericht in mijn mailbox gehad, dat op mijn verjaardag in April mijn rijbewijs weer zou verlopen. Dan moest ik, gezien mijn leeftijd, voor de tweede keer een medische keuring ondergaan of ik nog wel geschikt bent om auto te rijden. Natuurlijk was ik daar absoluut niet blij mee, mede ook, omdat ik het vreselijk vind, dat een ander zo over je toekomst kan beslissen. Maar eerlijk is eerlijk, diep in mijn hart zie ik natuurlijk ook wel in, dat het een goede regeling is.

Hoe anders ging het de eerste keer in 2020. Ook toen verliep mijn rijbewijs op mijn verjaardag in april, maar door de berichten dat het een administratief zootje was bij het CBR, wachtte ik niet op de brief en startte al begin oktober 2019 met de keuring. Toen in maart, [dus ruim 5 maanden later] ook nog eens de coronapandemie uitbrak, was de chaos compleet en had ik nog steeds geen bericht. Uiteindelijk reed ik bijna nog een maand [legaal] met een verlopen rijbewijs, want begin mei 2020 kreeg ik de uitslag en kon ik mijn verlangde roze kaartje eindelijk ophalen.

Nu was het wel even anders. Nadat ik online, via de site van het CBR alles digitaal geregeld en betaald had, maakte ik een afspraak voor de keuring. Gisteren was het zover en ik stond even over half elf stijf van de spanning in Rigtershof, een ouderencomplex hier in het dorp.

Stom toevallig moest ik de dag ervoor naar de oogarts, vanwege een oogdruk controle en die stuurde mij met een "uitstekend" naar huis. Dat kon ik dus wel afvinken als onverwachte hobbel. In de gezondheidsverklaring van het CBR had ik mijn noodhulpje [de rollator, die standaard in de auto ligt voor onverwachte lange loopafstanden] niet ingevuld, maar dat heb ik tijdens de controle netjes opgebiecht en de diabetestest was, zoals verwachtte, gelukkig negatief. De enige echte hobbel, die vermoedde, was mijn bloeddruk die zoals ik al vreesde nogal aan de hoge kant bleek. Gelukkig kon ik aantonen, dat ik daarvoor continu bij de huisarts onder controle ben en zonder verwijzing naar een verdere arts kon ik, zonder uitslag, weer huiswaarts keren. Dat ik niet doorverwezen werd, stelde me natuurlijk wel gerust, maar ja, dat eeuwige "je weet maar nooit" was natuurlijk nog niet helemaal verdwenen.

Ik reed met een kleine omweg naar huis, terwijl de onzekere maanden, die voor me lagen, me door het hoofd spookten. In de brief stond, dat ik de uitslag van de keuring in ieder geval binnen vier weken zou ontvangen. Dat stond vijf jaar geleden ook in de brief, dus dat vertrouwde ik voor geen meter. Toen ik de voordeur binnenging, hoorde ik mijn telefoon. Een mailtje van het CBR. Huh, zou het?, dat kan toch niet? Vast een bevestiging dat ze het keuringsrapport hebben ontvangen?. Met knikkende knieën en bonkend hart opende ik de app, waarin de verlossende woorden mij allemaal toelachten. Wow, ik kon mijn rijbewijs gaan ophalen, maar het was verstandig even te wachten, zodat ik de bijna drie maanden op mijn oude rijbewijs niet zou verspelen.

Compleet ondersteboven zakte ik neer op de bank. Zo snel en jeetje, wat een verschil! Zes maanden of nog geen anderhalf uur. Maar goed, liever natuurlijk zo, dan nog maanden in de zenuwen zitten. Ik was superblij kon weer onbeperkt plannen maken voor de komende zomer.

Geschreven: 29 januari 2025
Dagtekening: 28 en 29 januari 2025

A Manx backwards clock

 

Op de foto staat een afbeelding van een bijzondere klok. Wie er goed naar kijkt, kan zien, dat ik de wijzers op een actuele tijd heb gezet. Wij kochten, hem op "the Isle of Man", tijdens één van onze vakanties daar. Volgens onze vriend en eilandbewoner Maurice, die helaas veel te vroeg overleden is, was deze "backwards clock" iets speciaals van het eiland, maar ik ben, tot mijn spijt, vergeten was hij er over heeft verteld. Een beetje dom natuurlijk en hem er nog eens om vragen, kan ik, begrijpelijkerwijs, ook niet meer.

Hij heeft jarenlang bij ons in de kamer gehangen en deed zijn werk tot volle tevredenheid. Ik vond hem leuk en was er op het laatst helemaal aan gewend. Ik keek er altijd op, als ik de tijd wilde weten en na een tijdje dacht ik automatisch "andersom". Blijkbaar hing hij toch teveel in de zon, want de triskelion [de kenmerkende afbeelding van het eiland, tw. de drie benen in een cirkel, die midden op de klok staat, is zijn rode kleur helemaal kwijt geraakt. Wel is de spreuk in de typerende keltische letters en in de taal van het eiland [Het "Manx"] tw. "Traa dy-liooar" [time enough] goed zichtbaar gebleven.

Op een gegeven moment hield hij er mee op en was met geen enkel batterijtje weer op gang te krijgen. In de jaren daarna heb er vele malen mee in mijn handen gestaan, terwijl ik me afvroeg wat ik er toch mee moest doen. Moeite doen om het uurwerkje te vervangen, zag ik niet zitten, bang dat zo`n anti-kloksgewijs draaiende klok hier nogal lastig te krijgen zou zijn en wegdoen was voor mij helemaal geen opties, want daarvoor zaten er teveel herinneringen aan vast. Tijdens onze verhuizing naar Grootebroek in 2017, belandde hij in een doos met spullen, waar ik op dat moment even niet wist wat ik er mee moest doen. Gisteren had ik genoeg moed verzameld, om die doos maar eens leeg te halen. Het resultaat van die actie was, wat de klok betreft eigenlijk al bekend. Ik stond weer met die klok in mijn handen en wist nog steeds niet wat ik er mee moest doen.

Vanmiddag ben ik gaan googelen of iets kon vinden over de betekenis van terugdraaiende klokken op het eiland Man. Het enige wat ik vond was een artikel, dat er na jaren weer een "backwardsclock clock" was teruggehangen op een historische plek in een pub op het eiland Wight. Dat was dus, helaas, het verkeerd eiland en over een bepaalde betekenis, voor welk eiland dan ook, was niets te vinden. Wat me tijdens die google-sessie wel duidelijk werd, was dat het waarschijnlijk niet iets typisch "Manx" was, want ik zag aanbiedingen van deze klokken overal vandaan. De meesten ervan kwamen ehter wel uit het Verenigd Koninkrijk, waar het eiland Man een onderdeel van is.

Ben ik dan een illusie armer. Nee, niet echt,  het maakt me allemaal niet zoveel uit. Voor mij blijft het een sublieme herinnering aan het prachtig eiland Man, vol met treintjes en trams, maar helaas ook aan een kapotte klok, waarvan ik niet weet wat ik er mee moet doen en waarvan ik geen idee heb of het iets met het eiland Man te maken heeft. Maar ja, dat is ook een beetje mijn eigen schuld. Had ik maar wat beter naar Maurice moeten luisteren of liever gezegd, had ik zijn woorden maar wat beter op moeten slaan.

Geschreven: 1 december 2024
Dagtekening: 1993-heden

Deltavliegers

Op 19 juli van dit jaar, zat ik, om een uurtje of zeven, in de achtertuin, nog even na te genieten van het mooie weer. Dat ik daar zat, was wel logisch, want aan de voorkant van het huis, was het zelfs op dit latere uur, nog steeds veel te warm. Ineens zie ik een paar stipjes in de lucht en dacht: "Hé, zie ik dat nou goed? Die zitten hoog! Zouden ze te zien zijn, als ik er een foto van neem?"

Toen pakte ik de telefoon, met de gedachte: "Nou ja, niet geschoten is altijd mis, dus laat ik het maar proberen" en maakte een stuk of wat opnames. Ik bekeek ze op de telefoon en dat ze daarop goed te zien waren, was voor mij niet echt een verrassing. Die apparaten zijn tegenwoordig technisch zo goed, dat je alleen maar twee vingers hoeft te gebruiken om een even flink in te zoomen. Maar verder? Kon het op de laptop ook? Ik zette de opnames over en bekeek ze daar. Alle foto`s hadden daar een heleboel vlekjes in de lucht. Ook dat was geen verrassing, want mijn scherm is wel eens schoner geweest. Maar dan ineens, zie ik het. Verhip!, er zitten toch echt twee vlekjes minder op mijn scherm dan ik dacht.

Geschreven: 30 september 2024

Dagtekening: 19 juli 2024

Van de straat eten

Toen ik daarnet in de keuken stond zag ik een traktor over de overweg rijden die er een kar achter had hangen die volbeladen was met witte kolen. Dat deed me denken aan de afgelopen jaren voordat de zuurkoolfabriek zijn deuren sloot. Hoewel ik nog een betrekkelijke nieuwkomer ben ik Opperdoes heb ik al een stukje historie van het dorp meegemaakt. Tot 2009 kwamen er in de herfst aan de overkant van het station over het Zwarte Pad een heleboel trekkers lang, die achter hun landbouwvoertuig de meest vreemdsoortige karren hadden hangen volbeladen met witte kolen. En als ik schrijf volbeladen, dan bedoel ik ook volbeladen. Supervol, met een kop erop, zoals het in goed nederlands wordt uitgedrukt. En ik overdreef niet, want vaak heb ik staan grinnikken hoe creatief die karren waren opgeladen en of het allemaal wel zou lukken. Natuurlijk ging het regelmatig fout; vandaar de naam van dit stukje. Overal in het dorp lagen her en der witte kolen verspreid. Op straat, in de goten en soms waren ze zo ver weggestuiterd dat ze in het gras van de berm van de weg lagen. We hadden er best lol in, hoewel het voor de fietsers en brommers natuurlijk wel uitkijken geblazen was. Jammergenoeg heb ik er nooit foto' s van gemaakt, zodat ik daarvan geen beelden kan laten zien. 

De zuurkoolfabriek, naast de beroemde aardappels een begrip in het dorp en ver daar buiten, heeft dus in 2008 zijn deuren moeten sluiten. Een trend die helaas in de laatste jaren teveel voor komt. Gelukkig heb ik een jaartje of vijf terug de fabriek kunnen bezichtigen, zodat ik in mijn herinnering toch nog iets ervan overhoud. Vooral de grote stenen bakken, waarin de kool moest blijven liggen om te " rijpen" [of hoe dan dan ook officieel heet] staan me nog goed bij. Ook had ik me nooit gerealiseerd wat een langdurig proces het was voordat die witte kolen, die ik toen dus dagelijks langs zag komen, uiteindelijk als de bekende rechthoekige plastic zakjes zuurkool de fabriek verlieten.

Bij de sluiting begon ik nog een tweede aspect te missen. De kolen werden niet alleen gebracht in een veelkleurig assortiment van trekkers en opleggers, maar ook als het eindprodukt de fabriek uiteindelijk verliet kwamen net zo veelsoortige vrachtwagen deze ophalen. Gigantische kolossen die landen en plaatsnamen uit heel europa vermeldden, kwamen langs ons raam voorbij rijden. Ook hierbij kon ik een glimlach niet ondrukken. Niet alleen het idee dat mensen uit zulke verre bestemmingen het kleine Opperdoes konden vinden, ook de grootte van de vrachtwagen waren onderwerp tot lol. De bocht vanaf de Almersdorperweg naar het Zwarte Pad is normaal ruim genoeg, maar deze wagens waren daar echt niet op berekend. Een paar keer steken was bijna normaal, hoewel ik het maar één keer heb gezien dat er eentje echt vast zat. Vaker was helaas het heggetje van de overbuurman het onbedoelde slachtoffer.

Jammer het is allemaal voorbij. De fabriek ging naar Heerhugowaard en het gebouw staat leeg. De tijd dat de naam Rustenburg uit Opperdoes met zuurkool wordt geassocieerd is over. Er zal best nog wel eens een kooltje langs de kant van de weg liggen, want de kolen worden hier nog steeds verbouwd, maar de tijd dat je je avondmaaltijd van de straat kon rapen is echt voorbij.

13 september 2024

Ik maakte zomaar even een ommetje en belandde in Opperdoes. Rijdende vanaf de rotonde, werd ik op de Almersdorperweg, d.m.v. een verkeersbord attent gemaakt, op bouwverkeer, wat het Zwarte Pad op moest. Huh? Waar? Dat vakantiepark misschien? Ik reed verder en ging even later linksaf het Noorderpad in, die overloopt in het Oosteinde, waar ik, zoals ik kon verwachten, weer problemen had met een tegensligger. De bestuurster was gelukkig veel aardiger, dan die ik in het verleden eens tegenkwam, [zie: En bedankt maar weer] maar ik vraag me nog steeds af, "Wat doet zo`n grote 4wheeldrive op zo`n smal weggetje?"

Eenmaal bij Klein Giethoorn, wist ik niet wat ik zag. Wat een kaalslag. Een groot gat markeerde de plek waar eens de zuurkoolfabriek heeft gestaan. Die was nog in gebruik toen wij in 1998 in Opperdoes kwamen wonen. Toch was het al snel over en stond het gebouw leeg. Misshien is het al even geleden, dat het is afgebroken, maar het is geen verlies, want het zag er de laatste jaren niet meer uit. Toch moest ik altijd wel even kijken, als ik er langs kwam met "de tram" en denken aan de pret die ik had, waarover ik in het bovenliggende stukje schreef. Wat voor mij overblijft, zijn dus die mooie herinneringen van die verloren witte kolen in de goot en vastzittende vrachtwagens in de bocht.

Wat zal er nu gebeuren, met die grote kale vlakte, daar aan het randje van het dorp. Ik ben er al een tijdje uit en dorpsnieuws hierover heeft me duidelijk niet bereikt, maar wat ik wel weet is, dat het vakantiepark, wat ze aan het bouwen zijn, er akelig dichtbij is. Ik hoop dat ik verkeerd zit met wat ik denk, want, volgens mijn bescheiden mening, staan er in de omgeving al vakantiehuisjes genoeg.

Geschreven: Opperdoes, 16 november 2009 en 13 september 2024
Dagtekening: 1998-2009 en 13 september 2024

I ❤️Fryslân

In mijn jeugd wist totaal niets af van de provincie Friesland. Ik leerde op lagere school dat de Leeuwarden de hoofdstad is en dat Friesland en Westfriesland heeeeel lang geleden, vast zaten aan elkaar. Van mijn ouders kreeg ik er ook niets van mee, want die kwamen uit de Rotterdam en Dordrecht, waar ook ik geboren ben. Dat is nu wel even anders. Ik woon al ruim 50 jaar in Westfriesland en mijn echtgenoot heeft een naam die eindigt op "sma" wat eigenlijk al genoeg zegt. Maar dat verder even terzijde.

 


Het werkelijke verhaal begint eigelijk pas vorig jaar. Op één van mijn ritjes, reed ik over de A7 terug naar de Afsluitdijk. Bij de afslag Bolsward Oost was ik de snelweg zat en ging de A7 af. Waarom? Geen idee. Ik kwam terecht op een rondweg om Bolsward en op het moment dat ik de indruk kreeg, dat ik in the middle of nowhere terecht gekomen was, zag ik ineens dat grote rode hart. "I ❤️ Bolsward". Huh? Verbaasd vroeg ik me af: "Dat hier, zomaar midden in het niks" en "Is Amsterdam ineens Bolsward geworden?". En met al die vragen in mijn hoofd, reed ik, een beetje verward, door. Toen ik dacht dat de weg er helemaal mee op hield, kwam ik via een bakstenen noodweggetje, midden in de aanlegwerkzaamheden van van de N359 terecht. Na eerst nog, door de chaotische bebording, fout te zijn gereden, vond ik mijn weg naar de A7 terug en reed naar huis. Toch bleef het daar niet bij, want wanneer het precies landde, weet ik niet meer, maar ineens was daar die verpletterende gedachte van: "Sufkop, die je bent, je had een foto moeten nemen!" Tja........

Maanden later speelde het allemaal nog steeds door mijn hoofd en erger, de verwarring kwam opzetten. Was het nou Bolsward of misschien Drachten. Om wat meer zekerheid te krijgen waar ik precies was geweest, reed ik de hele route via Google Streetview, wat me toch echt de bevestiging gaf, dat het Bolsward was geweest, maar dat grote rode hart kon ik op die foto`s helaas niet terugvinden. Dan bleef er natuurlijk nog maar één ding over. Teruggaan en de route over rijden. Dat deed ik maanden later, om er achter te komen, dat de N359 daar klaar was, maar het "I ❤️ Bolsward" er niet meer stond.

Weer wat maanden later kwam Suzanne naar mij toe want zij wilde een ritje naar Leeuwarden. Onder het Stephensonviaduct was een prachtige graffitti gemaakt van Joost Klein, waar zij, als fan, een foto van wilde maken. Als ik dan zou rijden, dan kon zij een foto maken, evt. zelfs uit het raam, want het was op Maps al te zien, dat het een behoorlijk drukke weg was, waar even de auto stilzetten geen optie zou zijn. En ik, altijd in voor een ritje, wilde dat maar al te graag. Na behoorlijk wat zoeken, want industriegebied De Zwette is groot, vonden we het viaduct en na er een paar keer onderdoor en heen en weer te hebben gereden, waren er voldoende foto`s gemaakt.

Uiteindelijk reden we in zuidelijke richting De Zwette af en ineens valt mijn oog op een zo wel bekend beeld, met het grote rode hart. Het stond links langs de weg, een beetje verborgen achter een rijtje bomen, dat wel, maar ik herkende het meteen. Ooh, zou dat mijn verloren "Bolsward-hart" zijn? Hoewel het de naam "Bolsward" verdwenen was en ik me niet goed meer herinner wat er dan wel op stond, ging ik bij de eerste stoplichten linksaf, want nou toen wilde ik het weten ook. Na even zoeken belandden we voor een dichte slagboom, waar achter zich een enorme grote en bijna lege parkeerplaat bevond. Helemaal aan het eind en dus heel ver weg, zag ik wat auto`s en het grote rode hart. Ook bij de slagboom, stond een dame met een geel hesje, die blijkbaar in dienst genomen was, om alleen mensen door te laten, die er wat te zoeken hadden en of het fotograferen van een hart, nou een goede reden zou zijn om ons door te laten, viel te betwijfelen. Ineens hoor ik rechts van mij de opmerking "Dat doe je niet hoor!!". Haha, ik kon het weten, Suzanne kent me goed en zag dus heel duidelijk weer een van die "gekke" invallen van haar moeder aankomen, wat ze, op z`n zachts gezegd, niet altijd even leuk vond. En ja, wat doe je dan, als een net opgevoede moeder?. Precies, Ik droop af, maar lekker zat het me niet.

Eergisteren kreeg ik weer een appje van Suus. Of we even naar Leeuwarden konden, want zij had gezien, dat er op het archief, annex museum en bibliotheek, genaamd "Tresoar" een hele mooie afbeelding van Joost Klein stond en of we de truc van het Stephensonviaduct nog eens konden herhalen. En passant konden we dan nog even kijken of de afbeelding van Joost nog onder het dat viaduct stond en zo niet, wat er dan wel te zien was. Natuurlijk was ik, net als altijd, weer in voor zo`n ritje, dus gingen we gisteren weer met z`n tweetjes de Afsluitdijk over. Het was een mooie dag, ondanks het weer, dat het behoorlijk liet afweten. Om kort te zijn; de afbeeldingen op Tresoar waren schitterend, de Oldenhove is nog steeds even scheef en onder het Stephensonviaduct is Joost veranderd in de The Pink Panther. Allemaal even mooi. Maar het leukste was wel dat Suzanne ineens mijn hart zag. Het stond daar zomaar, zijn "I", helaas  verloren in de tussentijd, maar wel met het grote rode hart, op een grasveldje bij de rotonde van de Groeneweg. En bij deze nog dank aan Suus, die, heel lief, zich heeft laten nat regenen voor een foto ervan.



Tijdens de rest van de dag leerde ik Noordoost Friesland kennen. Sumar, Feanwalden [nog meer Joost], De falom, Twijzel, Eastermar, Westergeast, Walterswald, Aldwâld, etc. Het zijn allemaal plaatsen waar we nog nooit van hadden gehoord en we zijn dan ook zeker van plan dit rondje nog eens over te doen bij wat beter weer.

[foto`s: Suzanne]

Geschreven: 12 september 2024

Dagtekening: eind 2023-september 2024

Belfast, de stad en de film

Ik kijk niet zo vaak films, om het simpele feit, dat, ik me niet langer dan anderhalf of langer achter elkaar kan concentreren. Natuurlijk zou ik in delen kunnen kijken, maar dat lijkt me eerlijk gezegd, helemaal niets. "Hoe dat komt?". Vraag het me niet, want ik heb geen flauw idee. Gisterenavond lukte het echter wonderwel. Afgaande op de titel, had ik deze film een paar avonden terug al opgenomen en ik was er die avond dus eens goed voor gaan zitten. Toen ik hem gezien had, zat ik diep onder de indruk en nasnotterend op de bank, maar al tijdens de film, was ik in gedachte helemaal terug in Belfast. We liepen met z`n viertjes [Karel, Suzanne, Arie en mijn persoontje] op Donegall Place en later in de “Royal Ave”, een drukke winkelstraat in Belfast. 

Het begon al donker te worden en de verlichte etalages en straatverlichting weerspiegelden in het natte wegdek, waardoor het meer leek op een winkelstraat tijdens de kerstinkopen in december, dan op een druilerige zaterdagmiddag, half maart 1999, de tijd dat wij er waren. Er heerste een ontspannen sfeer. De onderhandelingen over vrede waren al een tijdje aan de gang en er was nauwelijks iets te merken van ”The Troubles”, zoals de Engelsen het zo fijntjes uitdrukken, die helaas al jaren aan de gang waren. Het enige wat we zagen, dat deed denken aan die verschrikkelijke gevechten, was één militair pantservoertuig, dat, ondanks, dat het ding me bijna van de sokken reed, een voertuig was, wat er op een drukke zaterdagmiddag in een winkelstraat, niet zou moeten zijn. Aan de andere kant, deed dat me natuurlijk wel weer realiseren, dat die rust niet zo vanzelfsprekend was.

Maar dan die film, die me teruggezogen heeft in die tijd. Hij heette, zoals ik al schreef, "Belfast" [uit 2021] en begint [ in kleur] met opnames vanuit een drone, die boven de grote “Titanic-scheepswerf” van Harland and Wolff hangt, waarbij die karakteristieke gele ijzeren stellages met de vermelding H & W erop, onder je door glijden. . Daarna wordt de film zwart-wit en zoomt in op een een straatje in een volkswijk in 1969, waarin Buddy als 9-jarig jongetje met zijn ouders, broer en zus, in een klein huisje woont. Het is 1969 en de onenigheid tussen de protestanten en katholieken begint serieuzere vormen aan te nemen. Buddy`s ouders zijn protestant, maar willen van de onenigheid liever niets te maken hebben. Zijn vader werkt ergens in de buurt van Londen en komt alleen in de weekenden thuis.

Schrijver van het verhaal en regisseur van de film is Kenneth Branagh, die ik eerder al zag in de fantastische rol van Wallander, en hij heeft in deze film, via de 11-jarige Buddy, zijn eigen jeugdherinneringen verwerkt. Een blik in de IMDB levert me nog een verrassing op. Ik zie dat zijn moeder wordt gespeeld door Caitriona Balfe, een naam, waarbij me ineens een lichtje ging branden. Ja, natuurlijk, Claire Beauchamp van de serie Outlander, waarvan ik vijf seizoen had gezien. Al kijkende zag ik nog een bekend gezicht en ik vroeg ik me ineens af, wie toch "Ma" was. Aarzelend dacht ik "Het lijkt Judy Dench wel" en dan meteen: “ Maar zo`n topactrice in een zo`n [toen nog voor mij] onbekende film, dat kan ik me nauwelijks voorstellen?”. Toch was ze het. Zo knap om toch nog te spelen, omdat ik weet hoe hard haar gezichtsvermogen achteruit is gegaan, op haar hoge leeftijd. 

Maar de absolute topper voor mij is Jude Hill, die op 11 jarige leeftijd Buddy speelt. Die kende ik uiteraard nog niet, want daar was hij nog veel te jong voor, maar ik zal hem nu niet snel meer vergeten. Wat een acteur, die jongen, daar zullen we vast nog meer van gaan zien en horen. Maar goed, natuurlijk ook alle eer aan alle anderen, die er met z`n allen zo`n schitterende film van hebben gemaakt. Het laatste wat ik nog wil vermelden, is het gebruik van de sfeervolle overgangen van kleur- [heden] naar zwart-wit opnames [1969], die de film nog een extra tijdsbepalende dimensie geven. Wat ik al schreef, ik was helemaal onder de indruk, zowel door de film, als door het "even terug”, naar een stad, waarvan ik het nog steeds heel bijzonder vind, dat ik er eens ben geweest. Dat wilde ik even kwijt, want het werd een Iers avondje, dat ik niet snel zal vergeten.

=======================================================================================================

Ps.1 blijkbaar was mijn enthousiasme over de film zo gek nog niet, want velen zijn het er duidelijk mee eens. Na wat googelen ontdek ik dat deze film, vele malen in de prijzen is gevallen, waaronder een een Oscar voor het beste originele scenario en een Golden Globe voor beste Script.

Ps2. Mijn foto van Belfast is niet best, maar ik koester hem. Van de schamele drie, die ik heb, is dit de enige, die wat van de stad laat zien en ik heb geen idee, waarom ik er maar zo weinig heb gemaakt. 1999 was natuurlijk nog predigitaal, dus ik denk dat daar de oorzaak ligt.

Ps3. De "filmfoto" heb ik even "geleend" van de IMDB. Er waren zoveel dezelfde, dus ik dacht, dat moet kunnen. Bedankt hiervoor!

Geschreven: 17 augustus 2023

Dagtekening: 19 maart 1999 en 16 augustus 2024